Dutch Springbreak 2008 & the sequel

Op 9 augustus 2008 nam ik vanuit Miami afscheid met de woorden: "Tot ziens in Nederland !" Het is altijd mijn bedoeling geweest om ook nog een stukje te schrijven over de terugvlucht. Maar ja, hoe gaat dat..... Je komt terug in Nederland en meteen duik je weer vol in het leven van alle dag en van uitstel komt afstel als je niet uit kijkt. Dus nu, ruim 11 maanden na thuiskomst dan toch maar eens het laatste stukje geschreven.

De vlucht van Miami naar Amsterdam verliep eigenlijk redelijk geruisloos. De upgrade naar comfort-class was elke € dubbel en dwars waard. We landden ruim een half uur eerder dan gepland op Amsterdam. De "wedstrijd" met Mattrob & family hadden we dus gewonnen  De koffers hadden we vrij snel, alleen liet de golftas toch nog wel even op zich wachten. Die gaat dus de volgende keer niet meer mee......

Over volgende keer gesproken: de volgende keer staat al weer voor de deur. Op 17 augustus aanstaande vertrekken wij namelijk wederom naar Florida. Ook dit keer zijn we weer te volgen. Ons weblog is te vinden op: http://tinnetam.blogspot.com/

Rest mij nog een korte terugblik op deze 2e keer Orlando in 2008. We hebben wederom een fantastische tijd gehad en we hebben geen seconde spijt gehad van deze 2e trip naar Orlando binnen 4 maanden tijd. Beelden en muziek zeggen meer dan woorden:

 See you in Orlando !

Na het afscheid gisteren van Disney, dan vandaag afscheid van Orlando. Zoals bijna gebruikelijk slapen we door de wekker heen. Een uurtje later dan gepland, 8.00 uur, staan we op. Gelukkig heb ik alle kleding gisteren al klaar gelegd, dus het douchen/ badderen en aankleden ging als een speer. Ondertussen bel ik met Martinair om te checken of we een upgrade kunnen krijgen naar comfort class. Helaas kan dit nu niet meer telefonisch geboekt worden. Wellicht op het vliegveld meer succes ?

Nadat ook ik me heb gedoucht en aangekleed snel nog even de laatste toiletspulletjes ingepakt en we zijn  klaar voor vertrek. Net op het moment dat we de auto willen gaan inladen begint het te regenen.

Lex zet snel de auto in de parkeergarage zodat de spullen tenminste droog de auto in kunnen. Ik check uit en krijg meteen de vraag wanneer ze ons weer zien. Als het mee zit zal dat volgend jaar augustus worden. We nemen afscheid, verlaten Blue Heron en rijden naar Golden Corral voor een ontbijtje. Daar is het ontzettend druk. Een rustig ontbijtje zit er helaas niet in deze ochtend.

Om exact 11.00 uur zitten we weer in de auto en vertrekken we richting Miami.  

Vermoedelijke aankomsttijd: 14.45 uur. Ik neem het eerste gedeelte voor mijn rekening. Na een half uurtje rijd ik de Florida Turnpike op; 325 kilometer rechte weg ligt voor ons. Bij het 2^e service station, Fort Drum, maken we een sanitaire stop en lopen we natuurlijk ook even langs Starbucks voor een lekker bakkie leut. Het valt ons op de koffie hier duurder is dan bij de Starbucks in Orlando. Ook Lex mag hier nog even zijn favoriete bezigheid uitvoeren: tanken.

Na een kwartiertje zijn we weer helemaal klaar voor vertrek. Lex neemt het stuur over en we vervolgen onze trip richting Miami.

Nog geen 5 minuten later vanaf de achterbank: “Ik moet plassen !” Merel in de bocht. Nu heeft Merel vermoedelijk een blaasontsteking, dus toch maar even stoppen bij de volgende service plaza. Hup en door maar weer. Terwijl ik lekker zit te typen zegt Lex ineens::”Oh, het gaat wel erg hard met de benzine.” Gevolg; ook de laatste service plaza op de Florida Turnpike hebben we gezien om nog een keer te kunnen tanken. Schiet niet echt op zo. Geschatte aankomsttijd is inmiddels 15.20 uur. Vinden ze het gek dat ik niet met de auto op vakantie wil. Om 14.15 uur verlaten we de Florida Turnpike nadat we $ 13,70 hebben betaald.

Nog bijna 100 kilometer naar het vliegveld te gaan; 100 kilometer regen. Ach kunnen we alvast wennen aan het weer in Nederland zullen we maar zeggen.

Met nog 50 kilometer op de teller komen we om 14.45 uur in een file terecht. Ik begin inmiddels nerveus te worden. Zouden we allemaal wel op tijd gaan halen ?

De file valt mee en een klein uurtje later dan gepland rijden we via “klein Havanna” (althans zo ziet het er uit) de parking lot van Alamo op.

We laden uit en checken het bonnetje van Alamo. Amount due: $ 0,00 Een pak van mijn hart. Met de bus worden we een klein kwartiertje later netjes bij de terminal afgezet waar Martinair zit. Er zijn bijna geen mensen, dus we zijn meteen aan de beurt. Ik vraag eerst of we een upgrade kunnen krijgen naar comfort class en dat kan. Stoel 19 a t/m d zijn van “ons”. Ik loop ondertussen met de kinderzitjes naar zo’n apparaat waar ze ingepakt kunnen worden. Op de heenreis zaten ze in de koffer, maar dat lukt nu niet meer.

We checken in, wegen de bagage, yes weer gelukt om onder het toegestane gewicht te blijven en we gaan nog even naar buiten voor een laatste sigaretje.

Om 17.00 uur lopen we richting security en eigenlijk waren we ook daar zo aan de beurt. Inmiddels hebben we honger, dus op zoek naar wat te eten. De keuze valt op Burger King dit keer.

Na het eten gaan we op zoek naar ene plaatsje waar ik de laptop kan inpluggen om opgeladen te worden. Na die plaats gevonden te hebben, maak ik een account aan om toegang te krijgen tot internet. Want tja, ik heb natuurlijk niet voor niets heel dat verhaal zitten schrijven in de auto. En zie hier, zo zit ik er nu bij.

Over 20 minuten gaan we boarden. Dus tijd om de laptop uit te zetten.

Tot ziens in Nederland !

Vandaag onze laatste dag in Orlando. Het oorspronkelijke plan was om naar Epcot te gaan en dan af te sluiten met Illuminations. Ik voel me echter niet helemaal top en heb eigenlijk niet zo veel zin om een hele dag door Epcot te slenteren. Dus besluit Lex om met de kids naar Magic Kingdom te gaan in de ochtend. Ik kan dan rustig nog wat wasjes draaien en het weblog bijwerken. Rond half 10 vertrekken ze en ik geniet van de rust in het appartement.

Terwijl ik het weblog bij werk, zijn Lex en de kids naar Toontown Fair geweest om op bezoek te gaan bij Minnie en de prinsessen te begroeten.

Ook hebben ze nog wat fastpasses weten te verzamelen voor later die dag. Lex had mij namelijk ook binnen gemeld bij de ingang zodat mijn jaarkaart ook geactiveerd was voor de fastpass machines.

Tegen 12.00 uur, ik wilde net een duik gaan nemen in het zwembad, begon het ineens erg donker te worden buiten. Niet veel later begon het te hozen. Ik had het vermoeden dat Lex en de kids wel zo thuis zouden zijn, maar die zijn net voor de regen bij Pooh binnen gedoken en hebben zo de ergste regen ontlopen.

Even na half 2 waren ze weer thuis. We hebben snel een stokbroodje gegeten, wat gedronken en de kids zijn naar hun kamer vertrokken voor een middagdutje. Nou ja middagdutje; Merel lag in een complete coma en Fleming bleef vechten tegen zijn slaap. Lex heeft op de bank wat liggen doezelen terwijl hij golf aan het kijken was. Ik heb de auto gepakt en ben snel naar Downtown Disney gereden. Ik had opa en oma namelijk beloofd om uit Orlando een verjaardagskado voor de kids mee te brengen. Maar dat mochten Merel en Fleming natuurlijk niet weten, dus moest het wel op deze manier. Ook wilde ik zelf nog wat last minute inkopen doen.

Bij Dowtown Disney aangekomen schrik ik van de drukte. Het is midden op de dag. Wat doen al die mensen hier ? Ga naar een park ! Binnen een uurtje ben ik geslaagd en heb ik alles van het “boodschappenlijstje” af kunnen strepen. Ik loop nog even snel naar de Earl of Sandwich voor wat lekkere broodjes en  ook hier is het druk en wacht mij, of eigenlijk Lex, een kleine teleurstelling. Per 1 augustus is blijkbaar de menukaart aangepast. Lex zal het voortaan moeten stellen zonder de Beef ’n Bleu.

Na een kwartiertje wachten is de bestelling klaar en rijd ik terug naar het appartement. Fleming is net wakker en Merel is niet wakker te krijgen.

De planning was om om 16.30 uur weer naar Magic Kingdom te vertrekken, maar dat gaat niet lukken met een slapende Merel. We laten haar een half uurtje langer liggen en vertrekken om 17.00 uur naar MK. Dit keer ben ik de chauffeur, want als we Lex laten rijden zijn  we 2 keer zo lang onderweg. Op een gegeven moment zegt Lex: “Zo, jij bent ook niet bang” Wat blijkt, ben ik met 60 mile per uur langs een State Trooper gereden op een punt waar je maar 50 mile mag. Tja, Patricicia Lauda in de bocht………

Ik parkeer keurig de auto op Donald rij 17 en we nemen het trientje naar het TTC. We spoten nog een monorailtrein voor de verzameling en zijn in no time bij de ingang van Magic Kingdom.

Licht groen

Ondanks de regen eerder vandaag, is het nog steeds druk in MK. Al is het volgens Lex al een stuk rustiger dan vanochtend.  We besluiten het stoomtreintje te pakken en weer richting Toontown Fair te gaan. Ik begin ontzettende last van mijn keel te krijgen en kan bijna niet praten. Lekker rustig volgens Lex en de kids.

In Toontown aangekomen gaan we eerst naar Goofy’s Barnstormer. Dit is een kinderrollercoaster. Heel veel kindjes gaan hier voor het eerst van hun leven in een rollercoaster voordat het echte werk begint. Merel en Fleming doen dat dus gewoon net andersom.

Na de rollercoaster is het tijd om wat drinken. Merel en Fleming spelen wat in het speeltuintje terwijl papa 4 frozen lemonades haalt. Mmmmm, wat zijn die toch lekker zeg.

Inmiddels begint het weer wat donker te worden; regen in aantocht, dus snel ergens binnen zien te komen. De keuze valt op Philharmagic. Ondanks dat we de film wel kunnen dromen, blijft het een leuke attractie. En dat niet alleen om de film zelf, maar ook om het publiek. Ik heb in een deuk gelegen om een gezin dat achter ons zat en duidelijk voor de eerste keer bij Philharmagic was.

Als de show over is zien we dat het flink regent. Hup, snel naar de buren; Peter Pan en zijn vriendjes. Toch lekker als je zo veel fastpasses hebt. Je kunt zo overal doorlopen. Als we uit Peter Pan komen, miezert het nog wat, maar niet veel later is het droog genoeg om door te lopen. We gaan naar de wensput en terwijl we allemaal een hand vol met klein geld in de put gooien, doen met z’n 4-tjes een hele grote wens. Wie weet komt hij uit. Mijn wens die ik in mei heb gedaan is immer ook uitgekomen……

Na de wensput lopen we richting de Carousel of Progress. Daar had Lex eerder die ochtend “surprise fastpasses” voor gekregen. Ja, die zijn daar ook echt nodig, not. Ik heb daar nog nooit meer dan 20 man in de zaal zien zitten. Jammer hoor, want al is het misschien een wat oubollige attractie maar hij hoort er wel echt bij vinden we. Na de Carousel of  Progress was het tijd om afscheid te gaan nemen van Buzz Lightyear. We schieten er nog 1 keer met z’n allen er op los en natuurlijk is mama de winnaar.

Ondertussen is het al 20.30 uur. Spectromagic begint zo en we overleggen of we naar Spectro gaan. Ik voel mezelf echter nog steeds beroerd, dus besluiten we dat het eigenlijk wel mooi is geweest. We lopen richting de uitgang, laten onszelf nog 1 keer op de foto vastleggen en zwaaien nog 1 keer naar Magic Kingdom. Tot volgend jaar !

Gelukkig is het niet zo druk in de monorail. We kunnen zelfs voorin zitten bij de bestuurder. Wat is het toch een mooi schouwspel al die lichtjes om de Seven Seas Lagoon heen. Als we in de auto zitten en ik mijn bril heb opgezet, trekt mijn hoofdpijn gelukkig weg. We besluiten om toch nog even een stop te maken bij de Premium Outlets om te kijken of we daar toch nog schoenen voor de kids kunnen scoren. En jawel, een klein uurtje later liepen we naar buiten met 2 paar schoenen voor Merel en 2 paar schoenen voor Fleming. Mission accomplished ! Nog even een laatste ijsje en dan is het toch echt tijd om naar bed te gaan. Het is mooi geweest.

Na 5 minuten zijn we al weer thuis en niet veel later liggen de kids op bed. In no time zijn ze vertrokken naar dromenland. Lex kijkt nog wat golf en ik moet even flink puzzelen om alle spullen in de laatste koffer te krijgen. Maar het is gelukt.

Tegen 2.00 uur gaan ook Lex en ik naar bed. Een unicum want meestal ben ik de laatste avond / nacht altijd aan het inpakken en zie ik mijn bedje pas tegen een uurtje of 6 de volgende ochtend. Maar deze vakantie niet. Ach mama leert het nog wel eens 

Vandaag een rustdag op het programma. Nou ja rustdag............ laten we zeggen dat er dagen zijn dat ik het rustiger heb dan tijdens een rustdag in Orlando.

De wekker stond vandaag op 8.00 uur. Nadat we rustig wakker zijn geworden besluiten we om eens ergens anders een ontbijtje te nemen. We laten Tom Tom zoeken en komen bij Denny's uit. Ahum, dat moesten we maar nooit meer doen. Ik werd al misselijk van de geur bij binnenkomst. Nadat de kids een pancake op hebben en Lex en ik hebben "genoten" van veel te vette toast met scrambled eggs verlaten we heel snel deze eetgelegenheid. Op jacht naar schoenen voor de kids !

We stellen de Tom Tom in op de Florida Mall en daar zouden we met 20 minuten kunnne zijn geweest. Ware het niet dat Lex af en toe de neiging heeft om onze Tom te negeren. Jawel, om 11.00 uur lopen we de Florida Mall in. Het was lang geleden dat we hier geweest waren, maar na de vele positeve verhalen over deze shopping mall vonden we dat we het er toch weer maar eens op moesten wagen.

Lex en ik hebben tijdens de rit het plannetje gesmeed dat als de kids rustig en vooral niet zeurend meelopen, ze aan het eind een beer mogen uitkiezen bij Build a Bear. Na de nodige opstartproblemen met de kids, lukt het ze dan uiteindelijk toch om lief mee te lopen.

We komen de Lush winkel tegen en besluiten om even binnen te kijken en lopen $ 50,- armer naar buiten. Maar wel in het bezit van een scrub creme en een hand creme.

We waren echter nog steeds op zoek naar schoenen voor de kids. Dus hup verder met onze zoektocht. Eer werden vele schoenen gepast en weer terug gezet.

Te groot, te klein, zit niet lekker, niet de goede kleur, etc, etc, etc. Inmiddels liep het al tegen 13.00 uur en we zouden om 14.30 uur bij Robert-Jan & Yvonne zijn. We moesten dus toch nog even haasten. Na enig overleg tussen papa & mama besloten we toch naar Build a Bear te gaan. Twee mooie beren werden uitgekozen en tot leven gebracht.

Beer uitzoeken

De stem van de beer kiezen

De beer wordt gevuld

Een kus op het hart van de beer

Tijd voor een bad

Kleertjes uitzoeken voor de beer

De beer aankleden

En de beer een naam geven; Bear Hook en Bear Princess

En het geboortecerfificaat ophalen bij de kassa (en papa laten betalen )

Nadat Bear Hook en Bear Princess  benoemd waren tot onze nieuwste gezinsleden zijn Lex en de kids via de toiletten alvast naar buiten gelopen. Ik ben nog even de winkel etrug in gegaan om per beer nog 2 extra outfits te kopen. Kadootje voor de verjaardagen over een paar weken.

Nadat ook ik de uitgang van de shopping mall had gevonden zijn we snel in de auto gesproken en op weg gegaan naar Kissimmi. Een kwartiertje later dan gepland belden we bij Robert-Jan & Yvonne aan. We kletsen wat en na een kwartiertje vertrekken de heren richting de golfbaan voor een rondje op Magnolia.

Als we de verhalen mogen geloven hebben de heren het ontzettend zwaar gehad op de golfbaan. Maar ongetwijfeld nooit zo zwaar als hun partners. De vrouwen gingen namelijk met de kids naar een waterpark. Ik had Merel beloofd dat als ze haar zwem ABC had, ze dan een keer echt overal mee in mocht in een waterpark. Lex allang blij dat hij een golfafspraak had staan, want die heeft een bloedje hekel aan waterparken.

Tegen half 5 wordt de tocht naar Typhoon Lagoon begonnen. Daar aangekomen blijkt het nog steeds ontzettend druk. Tja het had nog niet geregend vandaag, het is nog steeds warm, dus iedereen blijft in het waterpark hangen. Mmmmmm dat hadden we iets anders in gedachten. Enfin, 3 tickets gekocht en naar binnen.

We besluiten eerst iets te eten. Dan hebben we dat maar gehad en kunnen we de waardevolle spullen gewoon voor de rest van de tijd in de locker, aan het begin van het waterpark, laten. Op zoek naar Funnel cake en na enig speurwerk gevonden. Om privacy redenen zal ik hier niet het hele verhaal neerzetten, maar laten we zeggen dat de funnel cake en het water (dank je Merel) erg goedkoop waren

Inmiddels liep het tegen 18.00 uur, dus de hoogste tijd om  nat te worden. We hebben de grootste lol gehad met z'n allen en met name de grote golf was DE favoriet bij Merel & Fleming.

Tijd voor een wildwaterbaan. Yvonne en Chloe bleven in het kindergedeelte en de rest liep op weg naar Crash Gusher. Helaas waren Merel en Fleming te klein voor deze glijbaan  Denise was zo lief om aan te bieden op mijn spookjes te passen zodat ik met Matthew & Robin dit avontuur kon beleven. 

Hierna wilden de kids graag nog terug naar de gedeelte met de grote golf. Het was erg leuk, maar oh, oh ook zeer vermoeiend hoor. Tja ik word ook een daagje ouder

Rond half 8 begonnen we met: "Kom jongens er uit, want de papa's wachten !" Ja, dus niet he. Pas om 10 voor 8 liepen we richting de kleedkamers waar het natuurlijk ontzettend druk was. En wat doen kids als je toch enige haast hebt ? Juist, die gaan van alles lopen doen behalve wat ze moeten doen......... Pfffff stond ik ook maar op de golfbaan

Uiteindelijk verlaten we om 20.15 uur de parkeerplaats en kon de tocht naar de Disney Holywood Studios beginnen. Denise stuurt een sms-je naar  Robert-Jan met het verzoek alvast drinken voor ons te halen. We hadden namelijk dorst ! Blijkt dat de heren ook net in DHS zijn en dat ze een beetje teleurgesteld waren dat wij niog geen plaatsen voor ze hadden. Makkelijk he mannen ? Volgende keer jullie met 5 kids naar een waterpark ?

Iets voor 21.00 uur lopen we het Fantasmic! theater binnen. De mannen hebben staanplaatsen weten te bemachtigen, maar geen dinken  Fantasmic! begint niet veel later en toegegeven, ondanks dat het staanplaatsen waren, hadden we best goed zicht. De vermoeidheid begint mij echter op te breken, dus ik besluit na een paar minuten te gaan zitten. Ik zie niet veel meer van de show, maar dat is niet echt erg. Als ik de show wil zien kijk ik thuis wel een keertje naar de DVD

Na Fantasmic! besluiten we nog even te wachten tot het theater wat leger is. Inmiddels begint de "discussie" tussen de mannen en de vrouwen en wordt weer maar eens duidelijk dat vrouwen van Venus komen en mannen van Mars. Yvonne legt Lex duidelijk uit waarom wij dorst hebben en hij begrijpt het wel, maar snapt het niet. We liggen dubbel van het lachen. Merel is ondertussen aan het huilen. Na een vraag- en antwoordspelletje komt er uit dat haar schuld zou zijn dat we nu dorst hebben. Zij had immers een flesje water meegenomen (zonder dat het betaald was) en daardoor konden we geen drinken meer kopen  We hebben haar natuurlijk geprobeerd uit te leggen dat het absoluut niet haar schuld was. We hadden het gewoon te druk met lol maken en waren daardoor de tijd uit het oog verloren. Nadat de traantjes gedroogd waren konden we dan eindelijk op zoek naar iets te drinken.

Inmiddels was de vermoeidheid compleet omgeslagen in volledige meligheid. Ik denk dat het best een leuke comedy moet zijn geweest als je ons van een afstandje had gezien

Nadat iedereen wat gedronken en sommigen wat gegeten hadden, vertrokken we langzaam richting de uitgang. Yvonne en Robert-Jan moesten nog even wat last minute shopping doen, dus Lex, Denise, de kids en ik zijn even bij Echo Lake gaan kijken waar Lex en ik even een sigaretje hebben gerookt. Op een gegeven moment was Lex ineens weg. Even later kwam hij terug met een mooi roze doosje. Verrassing: een nieuw Mickey horloge. Wat een schat is het toch

Bij de uitgang stond de rest van de groep al op ons te wachten. Met z'n 10-en zijn we naar de parking lot gelopen en gelukkig stonden de auto's redelijk dicht bij elkaar zodat Lex z'n golfspullen snel overgegooid konden worden in onze auto.

We nemen afscheid van elkaar en maken de afspraak snel een keertje in Nederland bij elkaar te komen. Misschien zien we elkaar zondag al wel op Schiphol. Wij landen om 10.15 uur en zij om 11.00 uur. Wie weet, want je weet maar nooit hoe het loopt met Martinair.

We rijden achter elkaar het parkeerterrein af en bij het stoplicht wordt er op het raam geklopt; Robert-Jan met de vraag of we niet rechts af hadden gemoeten. Ja, Robert-Jan, je hebt helemaal gelijk, maar Lex vergiste zich in de afslag  Gevolg, we komen in ene kleine file terrecht. Even na 23.30 uur zijn we thuis en worden de kids meteen in bed gestopt. Lex en ik drinken nog wat. Ja die fles whiskey en Malibu moet nou eenmaal leeg   We besluiten om alvast een begin te maken met het inpakken want morgen zal het ook wel weer laat worden.

Om 2.30 uur gaat het licht uit. Het einde van een lange, "rustige" dag in Orlando.

Vandaag staat er een vol programma in Magic Kingdom voor de deur. De wekker maakt ons dus weer vroeg wakker, want we willen rope drop halen. Om 7.00 uur haalt Lex eerst ons dagelijkse bakkie leut bij de buren.

Even voor 8.00 uur vertrekken we richting Cross Roads om daar even wat broodjes te halen. Helaas zijn de croissants nog niet klaar, dus besluit in om mini croissants mee te nemen. Dat besluit kan niet op applaus van de achterbank rekenen en een discussie volgt. Helaas pindakaas, eten anders geen Magic Kingdom vandaag. Als dat maar geen voorbode is voor de stemming de rest van de dag.

Snel door naar 1 van de grootste parkeerplaatsen op de wereld; Magic Kingdom parking lot. Nou ja snel, Tom Tom Lex laat het vandaag duidelijk afweten. Je zou toch denken dat hij inmiddels de weg wel weet hier, maar nee hoor, hij vergist zich in de afslag. Gevolg..... extra rondje door Walt Disney World.

Na veel 5-en en 6-en komen we op de parkeerplaats aan. Het is er al druk en met name warm. Het heeft al een paar dagen niet geregend hier dus kan het niet echt afkoelen. Maar we klagen niet  Als we bij het Ticket & Transportation Centre aan komen staan er Cast Member te roepen dat het met de boot sneller gaat. Tja en ook wij trappen natuurlijk in dit staaltje crowd control. Want laten we eerlijk weten, de monorail is altijd sneller. Maar een tochtje met de boot heeft ook zo zijn charmes. Het blijft een mooi plaatje als je over het water aan komt varen.

Als we bij de ingang aankomen zien we nog net het laatste stukje van de show rond rope drop. Het is heel erg druk, maar wij weten wat te doen. Door de mensen massa zien te komen en meteen links via het kasteel naar Fantasyland. Als we bij Dumbo aankomen staat er al een rij. Korter zal de rij niet worden vandaag, dus het is nu of helemaal niet. We besluiten toch achter aan te sluiten. Had ik al verteld dat het warm is vandaag ? Het is 9.15 uur en het zweet druipt langs alle kanten van ons af.  Na 3 vluchten van Dumbo zijn  we aan de buurt. Nou dat viel dus best mee dat wachten.

Na Dumbo gaan we meteen door naar Pooh. Daar is het nog niet druk. We kunnen eigenlijk meteen doorlopen. Voordeel van deze attractie; het is binnen, dus lekker koel. Na Pooh meteen door naar Peter Pan. We moeten even wachten, maar dat is niet noemenswaardig. Na afscheid genomen te hebben van Peter, Wendy, Tinkerbell en de rest, steken we over naar It's a small world. Met een wachttijd van slechts 5 minuten, lees geen wachttijd kijken we lachend op ons horloge. Het is nog geen 10.00 uur. Om exact 10.00 uur varen we de in- uitstapruimte van It's a small world weer in. Er staat nog 1 attractie op het wensenlijstje in Fantasyland; de caroussel. Ook hier kunnen we eigenlijk zo doorlopen.

Na de caroussel verlaten we Fantasyland. Maar niet voordat Merel en Fleming geprobeerd hebben om het zwaard uit de steen te trekken. Ook vandaag lukte dat (natuurlijk) niet.

Via Liberty Square lopen we naar Frontierland.

Onderweg komen we nog Woody en zijn vriendjes tegen. De kids hebben de rest van de dag het liedje lopen zingen; Woody's round-up (of een verbastering daarvan )

Als we bij Big Thunder Mountain aankomen, zien we  dat de wachttijd 20 minuten is. En alhoewel we dat eigenlijk net iets te veel vinden, besluiten we toch om in de rij te gaan staan. Maar niet voordat we eerst Fastpasses gehaald hebben voor later op de dag.

Als we in de rij staan, besluit Fleming, zo maar uit het niets, ineens zijn komedieshow op te gaan voeren (lees 10 minuten huilen, dreinen, gillen, naar huis willen. "Mama; ik wil dat je nu het vliegtuig belt om naar huis te gaan !"

Nadat meneertje wat tot bedaren was gekomen, stapte hij met een vrolijk gezicht in Big Thunder Mountain. Wat bleek achteraf, hij had eerst in Splash Mountain gewild. Nou Fleming, dan gaan we daar toch zometeen in.

Het ritje met de op hol geslagen trein was weer als vanouds. Ik heb een klein stukje gefilmd. Geen topkwaliteit, maar voor de mensen met heimwee (he Lein ) plaats ik het filmpje toch maar.

Nadat we weer veilig uit de trein zijn gestapt kijken we hoe druk het is bij Splash. Mmmmm, daar is het toch echt te druk en warm om nu in de rij te gaar staan. We kijken met een schuin oog naar Fleming, we hadden immers beloofd om in Splash te gaan. Maar Fleming heeft dorst en is schijnbaar niet meer echt geinteresserd in Splash. Dus halen snel fastpasses en besluiten wat te gaan drinken. Inmiddels is het 11.15 uur en het park wordt met de minuut voller en voller. We besluiten via Adventureland de Magical Family Tour tegemoet te lopen. MattRob, Yvonne, Matthew & Robin doen vandaag deze tour en het leek ons leuk om nu eens anderen als 12 jarigen door het park te zien lopen. Helaas hebben we ze niet gezien. Achteraf bleek dat ze rond die tijd al bijna bij het eindpunt waren. Jammer dat we ze misgelopen zijn. 

Langzaam lopen we weer terug naar Splash om gebruik te maken van onze fastpasses. Dit keer besluit Merel ook mee te gaan. Vorige keer durfde ze niet, maar nu liet ze zich niet kennen. En dan is mama gelukkig. Na jaren gebruik te hebben gemaakt van de parent swap, zaten we nu met z'n allen in Splash ! A dream came true.

Na de drop zei Merel een beetje beteuterd: "Was dit het nou ?" Ja Merel, helemaal niet eng dus. We besluiten dat het mooi is geweest voor de ochtend. We halen nog even fastpasses voor Splash voor vanavond en lopen langzaam richting Columbia Harbor om wat te eten.

Na deze overheerlijke lunch is het tijd om terug naar het appartement te gaan. Vanavond willen we naar Spectro en Wishes, dus dat gaat een latertje worden. Tijd voor een middagdutje.

Bij de momorail scoren we nog een trein voor onze fotoverzameling.

Licht roze / zalm

Tijdens het korte ritje naar Blue Heron valt Merel in slaap. Lex draagt haar naar boven met het idee haar meteen op bed te leggen. Helaas, dat feestje ging niet door. Toen we de hal in liepen zagen we dat onze deur op stond. Wel potjandriedubbeltjes, 1.30 uur en housekeeping is in ons appartement  En ik had nog zo gezegd: Before noon or otherwise please, please, please no cleaning ! Daar ging de hele opzet van de break. Want tja, Merel natuurlijk wakker en Fleming had al geen zin om te slapen. We leggen ze toch nog even op bed, maar eigenlijk hebben ze een  uur lopen donderjagen met elkaar. Uiteindelijk heb ik Merel maar naar de woonkamer gehaald en met haar NDS op de bank gelegd.

Fleming heeft wat tv liggen kijken en Lex heeft ruim 2 uur liggen pitten terwijl ik het weblog van de dag ervoor bij werk. Om 16.00 uur maak ik hem wakker. Fleming is toch nog in slaap gevallen, dus die laat ik maar even liggen. Lex en Merel nemen een duik in het zwembad en zijn even na half 5 weer boven.

Tegen 17.00 uur vertrekken we weer richting Magic Kingdom en lopen eerst naar Buzz. Daarna lopen we naar de Laughing Floor. Omdat het etenstijd is en iedereen in de restaurants zit, vallen de wachttijden mee. Terijl we onderweg zijn naar Philharmagic zien we dat de show voor het kasteel net is begonnen. Deze show hebben we dit jaar nog niet gezien, dus besluiten we even te blijven staan om te kijken.  

Na de show zijn we doorgelopen naar Philharmagic. In de ochtend hadden we hier al fastpasses voor gehaald. Bij binnenkomst kregen we de opmerking: "Where have you all been today. You sure took al long time to come over here." "Yes sir, we've been bussy having magical fun "

Philharmagic was weer als vanouds. Na Philharmagic zijn we door gelopen naar Peco Bill's voor een hamburger. Hierna wilden we eerst gebruik maken van onze fastpasses voor Splash Mountain en daarna voor Big Thunder Mountain. Merel wilde echter niet in Splash (toch niet zo goed bevallen vanochtend Merel ?) en Fleming wilde niet in BTM. Dus de groep opgesplitst en de mannen naar Splash en de meiden naar BTM. En natuurlijk hebben de meiden weer gewonnen. Wij waren al ruim een kwartier uit de attractie toen de mannen een keer kwamen afzakken.

Ondertussen is het al 8 uur geweest, dus de hoogste tijd om richting Mainstreet te lopen om een plaatstje te zoeken voor Spectro. We vinden een mooi plaastje ter hoogte van de Bakery en omdat we toch nog even moeten wachten, besluit ik om een ijsje voor de kids te gaan halen in de ijssalon. Blijkbaar was ik niet de enige die op dat idee was gekomen. Ruim 20 minuten later had ik dan toch 2 ijsjes.

Tja en we hadden al een paar uur geen mopperende kindjes gehoord, dus vond Merel het maar weer eens tijd om te gaan mopperen. Het ijsje was niet goed, ze had een gekleurd ijsje willen hebben en of ik maar even om een ander ijsje wilde voor madammeke. Wat dacht je zelf Merel ?

We kijken naar Spectro en met al die mooi lichtjes kan zelfs Merel haar mopperbui niet lang volhouden  Na Spectro proberen we naar "ons" plekje te komen om Wishes te kijken. Het is ontzettend druk in Mainstreet maar de aanhouder wint en een kwartiertje later zijn we op ons vertrouwde plekje. Wonder boven wonder is het daar niet super druk. We moeten even een half uurtje wachten en daarna genieten we volop van Wishes. Bij het punt waarop het kinderstemmetje zingt, schieten mijn ogen vol met traantjes. Ik vind dat zo'n ontzettend emo moment en zelfs als ik de tekst nog maar lees, dan hoor ik dat kinderstemmetje en krijg ik vochtige oogjes

Star light, star bright,
first star I see tonight.
I wish I may, I wish I might,
have the wish, I wish tonight.
We'll make a wish, and do as dreamers do,
and all our wishes,
will come true.

Nadat het vuurwerk voorbij is belsuiten we om even te wachten tot de ergste drukte voorbij is. Lex haalt 2 gekleurde ijsjes voor de kids. Merel ook weer helemaal blij.

Na een half uurtje gaan we toch de tocht naar de uitgang maar maken. Het is nog steeds ontzettend druk. Bij de monorail nemen we de Resort Line omdat bij de andere lijn een man of 1.000 staat te wachten. Bij de Resort Line is het gelukkig iets minder druk en we zijn dan ook zo bij de parkeerplaats. Daar kunnen we aansluiten in de volgende rij; de rij voor het treintje dat ons in de buurt van de auto zal brengen. Pas dan zien we echt hoe druk het is geweest vandaag in Magic Kingdom. Nou daar hebben we onszelf toch aardig doorheen gelaveerd met good old Tourguide Mike

Tegen half 12 zijn we thuis en vallen we allemaal als een blok in slaap. Het was weer een dag vol magie.

Ook vandaag was het weer een vroegertje. Om 6.00 uur maakt onze vriend, de wekker, ons wakker. Tjonge, thuis staat de wekker toch echt een half uurtje later op een normale werkdag. Geeft weer maar eens aan dat het best hard werken is zo'n vakantie in Orlando

Nadat we rustig wakker zijn geworden en een boterhammetje hebben gegeten en papa & mama een over heerlijk bakkie leut van Starbucks op hebben, vertrekken we weer naar Walt Disney World. De bestemming voor vandaag:

Even na half 9 zijn we door de security check heen en zien we een enorme massa met mensen staan. Wederom wordt duidelijk dat mensen eigenlijk gewoon kudde dieren zijn. Men sluit gewoon achter aan in de rij zonder verder te kijken. Wij, als TGM ers, hebben geleerd om wel iets verder te kijken. He wat zien we daar ? Een leeg toegangspoortje dat toch echt ook toegang geeft tot het park.  En zo kwam het dat we toch nog vooraan stonden

Tijdens het wachten, is Lex nog even naar Guest Relations gelopen om te kijken of er nog een plaatsje was voor een dinner in The Hollywood Brown Derby. En dat was mogelijk om 16.30 uur. Dit gooide wel ons plan om tussendoor terug naar het appartement te gaan voor een break in de war, maar toe dan maar. Avondeten ook weer geregeld. Laat de dag maar beginnen.

Ondanks onze goede uitgangspositie, troffen we echter een Cast Member die er niet zo veel zin in had vandaag. Ze ging het toegangspoortje ook pas activeren nadat de andere poortjes allemaal al open waren. Tot overmaat van ramp werkte Merel's toegangskaartje ook nog eens niet  Omdat Merel toch niet mee wilde naar Toy Story Mania, besloten we dat Lex en Merel naar Guest Relations zouden gaan om het probleem met haar toegangskaartje te verhelpen. Fleming en ik zouden naar rope drop kijken en dan door gaan naar Toy Story Mania.

Rope drop houdt in de Disney Hollywood Studios in dat er een "film" wordt gemaakt. Dit sluit natuurlijk helemaal aan op het thema van het park. Leuk om een keer te zien, maar wat mij betreft de minste rope drop van de 4 parken.  

Om exact 9.00 uur kon de race naar Toy Story Mania beginnen. Ongemerkt doe je toch mee aan dat idote gerace. Omdat ik Fleming bij me had, ging het wat minder snel, maar ondanks dat hadden we toch om 9.05 uur al Fastpasses voor deze gewilde attractie. Meteen daarna zijn moeder en zoon bij Toy Story Mania naar binnen gegaan om de attractie alvast 1 keer te doen. Op dat moment stond de wachttijd al op 30 minuten, maar dat was zwaar overdreven.

Even voor half 10 stonden we al weer buiten. Onze ochtendgymnastiek hadden we weer achter de rug  Lex en Merel stonden al te wachten. De toegangsticket van Merel was weer geactiveerd en Lex had voor de zekerheid ook met hun tickets nog Fastpasses gehaald. Hup snel weg hier, weg uit die drukte. Ter hoogte van de Backlot Tour hebben we even in het zonnetje gezeten en hebben we de showtijden op een rijtje gezet.

De eerste show: Jedi Training Academy. Dit is een show / training voor kids waarbij ze leren hoe te vechten als een echte Jedi en als toegift mogen ze ook nog vechten tegen Darth Vader. Deze training hadden we nog nooit gezien. Omdat onze kids in eerste instantie wat verlegen zijn (ja, ja de mensen die ze wat beter kennen zullen het niet geloven !), durfden ze hun hand niet op te steken om deel te nemen aan de training. Nou ja, misschien een volgende keer beter.

Na de show, waarbij je in de volle zon staat, waren we wel even toe aan wat verkoeling. Dus snel naar binnen bij Star Tours. De wachtrij was 20 minuten, maar dat gaf ons even de tijd om weer op normale temperatuur te komen.

Na Star Tours hadden we allemaal dorst. Ook begonnen de maagjes wat te knorren. Dus even bij The Writer´s Stop gestopt voor een lekkere smoothie en een lekkere koek. Daarna via de Muppets Show richting de Lights, Motors, Action Extreme Stunt Show. Gelukkig was het nog niet zo druk in het theater, dus hadden we een mooie plek om deze stuntshow te bekijken.

Na deze show zijn we naar de Streets of America gelopen om op de foto te gaan met Kim Possible en Ron Stoppable.

Inmiddels was onze temperatuur weer boven gemiddeld opgelopen, dus de hoogste tijd om wat vekoeling te zoeken in de vorm van shaduw, een sigartje voor papa en mama  en een lekkere grote, ijs koude cola. Het is zo verschrikkelijk warm dat alles een stuk langzamer gaat dan we gewend zijn. Maar dat maakt niet uit, dit is immers ons snoepreisje en alles wat we kunnen doen is al extra, dus ons hoor je niet klagen.

De volgende show die op het programma stond was Indiana Jones Epic Stunt Spectacular !. Even na 13.00 uur sloten we in de lange rij aan in de hoop nog binnen te kunnen voor de show van 13.45 uur. Na een kwartiertje wachten kwam ik op het idee om aan een Cast Member te vragen of we uberhaupt nog wel binnen zouden kunnen. Dat was zeer te betwijfelen en als dat al lukte, zouden het staanplaatsen zijn. Daar hadden we niet zo veel trek in, dus snel de wachtrij voor Indiana Jones verlaten en door naar The Great Movie Ride. Konden we weer even op temperatuur komen.

Helaas dachten meer mensen zo, want de wachtrij was 45 minuten. Dat viel uiteindelijk wel mee. Na een klein half uurtje konden we op de eerste rij  plaats nemen voor een leuke tour door allerlei films. Deze tour hebben we al vele malen gezien, maar het blijft gewoon een leuke tour. En een extra voordeel; je zit binnen, dus lekker koel

Inmiddels liep het tegen 15.00 uur aan. Ik had eigenlijk wel zin in nog een ritje in Toy Story Mania en we hadden nog Fastpasses. Merel wilde nog steeds niet mee. Ze wilde liever de parade zien. Lex "offerde" zichzelf op zodat Fleming en ik 2 keer achter elkaar in Toy Story Mania konden. Wat een ontzettend leuke attractie is het ! Al had ik na de 2e keer wel pijn in mijn arm. De mensen die de attractie kennen, zullen wel begrijpen wat ik bedoel.

Voordat Fleming en ik naar Toy Story Mania gingen, had meneer zijn zinnen al gezet op popcorn. Ik had hem beloofd dat hij die zou krijgen nadat we in de attractie waren geweest. Dus zo gezegd, zo gedaan. Toen we bij Lex en Merel aan kwamen, bleek dat Lex ook al popcorn voor zowel Merel als Fleming had gekocht. Gevolg, 3 emmers met popcorn  Nou die zullen wel niet veel meer eten tijdens het dinner.

Omdat we nog even hadden voor het eten besloten we naar de Kleine Zeemeermin te gaan. En op een of andere manier is het me weer eens gelukt om in een discussie met een stuk of 10 Engelsen verzeild te raken tijdens het wachten. We stonden in de wachtruimte van Ariel en ik had het met Lex over strollers in het park en dat we er eigenlijk helemaal niets meer van begrepen waar ze nou wel en niet naar binnen mochten. Even verderop staat een mevrouw met een buggy en die hoort mij het woord "stroller" zeggen. En die valt me ineens uit tegen me. Waar ik het lef vandaan haalde om haar aan te vallen over het feit dat ze met haar gehandicapte kind een attractie in ging. De buggy in kwestie bleek een rolstoel te zijn. Hoe dan ook, ik had het niet over noch tegen haar, dus vanwaar die aanval op mij ? De rest van haar groep vond het nodig om zijn steentje in de discussie bij te dragen. Pfffff, toen ik zei:"Relax, you're on the happiest place on earth" dacht ik dat ze me en masse zouden aanvallen. Mmmmm, blijkbaar niet zo gezellig in die groep. En nogmaals, ik had het niet eens over HAAR rolstoel.

Goed, deze discussie afgekapt en het theater in. Blijkbaar was iedereen in het park inmiddels oververhit. De Cast Member in de zaal in iedere geval wel. Die stond me een partij te schreeuwen tegen iedereen dat ze door moesten lopen etc, tec. En toen stond ze ineens tegen de verkeerde te schreeuwen; mijn man............ Dat moet je dus niet doen beste Cast Member, dan kun je een reactie terug verwachten.

Uiteindelijk zijn we maar naar buiten gelopen, want dit werd er allemaal niet gezelliger op. Na elkaar eens een paar keer heel verwonderd aan te hebben gekeken, zijn we de winkeltjes even ingelopen om onze gedachten te verzetten.  Even na 16.15 meldden we ons bij het restaurant waar we nog even moesten wachten.

Na een klein kwartiertje waren we aan de beurt. We besloten dit keer ook maar eens een voorgerecht te nemen. We hadden best wel trek. Niet gek natuurlijk met alleen een koek als lunch. Mama besloot ook vandaag weer maar eens een cocktail te proberen. Dit maal een meloen combo. Erg lekker.

Het voorgerecht kwam al vrij snel. Zo, dat was lekker, dat beloofde wat voor het hoofdgerecht. Voor de kids hadden we als voorgerecht een salade van komkommer en tomaten, maar helaas was dat niet aan onze spookjes besteedt. Tja niet gek na al die popcorn. Het hoofdgerecht liet even op zich wachten en toen het er eenmaal was, viel het zwaar tegen. Het was eigenlijk niet te eten. Ik had een steak en klaarblijkelijk had de grill te hoog gestaan. Aan de buitenkant zat het vlees tegen het verbrand zijn aan. Nou had ik natuurlijk wel om een ander stukje vlees kunnen vragen, maar ik had geen zin om mogelijk weer in een discussie te belanden. Tel daarbij op dat de kids ontzettend vervelend aan het doen waren. Dus $ 160,- verder verlieten we het restaurant met een gemengd gevoel er aan over houdend.

Lex had het inmiddels, net als ik, redelijk gehad met onze spookjes. Eigenlijk was het wijs geweest om gewoon naar het appartement te gaan. Echter dit is onze laatste avond in Disney Hollywood Studios en we wilden ook graag allemaal Fantasmic! zien. Dus na wat peptalk schouders er onder en door met z'n allen. Merel wilde nog graag de film in One Man's Dream zien. Nou vooruit dan maar.

Na de film stonden we in dubio of we toch niet nog een keer de Kleine Zeemeermin moesten proberen. Ik heb er een verschrikkelijke hekel aan om ergens weg te gaan zoals we een paar uur eerder daar weg waren gegaan. Terwijl we staan te kijken hoe laat de volgende show is, hoor ik ineens Nederlands spreken achter me. Ik kijk om en zie Robert Jan, Yvonne en de rest van the family lopen.  Zij waren onderweg naar Toy Story Mania. Ineens wilde Merel daar ook in  Merel had echter pech, de wachtrij was 90 minuten. Dus dat deden we maar niet. We spreken af om elkaar in het Fantasmic ! theater weer te ontmoeten en met z'n allen naar Mickey te kijken. Gezellig ! We krijgen de walkie talkie mee zodat we elkaar kunnen vinden

We besluiten alsnog de Kleine Zeemeermin te doen en daarna alvast door te gaan naar het Fantasmic theater. Even na 20.00 uur liepen we het theater binnen en in het midden zat het al goed vol. Dus besloten we om naar links uit te wijken en daar een halve bank voor het hele gezelschap vrij te houden. De kids gaan nog even verder met hun popcorn. Tja die hadden tijdens het eten niets gegeten en hadden inmiddels wel honger. Niet veel later kwamen Robert Jan, Yvonne, Denise, Matthew, Robin en Chloe ook. De kids vermaakten zich met de Nintendo's en de volwassenen kletsen lekker even wat bij. Want ja, we kunnen elkaars weblog natuurlijk lezen, maar ik loop al 3 dagen achter met lezen. Dus de hoogste tijd voor een live verslag

Om 21.00 uur begint de show. Na een paar seconden stoten we elkaar aan en zeggen: "he een nieuwe show ?" Zou kunnen natuurlijk, maar we hadden er geen van allen iets over gehoord of gelezen. Na ongeveer een minuut klinkt dan toch het alom bekende liedje van Fantasmic ! Eh, hallo, dat is het einde van de show hoor, deze muziek ! Na weer een minuut gaan de lichten aan en worden we bedankt voor onze komst en als we de volledige show willen zien, dan graag om 22.30 uur terug komen in het theater. Wat is dat nou

Tot op heden zijn we er niet helemaal uit. De ene Cast Member vertelde ons dat er onweer in de regio was, dus kon de show niet door gaan. Eh, luistert u eens goed meneer, ja, hoort u dat ? Dat is Illuminations, de vuurwerkshow in Epcot die u iets verderop hoort. De andere Cast Member vertelde ons dat er een technisch probleem was en dat daardoor de show niet door kon gaan.  Hoe dan ook, we moesten het theater verlaten, want dat was de wet

Inmiddels waren onze kids zo moe dat ze niet meer in toom te houden waren. Tijd om naar het appartement te gaan. We nemen afscheid van iedereen en met 2 gillende kids onder de arm, verlaten we het park. Pfffffff, wat een dag.

Voordat we het parkeertereein af waren, waren Merel en Fleming al vertrokken naar dromenland. Niet gek natuurlijk na zo´n lange, warme en drukke dag. Bij het appartement aangekomen zien we tot onze spijt dat het housekeeping helaas wederom niet gelukt was om onze kamer te doen. Ik maak er nog even melding van bij de receptie en cancel de hele midweek cleaning. Nee mevrouw, morgen komen ze en dan is het op onze kosten. Alles best, als ze maar voor 12.00 uur weer weg zijn, want morgen komen we echt terug in de middag voor een break.

Nadat de kids in bed liggen, drinken Lex en ik nog wat en nemen we een snelle duik in het zwembad. Even de dag van ons afspoelen  We zijn zo moe dat we na het zwemmen eigenlijk meteen ons bed in duiken en als een blok in slaap vallen. 

Vandaag begon de dag iets later dan de dagen ervoor. De wekker maakte ons om 8.00 uur wakker. Nadat iedereen rustig wakker was geworden, vertrokken we even voor 10.00 uur richting Golden Corral alwaar we ons tegoed hebben gedaan aan een laat ontbijtje.

Rond half 11 vertrokken we richting Walt Disney World met de bestemming:

Op het parkeerterrein aangekomen leek het niet super druk. We stonden op Discovery 15. Toen we met het treintje naar de ingang reden, spotte Fleming een monorailtoestel dat we nog niet op de foto hadden.

Licht blauw

Even na 11.00 uur liepen we door de toegangspoortjes van Epcot. Bij de grote bol zagen we een lang rij staan. Mmmmm, misschien toch iets drukker dan we gedacht hadden ? Eerst maar eens even een brievenbus opzoeken om onze vakantiegroetjes te posten.

Daarna snel door naar Test Track. Ondanks dat het de planning is om vandaag World Showcase te doen, willen we wel graag in Test Track. Dus eerst even fastpasses halen. Onderweg komen we het informatiebord tegen met de wachttijden van alle attracties.

This is Disney; the waiting is part of the ride

Bij Test Track aangekomen zien we zelfs bij de fastpass machines een rij staan.

Nadat we de magische kaartjes hadden (return time 14.35 uur) snel weg wezen en door naar World Showcase. We besluiten vandaag eens tegen de klok in te lopen. We beginnen dus in Canada met de film: "Oh Canada" Een erg leuke film over een groot en indrukwekkend land. Zo hebben we vandaag weer veel geleerd. Onder andere dat Canada het op 1 na grootste land ter wereld is. Rusland is groter. Ook hebben we geleerd dat Canada "slechts" 33 miljoen inwoners kent. Nog een weetje over Canada: de eerste chocolade fabriek ooit staat in Canada.

Na de film wilden de kids wat kleuren in het KidCot Station. Daar stond een mevrouw drop uit te delen. Dat viel natuurlijk bij onze spookjes in goede aarde.

Ondertussen liep Lex even naar Le Cellier om te kijken of er nog een plaatsje was voor vanavond. Afgelopen vrijdag hadden we de reservering laten schieten ivm mijn hoofdpijn. En wonder boven wonder was er nog een plaatsje voor vanavond. Normaal gesproken lukt dat echt niet. Het avondmaal was dus ook weer geregeld.

Zoek de spookjes..........

Na Canada zijn we via de UK naar Frankrijk gelopen. We moesten even wachten voordat de film begon. Merel & Fleming zagen meteen het beeld van Chimera. Op de vraag waar ze dat beeld van kenden, riepen ze in koor:"Van Quasimodo" Wie ooit beweert dat Disney niet educatief is, heeft het dus duidelijk niet bij het rechte eind

De film over Frankrijk was wel leuk, maar nodig aan een update toe. Maar ja, dat roepen we geloof ik ook al jaren. Na de film was het tijd om even wat te eten en te drinken. We bleven binnen zitten want het was buiten onmiddels bijna niet uit te houden van de hitte. Dus genoten we binnen in een koele ruimte van onze chocolade croissantjes en N'id Abeilles.

Nadat we weer helemaal op krachten waren, snel door naar het volgende land. Marokko lieten we links, of moet ik zeggen rechts, liggen. Ook Japan passeren we dit maal. Volgende stop: America.

We moeten een half uurtje wachten voordat de show begint, maar dat half uurtje komen we wel door. Er is een kleine tentoonstelling en de kids krijgen les in de Amerikaanse geschiedenis van papa.

Een kwartiertje voor de show begint, krijgen we een optreden van The Voices of Liberty. Jeetje wat kunnen die zingen zeg.

Na dit zing festijn was het tijd voor "The American Adventure" Een show over de Amerikaanse geschiedenis. Voor de volwassenen interessant, maar voor de kids wat minder. En dat was te merken......

Merel gebruikte de show om even haar power nap te doen

Nadat iedereen weer wakker was snel door naar Italy. Nadat we de kids een ijsje in het vooruitzicht hadden gesteld, wilden ze wel meewerken aan de jaarlijkse familie foto bij de fontein.

Niet de beste for ooit, maar beter 1 dan geen. Doen we vrijdag nog eens over.

Terwijl Lex en de kids om een ijsje gingen, bleef ik even lekker wachten in de schaduw. Wat bleek, er begon een straatshow: ROMEO & EDNA. Deze show hadden we nog nooit gezien, dus onder het genot van een ijsje hebben we lekker zitten kijken. En genoten en gelachen hebben we !

Na de show bleek dat Merel's t-shirt ook een ijsje had gegeten.........

Zo kunnen we onszelf natuurlijk niet in Le Cellier vertonen. Dus op jacht naar een schoon, nieuw t-shirt. Tja daarvoor moet je wel aan de overkant zijn.

Omdat we allemaal best moe en warm waren, besloten we om de rest van World Showcase voor aanstaande vrijdag te bewaren. We namen het bootje naar de overkant en doken een koele winkel in. Hier werd al snel een t-shirt voor Merel, een t-shirt voor Fleming en een t-shirt voor mama gescoord. Oh ja en ik had ook mijn oog op een schattig heuptasje laten vallen. Ineens lag dat bij de spullen om af te rekenen  

Oh, toch wel zielig voor papa. Dus ook maar even de grote winkel, Mouse Gear, ingedoken alwaar Lex een polo heeft gekocht en ik ook nog een nieuwe polo

Nadat we onszelf allemaal omgekleed hadden in de pas gekochte shirts, was het de hoogste tijd om maar eens gebruik te gaan maken van onze fastpasses voor Test Track. Lex haalde eerst nog even fastpasses voor Mission Space en even na half 5 liepen we de fastpass line van Test Track in en zelfs daar was het druk

We vreesden even voor de tijd. Om 17.30 uur hadden we immers een reservering bij Le Cellier. Maar het liep allemaal perfect. We hebben weer met z´n allen genoten van Test Track en ik heb zelfs wat foto´s kunnen maken.

Gelukkig geen echte crash

Na deze adrenaline stoot was het tijd om weer richting Canada te gaan voor het dinner. Een paar minuten voor de gereserveerde tijd waren we er. Na een kwartiertje wachten, werden we naar onze tafel gebracht. Tijdens het wachten hadden we al een keuze gemaakt uit het menu. Mama stortte zich weer in een avontuur met een exotisch drankje

We hebben heerlijk gegeten, al vinden we wel dat de zeer positieve recenties over dit restaurant iets overdreven zijn.

Na het eten zijn we langzaam richting Mission Space vertrokken. Lex had voor ons alle 4 een fastpass gehaald voor het geval dat Merel en ik toch mee wilden.

Na de belofte om de groene, is milde, versie te doen, wilde Merel het wel proberen. En tja dan kan mama natuurlijk niet achter blijven. Een aantal jaar geleden heb ik de heavy version gedaan, maar sinds een dodelijk ongeval met een 4 jarig kindje in Mission Space, heb ik mhet niet zo op deze ride. Eigenlijk heb ik het er niet op dat onze spookjes er in gaan, maar volgens Lex kan er echt niets gebeuren. Nou vooruit dan maar.

Met een steen op mijn maag loop ik schoorvoetend naar binnen. Alles onder controle totdat Lex, de grapjas, begint over mijn claustrofobie. Ja mis dus  Ik houd mezelf groot en net voordat we aan boord gaan, knijp ik hem er tussen uit. Merel geeft ook toe aan haar angst en samen wachten we in het Space Lab op de mannen.

De mannen komen vrolijk lachend naar buiten en Fleming wil nog wel een keertje. De wachtrij is niet zo super lang, dus vooruit dan maar. Merel kan het eigenlijk niet hebben dat haar broertje wel durft en zij niet, dus ze wil toch ook wel mee. En mama, mama gaat een peukie roken. Het is zo ver, de tijd is aangebroken dat de kids in attracties durven waar mama niet in durft  Je wordt echt ouder mama !

Daar gaan ze...... op naar Mission Space

Dol enthousiast kwamen ze na een kwartiertje terug. We hebben er een nieuwe favoriet bij: Mission Space.

Inmiddels was het ruim 20.00 uur geweest, de hoogste tijd om dagsluiting te maken. Nog even wat foto's bij de bol (foto's helaas nog niet beschikbaar op Disney Photopass.com) en door naar huis. Even voor 21.00 uur openden we de deur van ons appartement. Het is een mooie dag geweest.

Eenmaal terug in het appartement wachtte ons een mider aangename verrassing. Bij het inchecken had ik namelijk een "midweek cleaning" gereserveerd. Dat zou vandaag plaats vinden. Maar helaas, geen schoonmaak vandaag. Terwijl ik naar de receptie liep bedacht ik de mogelijke oorzaak. En wat bleek ik had gelijk. De schoonmaak was gereserveerd op ons oorspronkelijke kamernummer en niet op ons uiteindelijke kamernummer. De mensen in kamer 2907 zullen bij thuiskomst vandaag wel vreemd hebben opgekeken dat hun apartement ineens schoongemaakt was  Maar geen nood, morgen zal alsnog ons appartement schoongemaakt worden.

Toen ik terug boven kwam, bleek dat de kids ineens het stapelbed ontdekt hadden. Ze hadden al uitgemaakt wie er boven (Merel) en beneden (Fleming) mocht slapen. Nou toe dan maar, maar nu snaveltjes dicht en oogjes toe.

Ik ben achter de computer gedoken en aan het weblog begonnen. Na een uur en zonder tussentijds gesaved te hebben, drukte ik op een verkeerde knop. Gevolg........ ik kon opnieuw beginnen. Ook wilde ik de filmpjes van vandaag er op hebben. Al met al ben ik dus nog de nodige uurtjes met de update van vandaag bezig geweest. Inmiddels is het in Nederland al weer ochtend. De hoogste tijd dus voor mij om naar bed te gaan.

Ook vandaag had de wekker vroege dienst; 6.00 uur liep hij af. Nadat we allemaal rustig wakker waren geworden en een boterhammetje hadden gegeten, vertrokken we iets na 8.00 uur naar Disney. Toen we via 1 van de toegangswegen Walt Disney World binnen reden, zagen we dat het erg druk was. Er stond zelfs een kleine file. Gelukkig niet richting onze bestemming, nee er was blijkbaar iets te doen in Disney's World Wide Sport.

Onze bestemming voor vandaag:

Even voor half 9 reden we het parkeerterrein al op. Tom Tom "waarschuwde" ons voor tolweg . Nu weten we wel dat parkeren bij Disney sinds vandaag weer een dollar duurder is geworden, maar om het perkeerterrein dan meteen een tolweg te noemen is wat overdreven. Overigens merken wij niets van die prijsverhoging. Wij hebben immers zo'n wonderkaartje waarmee je gewoon mag door rijden (mijn annual pass)

We staan vrij vooraan op de parkeerplaats, dus kunnen we makkelijk lopen naar de ingang. Natuurlijk moet de standaard foto ook deze keer weer gemaakt worden:

Eenmaal bij de ingang aangekomen, zien we dat er al redelijk wat mensen bij de toegangspoorten staan. We besluiten de "geheime" ingang te nemen. Staan we in ieder geval in de schaduw. Overigens is die ingang al lang niet zo geheim meer. Ook daar stond al een man of 20 te wachten. Nou ja, we staan lekker koel zullen we maar zeggen. En dat is wel nodig ook, want het is al erg warm.

Rond 10 voor 9 mogen we het park in om te verzamelen voor rope drop. Het blijft gewoon een sport om zo ver mogelijk vooraan te staan. Helaas lukt dat vandaag niet. Geen man overboord want wij gaan toch niet meteen naar Kilimanjaro Safaris, dus laat al die andere mensen maar lekker vooraan staan.

Niet veel later wordt ons gevraagd door 1 van de castmembers waar we naar toe gaan. Lex zegt dat hij voor de fastpasses gaat bij Kilimanjaro Safaris en dat wij naar Dinoland gaan en daar op hem wachten. Vraagt dat meisje hoe we het zouden vinden om als eersten in Kilimanjaro Safaris te gaan. Tegenprestatie is dat we het touw moeten (mogen) dragen in de optocht naar deze attractie. Nou dat leek ons wel wat. Door ja te zeggen werden we "The let the adventure begin family of the day"

En zo kwam het dat we even na 9.00 uur achter de auto van Minnie / Goofy & Pluto aan liepen op weg naar Kilimanjaro Safaris. De hele stoet moest verplicht achter ons blijven en wij werden via de fastpass ingang naar de 1e safari rit van de dag gebracht. De kids kregen ook nog een hele speciale Tinkerbell pin.  Een hele leuke ervaring.

De safari was leuk en omdat het nog redelijk vroeg was, waren de dieren goed zichtbaar. We hadden zelfs een korte up-close & personal met een giraffe.

Toen we uit de safari kwamen zagen we nog een neef van Bokito aan zijn ontbijtje zitten.

We besloten om meteen Pangani Forest Exploration Trail te doen. Ook daar waren de dieren nog redelijk actief, dus voldoende te zien. 

Je zal deze vrolijke vriend op je tuinpad tegen komen

Inmiddels begonnen de kids zich af te vragen wanneer we nou eindelijk naar de "The Boneyard" (een klim-en speelgedeelte voor kids) gingen. Want dat zouden we toch als eerste doen ? Tja daar hadden ze natuurlijk wel gelijk in, maar ja hoe vaak krijg je de kans om the family of the day te zijn ? Maar ze hadden wel gelijk, dus hup door naar Dinoland; The Boneyard. Lex liep ondertussen naar Expedition Everest voor 4 fastpasses. We wisten dat we er niet alle 4 tegelijk in zouden gaan, maar voor de zekerheid toch maar 4 gehaald.

Ondertussen in The Boneyard

Nadat Merel uitgekliederd was met het water was het tijd om door te gaan naar TriceraTop Spin.

Inmiddels liep het tegen 11.00 uur, het was warm, dus de hoogste tijd om iets te drinken. Daarna zijn we rustig richting Yak & Yeti gelopen. Daar hadden we om 11.30 een reservering voor de lunch staan. We waren er iets te vroeg, maar werden toch snel naar onze tafel gebracht.

De ober vroeg of ik in was voor een Yak Attach. Ach waarom ook niet, ergens op de wereld is het best al wel tijd om aan de alcohol te gaan  En dus zat mama om 11.30 uur al aan een overheerlijke coctail.

Lex hield het heel keurig bij groene thee

Na een kwartiertje werd ons eten gebracht. Werkelijk om te smullen, al waren de kids het daar niet helemaal mee eens.

Aan het eind van de lunch werd voor ons allemaal een fortune cookie gebracht. Lex moest ontzettend lachen.

"You always bring others happiness"

Even na 12.15 uur stonden we weer buiten. Ter geruststelling, ik heb mijn Yak Attach niet helemaal op. Onze return time voor Expedition Everest was 12.30 uur, dus liepen we die kant op. We stelden de kids de vraag of ze ook mee wilden. Fleming wilde wel, Merel niet. Dus gingen Lex en Fleming eerst en bleven Merel en ik wachten op de mannen. Binnen 10 minuten waren ze al terug. Fleming had genoten en wilde nog wel een keertje. Nou dat kan hoor, je mag nog een keer met mama mee als je wil. Nou dat hoefden we geen 2e keer te zeggen. De 2e keer vond Fleming het wel wat enger dan de eerste keer, maar hij was nog steeds dol enthousiast. En ik, ik heb ook genoten. Blijft een leuke achtbaan die in het echt toch iets sneller gaat dan ik me kon herinneren.

Nadat we Expedition Everest achter ons hadden gelaten, liepen we door naar het theater waar Nemo the musical opgevoerd wordt. Helaas was er geen plaats meer voor ons. Dat vond ik persoonlijk niet zo erg want ik vind niets aan die musical, maar de kids vonden het wel jammer dat we hem niet konden zien.

Inmiddels begonnen we allemaal flink last te krijgen van de hitte, dus tijd voor een attractie die wel voor wat verkoeling zou zorgen: Kali River Rapids. Lex had voor de lunch nog even snel fastpasses gehaald en dat was maar goed ook, want er wilden blijkbaar veel mensen nat worden. De wachtrij was 60 minuten. Maar niet voor ons, wij zaten met 10 minuten in de raft om vervolgens 5 minuten later zeik en zeik nat te zijn.

Na dit waterfestijn dreigde er een impasse te ontstaan. Iedereen wilde wat anders en om het niet helemaal te laten escalleren, besloten we dat het eigenlijk wel mooi was geweest voor vandaag. Ik deed het voorstel om te gaan zwemmen en daar riep iedereen volmondig JA op. Na nog een laatste familie kiek, zwaaiden we rond 14.00 uur nog 1 keer naar the tree of life. Tot volgend jaar !

Bij het hotel aangekomen hebben we heerlijk gezwommen. De zon was echter zo sterk dat we na een goed uur l weer terug naar boven zijn gegaan. De kids waren moe en als we vanavond ook nog wat wilden gaan doen, dan was het misschien niet onverstandig om even een klein tukkie te gaan doen. Na enig aandringen sliepen onze spookjes dan toch. 

Tegen een uurtje of 5 hebben we ze weer wakker gemaakt en zijn we vertrokken naar Downtown Disney om naar de bioscoop te gaan. We hadden via internet een vekeerde tijd doorgekregen, dus moesten we nog een uurtje wachten voordat de film begon. Ondertussen is Lex even heen en weer gelopen om lekkere broodjes van The Earl of Sandwich. Ze hebben hier namelijk alleen maar zoute popcorn in de bioscoop en daar zijn we geen van allen dol op. Gelukkig hadden we dus nog even de tijd.

De film begon om 18.40 uur, althans de previews. Zo hebben we al de trailer van de volgende Disneyfilm, Bolt, gzien. Ziet er leuk uit. Om 19.00 uur begon de hoofdfilm: WALL-E.

Een leuke film, die ook in het Engels goed te volgen is voor de kids. Met name Fleming was dol enthousiast,. Ik vond hem wel leuk, maar niet spectaculair. Beetje dun verhaallijntje. Ik heb betere Disney / Pixar films gezien. Ach het kan niet altijd Toy Story of Cars zijn  Al met al wel leuk om eens ene keer in ene Amerikaanse bioscoop te zitten.

Even na 20.30 uur stonden we weer buiten. De kids waren redelijk uitgeblust, dus tijd om naar dromenland te vertrekken. Gelukkig zitten we maar 5 minuten van Downtown Disney af, dus dat was zo geregeld.

Nadat de kids op bed lagen, zijn Lex en ik wat gaan opruimen en even later is Lex op de bank in slaap gevallen terwijl hij naar golfchannel aan het kijken was. Tja een slaapverwekkende sport, dat golf  Ik ben toch nog even achter de laptop gekropen en het streven is om om 0.00 uur het licht uit te doen.

Omdat ik gisteren zo lekker lag te slapen, is Lex vannacht maar op 1 van de stapelbedden gaan liggen. Heel lief bedoeld, maar het had wel tot gevolg dat er geen wekker was gezet. Ik schrik dan ook om 7.30 uur wakker. En voordat dan iedereen up and running is............

Uiteindelijk vertrekken we iets na half 10 richting de golfclub in Celebration. Daar hebben Merel en Fleming hun golfclinic. Ondanks de hitte hebben ze er ontzettend van genoten kijk maar:

Vol trots dragen ze hun eigen golftassen

Met z'n allen op weg naar de driving range

Eerst even de nodige rek- en strekoefeningen doen

Papa valt af en toe in als pro

Ook het putten hoort er bij

Kijk Fleming; net als een klok

Zelf de ballen oprapen, nu nog leuk, maar er komt een tijd dat ze dat ongetwijfeld minder leuk vinden

Ook mama sloeg nog even snel een balletje

En als afsluiting nog even "de baan in" om te putten op een echte green

Om 12.00 uur was de les voorbij. Inmiddels hadden we allemaal honger en dorst. Dus op zoek dan maar naar een restaurant. We zijn uiteindelijk beland bij Thank God It's Friday alwaar een echte ballonartiest al klaar stond om een puppy en een aapje voor onze spookjes te maken.

Nadat we weer helemaal op krachten waren gekomen, mocht mama zeggen wat ze wilde gaan doen. De ochtend had immers in het teken gestaan van de kids en papa gaat in totaal 2 keer golfen deze vakantie, dus nu was mama aan de beurt. Nu had ik altijd al eens een Amerikaanse beauty salon van binnen willen zien, dus dat wilde ik nu dan toch maar eens gaan doen. Even lekker een uurtje relaxen tijdens een manicure.

Nadat mijn nagels weer tip top in shape waren (nu de rest van mijn body nog ), wilde ik graag toch nog een paar uurtjes naar Magic Kingdom met z'n allen. Helaas dacht Fleming daar anders over. Op de parkeerplaats van MK begon meneer te bokken en zoals eerder deze week afgesproken, hebben we meteen rechtsomkeer gemaakt. Ik was om te spetteren en ook Lex had het even helemaal gehad met onze verwende spoken  Het was dus even niet zo gezellig.

Nadat iedereen zijn zegje gedaan had, hebben wat te eten gehaald bij de supermarkt. Lex en de kids hadden we zin in een gebakken eitje. Zo gezegd, zo gedaan.

Ineens realiseerde ik me dat het zaterdagavond was, dus de oude auto parade in Old Town. Het leek ons allemaal wel leuk om daar eens te gaan kijken. En jeetje wat een hoop auto's zeg. Echt leuk om een keer te zien.

Nadat we een gedeelte van de parade hadden gezien, was het eigenlijk wel tijd om de kids naar bed te gaan brengen. Ze begonnen moe en dus zeurderig te worden. Rond 21.30 uur waren we weer thuis en niet veel later waren onze spookjes vertrokken naar dromenland.

Lex en ik hebben nog even naar Wishes zitten kijken vanaf ons balkon. Daarna ben ik achter de laptop gedoken om ons weblog bij te werken en is Lex verder gegaan met zijn boek. Even na middernacht ging het licht uit.

Vanochtend iets later opgestaan dan de dagen er voor. Helaas word ik wakker met hoofdpijn. Hopelijk gaat dat over na een lekker bakkie koffie van Starbucks. We vertrekken iets te laat vanuit ons appartement en bij Starbucks staat een lange rij, dus vandaag beginnen we de dag helaas niet met een lekkere macchiato. Bij de supermarkt op Cross Roads halen we snel wat croissantjes, of zoals Fleming ze noemt fazantjes, en we rijden snel door naar Epcot.

Even na half 9 zijn we bij de toegangspoortjes van Epcot. Het is al erg druk, maar we zien ook dat iedereen bij de eerste 4 poortjes in het midden blijft staan. Wij vertrekken naar het toegangspoortje bij Guest Relations, waar nog niemand staat. Een mooie plek om een foto te maken van de monorailvoertuigen die voorbij komen en jawel, we hebben er weer 1 voor de verzameling. 

 PAARS (al lijkt het hier blauw)

Even voor 9 uur gaan de poortjes open en kunnen we doorlopen naar de plaats waar rope drop zal plaatsvinden. Mickey, Minnie, Goofy, Pluto en Knabbel & Babbel komen ons al snel goedemorgen wensen.

Om exact 9.00 uur wordt het touw weggehaald en kan de “Soarin’stampenade” beginnen. Lex is aangewezen als Fastpass Volunteer en ik volg samen met de kids.

Als we bij Soarin’ zijn aangekomen, staat Lex al op ons te wachten. We besluiten om alvast 1 keer Soarin’ te doen. Dit is nog steeds 1 van onze favorieten.

Helaas missen we net de eerste vlucht, maar met de tweede vlucht mogen we mee. Terwijl we de instructie video bekijken, vragen we onszelf af of hoe dat in het Frans zal klinken. Via diverse kanalen hebben we gehoord dat Soarin’ namelijk naar Disneyland Paris Resort komt. We komen tot de conclusie dat het in het Frans ongetwijfeld niet zo leuk zal klinken als in het Engels. Maar we zullen ons laten verrassen t.z.t.

De vlucht over California was weer als vanouds. We hebben weer genoten. Na Soarin´ was het tijd voor  The seas with Nemo & friends. Zowel Lex als ik vinden hier niet zo veel aan, maar ja de kids vinden het leuk, dus toe dan maar. Na Nemo door naar Turtle talk with Crush. Blijft leuk, al hadden we vandaag een naar mijn smaak wat minder leuke Crush. Maar ondanks dat hebben we wel gelachen.  Na Crush door naar Figment (Journey into imagination). Daar begon Merel wat uit haar hummetje te raken. Achteraf bleek dat ze de stank in het reuklab en de knal (????) niet zo leuk vond. De toon was echter gezet, mevrouw had haar bokkenpruik op.

Helaas begon mijn hoofdpijn ook flink parten te spelen, dus besloten we dat ik terug zou gaan naar het appartement en dat Lex en de kids verder gingen in Epcot. Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben thuis gekomen en op bed neergeploft nadat ik 2 paracetamolletjes had ingenomen. Binnen 5 minuten sliep ik. Rond half 3 werd ik even wakker en heb ik nog een stukje As The World Turns gekeken Tijdens 1 van de vele reclames ben ik weer in slaap gevallen.

Tegen 6.00 uur waren Lex en de kids ook weer thuis. Zij hadden nog een leuke dag in Epcot gehad en vroegen zich af of mama zin had om mee naar de ome Mac te gaan. Ik voelde me echter nog steeds niet top, dus sloeg het aanbod af. Lex en de kids zijn wel “even” naar Mc Donalds in Downtown Disney gereden. Het bleek er een gekkenhuis te zijn.

Tegen een uurtje of 9 waren ze weer thuis en zijn de kids eigenlijk meteen naar bed gegaan. Ik heb lekker op bed tv liggen kijken. Even helemaal niets doen. Mijn hoofdpijn trok na nog 2 paracetamolletjes gelukkig wat weg.

Hopelijk mogen een hoofdpijn vrije dag.

Vandaag een rustdag op het programma. Nu zijn wij niet echt mensen om een hele dag stil te zitten, dus rustdag is dan ook maar een benaming voor een dag waarop er geen parken worden bezocht. Een onderdeel van een rustdag is dat er geen wekker wordt gezet en we wel zien hoe laat we wakker worden. In dit geval werd ik om 8.10 uur gewekt door Fleming. Na rustig wakker te zijn geworden, ben ik er om 8.30 uur uit gegaan. Lex lag nog lekker in dromenland. De kids wilden tv kijken en met hun NDS spelen. Ik ben een wasje gaan draaien en heb wat achter de computer gezeten. Echt relaxed dus allemaal.

Om 10.00uur vonden de kids en ik dat papa er ook maar eens uit moest komen. Na wat aansporingen was dat om 10.15 uur een feit. Het zonnetje schijnt heerlijk, dus meteen door naar het zwembad voor een duik. We hebben heerlijk gezwommen met z’n allen en stonden eigenlijk net op het punt om terug naar boven te gaan toen rond een uurtje of 12 het begon te regenen.

Foto gemaakt door Merel; onze fotograaf in spe

De regenbui had echter het karakter van een Hollandse regenbui; lang en druilerig met af en toe een hoosbui er tussendoor. Dus zo kwam het dat we om een uurtje of 1 door de regen moesten rennen om bij de Earl of Sandwich (Downtown Disney) te komen.  Daar hebben we een heerlijk broodje op.

De alom geprezen Tuna Melt

Na al dat lekkers kon de tocht naar de golfshop(s) beginnen.Aanstaande zaterdag hebben Merel & Fleming een golf clinic en papa vond toch eigenlijk wel dat de kids hun eigen golfspullen moesten hebben. Eerst reden we naar Edwin Watts Golf in Kissimmi. We hadden onze zinnen gezet op 2 kleine setjes (3 clubs) van U.S. Kids Golf. In deze golfshop een paar kleine setjes, maar niet de juiste maat.

Vervolgens door via International Drive naar Special Tee. Ook daar helaas geen kleine setjes te krijgen, maar in hun andere filiaal op International Drive hadden ze wel de setjes met 5 clubs. Aanvankelijk was ik hier op tegen, want dat is toch weer een stuk duurder en in Nederland kunnen ze toch niets met hun golfsets. Dus waarom extra geld uitgeven ? Na veel wikken en wegen toch maar de grotere sets met 5 clubs voor de kids gekocht. We kregen gelukkig wel wat korting.

Kids blij, papa blij, maar mama nog niet helemaal. Mama had namelijk haar zinnen gezet op die schattige wit/roze golfschoenen van U.S. Kids Golf voor Merel. Tja en die hadden ze natuurlijk weer niet in deze winkel. Mmmmm, toch maar door naar de grote vestiging van Edwin Watts op Turkey Lake Road. Ja, en als je dan niet het exacte adres weet, dan ga je verkeerde kant op en vind je de winkel nooit.

Nu had ik op International Drive ook een vestiging gezien van Edwin Watts, dus hup terug maar weer. Pfff, inmiddels waren we dus al ruim 3 uur bezig met dit geintje. Jaaaaaa, gevonden. Het bleek de outlet store van Edwin Watts te zijn en jawel daar stonden ze hoor mooie wit/roze golfschoenen voor mijn meiske. Mama helemaal blij. Nu nog golfschoenen voor Fleming. Helaas waren die er niet in zijn maat, dus toch maar weer naar de vestiging op Turkey Lake Road. Ditmaal maar wel om het adres gevraagd. Uiteindelijk kwam ook Fleming om 16.45 uur met mooie zwart/witte golfschoenen naar buiten. Iedereen blij.

Jaaaaa, en nu kon mama gaan shoppen. Misschien toch wel verstandig om eerst te eten, anders gaan er straks humeurtjes opspelen en daar hadden we geen zin in. Dus zo gezegd zo gedaan. De Tom Tom ingesteld op Premium Outlets en een restaurant laten zoeken op de route. He Outback, daar hebben we goede verhalen over gehoord. Moesten we ook maar eens een keer proberen dan. En zo kwam het dat we iets na 5 uur bij Outback naar binnen liepen. Het zat al aardig vol, maar we werden goed en redelijk vlug geholpen. We hebben heerlijk gegeten en het toetje was een waar feest. Dit restaurant komt zeker op het lijstje van favorieten. Beetje jammer dat ze geen cappuccino hadden, maar ja “this is the outback of Austalia, there are no cappucino machines mam J”

Na het eten was het dan echt tijd (voor mama) om te gaan shoppen. We begonnen bij Nautica (shirt voor mama) en zijn vervolgens over gestoken naar Naturalizer (2 paar schoenen voor mama). Daarna snel door naar Ralph Lauren alwaar er natuurlijk voor de kids het nodige werd gekocht. Nou vooruit voor mama dan toch ook nog maar iets uitgezocht (blouse en jasje). Eenmaal buiten gekomen vroeg Lex of hij ook nog even “mocht” shoppen. Hij wilde graag naar Tommy Hilfigger en heeft welgesproken 1 polo uitgezocht. Nou pooh, pooh das heavy shoppen hoor Lex.

Inmiddels is het toch al weer 21.00 uur, dus de hoogste tijd om terug naar Blue Heron te gaan. We stoppen de kids in bed en ruimen de oogst van vandaag op. We komen tot de conclusie dat we toch best veel hebben gedaan op onze rustdag. Maar ja, wat is Orlando zonder shoppen. Het is ons ook opgevallen dat we relatief weinig Nederlanders zien / horen. Bij Ralph was het de eerste keer dat we Nederlands hoorden praten deze vakantie. Ja oke, gisteren natuurlijk ook, maar die Nederlanders hadden we bewust opgezocht J Dat was in de tijdens de Dutch Springbreak wel anders. Toen hoorde je in elke winkel en in elk park wel Nederlands praten.

Nadat alles weer is opgeruimd duik ik achter de computer en Lex op de bank met zijn boek. We streven er naar niet te laat te gaan slapen, maar ja als ik achter de pc zit………..

Morgen weer een dag naar Disney. Ditmaal gaan we naar Epcot. We hebben er nu al zin in !

Vanochtend stond wederom de wekker op 6.00 uur. En wederom hadden we de wekker nodig om wakker te worden. Verbazingwekkend dat we al zo snel op Amerikaanse tijd zitten. Voorgaande keren hadden we echt wel een dag of 3 nodig om over onze jetlag heen te komen, maar deze keer niets van dat alles.

Ik ga er uit en  duik even achter de computer. Lex gaat zich eerst douchen en daarna maak ik de kids wakker en spring zelf onder de douche. Het gaat allemaal redelijk makkelijk en om 7.30 uur zijn we eigenlijk allemaal klaar voor vertrek. We rijden eerst door de Starbucks drive-thru voor een lekker bakkie koffie. We “ergeren” ons een beetje aan de vele keuzes die je krijgt. We willen 1 gewone koffie en een Macchiato Caramel. Hoe moeilijk kan dat zijn ? Nee, eerst moet Lex nog een keuze maken uit een stuk of 3 verschillende soorten koffie en als we zeggen dat in de Macchiato ook nog suiker moet, dan krijgen we de keuze gewone suiker of rietsuiker en of de suiker er al in moet of er gewoon losbij. Haleluja, geef ons gewoon onze koffie ! We krijgen een Symio gevoel (reclame met dat meisje dat ook koffie verkoopt en de klant na iedere keuze weer een nieuwe keuze voor legt.)

Maar jawel, na een minuut of 5 hebben we onze koffie en kunnen we op weg naar Cross Roads om daar bij de supermarkt even wat broodjes te halen. Zo gezegd, zo gedaan en al picknickend in de auto, vertrekken we naar Magic Kingdom. We rijden even na 8 uur de parking lot al op en we besluiten even langs het Disney Car Care Center te rijden. We hebben namelijk het idee dat de airco van onze tuut lekt en willen even zeker weten dat het de airco is en niet iets anders. Onze vermoedens worden bevestigd, niets aan de hand dus. Het schijnt dat dat lekken de manier van de airco is om zijn vocht kwijt te kunnen. Mmmmm, weer wat geleerd vandaag. Tja, we zijn nu eenmaal geen automonteurs J

Hup door naar Magic Kingdom. We nemen de monorail en kunnen weer wat monorailvoertuigen aan onze verzameling toevoegen.

ROOD

GROEN

GOUD

ZILVER

ORANJE

Als we bij de poorten van MK aankomen, zien we dat we absoluut niet de eersten zijn. Het pleintje voor het station stroomt al aardig vol. Het is rond kwart voor 9 dat ook wij door de toegangscontrole gaan. Het wachten op de openingsshow duurt feitelijk niet lang, maar door de hitte en de volle zon lijkt het wel uren te duren. Vandaag is het niet Merel, maar Fleming die niet zo in zijn hummetje is. Hij luistert ontzettend slecht, is aan het bokken, kortom niet gezellig. Ineens schiet het me helemaal in het verkeerde keelgat. We besluiten rechtomkeer te maken en terug naar Blue Heron te gaan. Daar aangekomen, laten we de kids eerst maar eens goed nadenken wat er aan de hand is, we praten met ze en leggen nog maar eens de 5 basisregels uit. Iedere keer als 1 van die regels overtreden wordt, is het rechtsomkeer terug naar het appartement en voor straf 1 uur op je kamer zitten. Lijkt streng, maar is echt nodig bij die spookjes van ons.

Nadat de lucht tussen de kids en de ouders wat geklaard is, besluiten we nog even wat te gaan shoppen. Ik wilde nu wel eens met eigen ogen de camera winkels in Orlando zien. En wie weet liepen we wel tegen een leuke deal aan. Nou helaas, ook in Amerika blijft een spiegelreflexcamera heel veel geld. En ach, waarom iets goeds vervangen ? Ik heb immers een goede Canon 350D dus waarom een hoop geld uitgeven voor een nieuwer model ?

We besluiten nog even naar Festival Bay te gaan; een shopping mall waar we nog nooit zijn geweest. In potentie een hele leuke mall, maar jammer van de grote leegstand. Echt jammer, want het zou zo leuk kunnen zijn. Nu maakt het een wat doodse indruk. Maar ondanks dat kijken we toch wat rond in een aantal winkeltjes. Er zit bijvoorbeeld een redelijk grote zaak met zwemkleding. Ik trakteer mezelf op een nieuw badpak en een nieuwe bikini.

Ongemerkt is de tijd toch sneller gegaan dan we dachten. We besluiten om even een broodje bij Subways te halen, maar dat even werd weer een heel vraag en antwoordspel al la Starbucks. Lex heeft daar geen zin in en we besluiten om naar de auto te gaan en naar de drive-thru van de Mac te rijden. Terwijl we naar de auto liepen, begon het te regenen en goed ook. Gevolg; 4 verzopen katjes, zo nat waren we. Gelukkig drogen we snel op tijdens onze rit naar de ome Mac. We bestellen snel wat en daarna snel door naar Kissimmi. Want daar hebben we een afspraak met Robert Jan (MattRob), Yvonne en de kids.

Tom Tom brengt ons keurig naar de opgegeven bestemming en dan ineens ontmoet je in het echt mensen waarvan je via de vakantie weblogs eigenlijk al zo veel weet. Meteen na binnenkomst begint het gesprek en is het inderdaad of we elkaar al jaren kennen. Heel gezellig. De kids willen natuurlijk meteen in het zwembad, dus hup omkleden en zwemmen maar. De volwassenen installeren zich aan de rand van het zwembad.

Na een klein kwartiertje vertrekken de mannen richting Disney. Om 15.15 uur slaan ze af op Palm, 1 van de Disney golfbanen. Terwijl de mannen hard werken op de golfbaan, houden Yvonne en ik, onder het genot van een hapje en een drankje, toezicht op de kids. Denise komt zo af en toe ook gezellig even kletsen, maar duikt dan weer snel achter haar chat sessie J

Het is reuze gezellig en de tijd vliegt voorbij. De mannen zijn tegen 8 uur weer terug om daarna weer snel op jacht te gaan naar eten; Burger King voor de kids en pizza voor de grote kinderen onder ons.

Onze 2 spookjes zijn zo moe dat ze moeite hebben om hun ogen open te houden. Merel valt zelfs op een gegeven moment in de stoel in slaap. Fleming wil niet aan zijn slaap toegeven en zet zijn zeur-mode aan; of hij please, please, please nog mag zwemmen en of hij please, please, please zijn knuffel terug mag (die was gedurende de strijd eerder die dag in beslag genomen door papa & mama).

Ondanks dat we nog wel uren zouden kunnen kletsen, besluiten we tegen 22.00 uur dat het tijd was om de kids naar bed te gaan brengen. Het is een lange, gezellige dag geweest. Zeker voor herhaling vatbaar. Even voor 23.00 uur zijn we weer thuis. De kids worden weer slapend naar boven gebracht, Lex en ik drinken nog even wat en ook wij liggen niet veel later op bed.

We kijken terug op een heerlijke dag in Orlando/Kissimmi. De dag verliep in de ochtend anders dan oorspronkelijk gepland, maar dat is niet erg. Het is goed zo. Dit is vakantie !

De dag begon ook vandaag weer erg vroeg, alleen hadden we dit keer wel de wekker nodig om wakker te worden. Terwijl Lex onder de douche duikt, slinger ik de computer aan om ons weblog bij te werken. Ja, we moeten immers onze fans in Nederland wel op de hoogte houden, toch ?

Om 7.00 uur maken we de kids wakker en even na half 8 vertrekken we naar Golden Corral. Daar eten we weer lekker en met name (veel te) veel.

Rond half 9 vertrekken we richting Disney’s Hollywood Studio’s. Alhoewel we de weg inmiddels wel kennen, zetten we toch de Tom Tom aan. Onze gids heeft in eerste instantie moeite om een GPS signaal op te vangen, maar we gaan toch rijden. Jawel, na 5 minuten is Tom wakker en begint hij aan de begeleiding. We volgen de aanwijzingen keurig op en we denken nog;”Goh, vreemde route” Op een gegeven moment moeten we rechts af slaan en is de bestemming bereikt……. Ik zeg nog: ”Dat is niet goed hoor” Maar Lex beweert bij hoog en bij laag dat we er zijn. Ja, we zijn bij de Disney Hollywood Studio’s, maar wel bij de personeelsingang. We liggen helemaal in een deuk. Nu zijn we wel vaste klanten hier, maar om nou via de personeelsingang naar binnen te gaan, dat vinden we wat te ver gaan.

We draaien dus maar snel om en rijden ditmaal naar de parking lot van de Studio’s. Toegegeven, het geeft wel een extra dimensie aan je vakantie zo’n Tom Tom.

Eenmaal op de parking lot aangekomen, parkeren we de auto bij Stage 43 en pakken we het treintje naar de ingang. Het is inmiddels net 9.00 uur geweest, dus we kunnen meteen naar binnen. Lex, onze Fastpass Volunteer (FPV-er) gaat richting Toy Story Mania en ik kom met de kids ook rustig die kant op.  Daar aangekomen zie ik dat het ontzettend druk is bij de fastpass machines en Lex staat achter aan in de rij en de return time is al 10:35 uur. De wachtrij voor Toy Story zelf is inmiddels al een uur. Mind you, het is pas 9.10 uur

Na een kwartiertje heeft Lex de fel begeerde fastpasses en besluiten we toch aan te sluiten in de rij. We hebben al zo veel verhalen over deze nieuwe attractie gehoord, dat we, bij hoge uitzondering, besluiten om er een uur in een wachtrij aan te besteden. En eerlijk is eerlijk, de imagineers hebben hun best gedaan om het wachten zo aangenaam mogelijk te maken. De ruimte is tot in de puntjes verzorgd en erg leuk om te zien. We zien zelfs een zingende Mr. Patatohead.

Tot onze verbazing komen we na een half uurtje al bij de 3D brillen aan en een kleine 10 minuten later kunnen we al plaats nemen in de karretjes. Dat uurtje wachten bleek dus uiteindelijk maar 40 minuten te zijn. We ondergaan de attractie en hebben de grootste lol. Nou ja, 3 van de 4 gezinsleden dan, want Merel vond het niet leuk. Het zal ongetwijfeld de vermoeidheid zijn die parten speelt bij ons meiske.

Na Toy Story Mania besluiten we om rechts af te slaan en de Backlot tour te doen. De pre-show is veranderd; er zijn geen volunteers meer die nat worden. Beetje jammer, want de hele essentie van de pre-show valt daarmee eigenlijk weg. De Backlot tour zelf is weer als vanouds, al vind ik het nog steeds erg jammer dat hij drastisch is ingekort met de komst van het “Lights, Motors, Action” theater.

Het hoogtepunt van de tour “Catastrophy Canyon” wordt door Lex op de gevoelige beeldplaat vastgelegd. Normaal gesproken ben ik altijd de fotograaf, maar nu we in de spiegelreflexcamera hebben thuis gelaten en de compact camera mee naar Orlando hebben genomen, pakt Lex makkelijker de camera. En dat doet hij niet slecht  Moet je vaker doen Lex

Na de tour lopen we nog even door een ruimte met een aantal kostuums wat slechteriken in de Disney films. Z zien wij bijvoorbeeld ook het kostuum van Queen Narissa uit Enchanted. Fleming vind het allemaal maar niets. De mopperbui van Merel is overgeslagen op haar broertje. Tijd voor iets anders. We gaan Mike & Sully goedendag zeggen.

Daarna is het tijd voor een smoothie en een lekkere cinamon bun. Terwijl we hier van genieten, verbaas ik me over de relatieve rust in het park. Op een schaal van 1 tot 5 heeft deze periode van het jaar het cijfer 5. De drukte, of moet ik zeggen relatieve rust vandaag rechtvaardigt dit horror cijfer absoluut niet. Tja onze Tourguide Mike had het nog niet zo verkeerd om vandaag de Studio’s aan te bevelen. Terwijl we wat zitten te kletsen, merken we ook op dat we dit jaar onze Braziliaanse vrienden missen. Onze woorden zijn nog niet koud of wat komt daar aan……… een groep van een man of 50 Braziliaanse jeugd. We schieten alle 2 in de lach.  Nadat we de innerlijke mens verzorgd hebben is het tijd voor het jaarlijkse poseren in de auto bij het Sci-fi restaurant.

De hoogste tijd al weer voor de 2^e keer Toy Story. Als we langs de fastpass machines lopen, zien we dat alle fastpasses voor vandaag al uitgegeven zijn. Het is pas 12.15 uur op dat moment ! Dit is nog erger dan Soarin’

Bij de attractie aangekomen wil Merel eigenlijk niet, maar na wat bemoedigende woorden, wil ze dan toch wel samen met papa. Fleming en ik hebben de grootste lol en alhoewel we beiden geen super hoge score hebben, liggen we wel helemaal in een deuk.

Na dit lach festijn gaan we door naar de Kleine Zeemeermin. Helaas is de show net begonnen, dus halen we voor de zekerheid fastpasses voor de show een uurtje later. Om dat uurtje door te komen gaan we naar de Magic of Disney Animation.

We lachen weer om Mushu en daarna gaan Fleming en ik naar Mr. & Mrs Incredible. Merel had geen zin en is gaan tekenen en zingen samen met papa. Al met al waren we met dit alles een klein uurtje kwijt.

Inmiddels was het tijd om naar de Kleine Zeemeermin te gaan. En dat was maar goed ook, want de lucht zag er zeer dreigend uit. Dus hup naar binnen met z’n allen. We genieten weer volop van deze show en omdat we op de 1^e rij zitten, op verzoek van Fleming, kan ik eindelijk zien hoe Ariel omgetoverd wordt tot een meisje met echte benen. Iets wat ik tot vandaag niet uitgeknobbeld kreeg.

Na de show zien we als we buiten komen dat we geluk hebben gehad. Terwijl wij binnen waren heeft het flink geplensd.  Die bui zijn we dus mooi mis gelopen.

De vermoeidheid begint bij de kids nu echt parten te spelen, dus tijd om weg te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Om 15.30 uur waren we terug in de kamer en hebben we Merel even op bed gelegd voor een klein dutje. Hopelijk knapt ze daar van op. Fleming duikt op de bank met zijn NDS, Lex belt Disney om een reservering te maken voor morgen om te golfen en ik kruip achter de computer om dag 1 van onze reis op het weblog te voorzien van foto’s.

Na een uurtje maken we Merel wakker en vertrekken papa en de kids richting het zwembad. Ik ben nog steeds met de foto’s bezig en kijk vanaf het balkon naar het zwemfestijn.

Even voor 6 uur zijn Lex en de kids weer boven en niet veel later vertrekken we naar Bahama Breeze. Daar aangekomen zien we dat het ontzettend druk is. We moeten even op een tafel wachten en het eten laat even op zich wachten, maar de kids vermaken zich wel. Fleming zit helemaal in zijn NDS en Merel zit lekker te kleuren.

Om 19.30 uur hadden we ons eten en het was het wachten zeker waard. Jammie, wat was dat lekker. De kids vallen inmiddels bijna in slaap, dus de hoogste tijd om dagsluiting te maken. Om 20.30 uur liggen ze in bed en vallen in slaap zoals ze zijn gaan liggen. Zo moe zijn ze. Lex loopt nog even naar de Starbucks voor een lekker bakkie leut en ik ga verder met het weblog en surf nog wat rond op internet.  En zo kwam er een eind aan een mooie dag in Orlando.

Na een paar uurtjes slapen, werd ik om 3 uur wakker. Ik blijf toch nog even liggen in het over heerlijke bed. Om 4 uur zijn de kids wakker en begint de drukte al weer. Lex is zeer resoluut, 6 uur is 6 uur, dus allemaal nog even rustig doen ! Ik zet Jetix op voor de kids en ga zelf op het balkon zitten om alvast het web-log bij te werken. Ik kan zelf namelijk ook niet meer slapen………. Het lukt Fleming niet om rustig te blijven, dus zet ik hem bij mij op het balkon. We hebben nog een lange dag voor de boeg en soms moet mama even verstandig zijn voor de kleine man. Als we hem nu niet rustig krijgen, stort hij vanmiddag in en dat is niet bevorderlijk voor de gezelligheid in de groep.

Terwijl ik op het balkon het web-log zit bij te werken, hoor ik een hoop lawaai op de golfbaan. Het is 5.30 uur en de baan wordt gemaaid. Doet me denken aan de ski vakantie; daar worden de pistes ook midden in de nacht klaar gemaakt voor de volgende dag. Dit geeft ongeveer hetzelfde geluid, alleen is het hier in Florida “iets” warmer

Rond 6 uur spoor ik Lex aan om uit bed te komen. Na allemaal even een douche te hebben genomen, vertrekken we even na 7.00 uur naar de valet-parking. Lex wacht op de auto en ik check ons uit. Mmmmm,  $ 30,00 valet-parking fee, nou toe dan maar, die mannen moeten immers ook betaald worden (al hebben ze volgens mij al een mooi inkomen van de fooien die ze krijgen). Eenmaal bij de auto aangekomen, blijkt er een probleempje; de auto heeft schade. Wel potjandriedubbeltjes (let wel, dit is de nette versie….) Waarschijnlijk hebben ze gisteren bij het parkeren  een muur geraakt met als gevolg, een fikse deuk in de linker achterkant. Niemand voelt zich verantwoordelijk en ik zie onszelf al verwikkeld raken in een juridische procedure.

Na veel 5-een en 6-een wordt de manager van valet-parking gebeld. Tja, meneer zal rond een uur of 9 er wel zijn. Maar we kunnen gerust gaan hoor. Nou, dat dacht ik niet. Inmiddels hebben we zelf de schade al aangemeld bij Alamo en hebben we geregeld dat we bij het Disney Car Care Center de auto kunnen omwisselen.

Tegen half 10 komt er iemand naar ons toe die schijnbaar de assistent van de manager is. Hij verteld ons niets nieuws en het is nu een verzekeringskwestie. Ja, lekker dan, en dan gaat Alamo zeker even een eigen risico aan ons in rekening brengen. Zijn we mooi klaar mee. Betaal ik $ 30,- om mijn auto te parkeren en mag ik op de koop toe nog eens een fiks bedrag aan de verhuurder betalen. En dan moeten we nog maar zien hoe we dat terug gaan krijgen van de verzekering.

Inmiddels ben ik flink pissed en verzoek ik vriendelijk, doch zeer dringend om een compensatie van de verloren tijd. We hebben immers voor Jan Doedel 2 uur staan wachten, we hadden al bijna in Orlando kunnen zijn. Nou, daar waren de heren al helemaal niet van gediend. Ik moest maar een claim indienen bij hun verzekering.

Het mogelijke eigen risico dat we kwijt zijn, ligt me zwaar op de maag. Ik besluit nogmaals Alamo te bellen om onze juridische positie te bepalen. De heren van het hotel erkennen immers geen schuld. Ik ben er goed ziek van. Helaas worden we aan de telefoon niet veel wijzer, dus besluiten we terug te rijden naar de verhuurlocatie bij het vliegveld. Daar werd in no time duidelijk dat we geen eigen risico hoefden de betalen. Eind goed, al goed ? Ik hoop dat we deze vakantie niet te vaak meer gebeld worden over dit gevalletje parkeerschade. 

Uiteindelijk reden we om 11.00 uur weg bij Alamo, op weg naar Orlando. En waar zouden we zijn zonder onze Tom Tom. Wat is Miami toch een verschrikkelijke stad om te rijden. Maar Tom Tom laveerde ons er zo doorheen. Pffff, we zijn eindelijk op weg met verwachte aankomsttijd 14.45 uur. Toch jammer van die verloren uren.

Voor de mensen die de route Miami-Orlando niet kennen; dat is 1 snelweg, de Florida Turnpike, en die moet je dus zo’n 325 kilometer blijven volgen. Een erg eentonige weg. Voor de variatie doen we 3 van de 4 Service Plaza’s aan. De eerste keer om eindelijk ons bakkie koffie bij Starbucks te halen, een kopje koffie kregen we niet eens aangeboden in het hotel tijdens het wachten, en om van chauffeur te wisselen. Jawel, na 8 keer in de States te zijn geweest, is dit de eerste keer dat ik achter het stuur kruip. Dat het er dan toch nog van is gekomen.

Het is lekker rustig in de auto. De kids vermaken zich met de NDS en doen een klein tukkie. Bij de 2^e Service Plaza geeft Merel echter aan dat ze moet plassen. Ik vraag nog:”Fleming moet je ook een plasje doen ?” Maar nee hoor, was niet nodig. Dus hup een sanitaire stop voor mama & Merel, even snel wat verse meloen gekocht en door. Lex neemt het stuur weer over. En jawel, de mensen die mijn zoon kennen, kunnen het al raden. We zijn nog geen 5 minuten weg en meneer moet plassen. Dus op naar de volgende Service Plaza maar weer. Daarna gaan we wederom op weg en de verwachte aankomsttijd is inmiddels 15.00 uur geworden. Nou ja, we hebben vakantie, zullen we maar zeggen.

We zijn er bijna

We besluiten om eerst naar de pick-up lokatie van Undercovertourist te rijden. Dan hebben we de Disney tickets voor Lex en de kids tenminste alvast binnen. Even na 3 uur rijden we het parkeerterrein op en na het tonen van mijn paspoort en de credit card waarmee in de tickets heb besteld, krijg ik keurig een enveloppe mee waarin de tickets zitten.

Zo en nu door naar Blue Heron. En alhoewel we de weg inmiddels redelijk goed kennen hier, stellen we toch de Tom Tom in. We zijn benieuwd hoe hij ons leidt. En vreemd genoeg had Tom Tom op het eind toch een iets andere route voor ons in de planning dan wij zelf in gedachten hadden. Maar, eigenwijs als wij zijn, negeren we de aanwijzigen en rijden we iets voor half 4 de parkeerplaats van Blue Heron op.

Lex besluit bij de kids in de auto te blijven terwijl ik in check. Bij het noemen van mijn naam wordt er al gezegd: “Welcome back mrs. Van der Dussen” Goh, ze kennen ons hier  Het blijkt dat de kamer die ze voor ons in gedachten hadden nog niet klaar is en ik vraag of kamer 1501 of 1510 beschikbaar is. En jawel, kamer 1510 is beschikbaar dus niet veel later openen we de deur van het appartement waar we vorig jaar ook 2 weken hebben gezeten   Welkom thuis !

We droppen onze bagage, Merel trekt even een schone broek aan, meloen op een witte broek geeft mooie gekleurde vlekken……… en vertrekken weer snel. We moeten immers eerst de auto nog switchen.

Om exact 16.30 uur rijden we Disney World binnen. We rijden langs Down Town Disney en het feest der herkenning begint. In no time zijn we bij het Disney Car Care Center en helaas, geen midsize SUV meer beschikbaar. We kunnen tijdelijk een full-size meekrijgen en dan later deze week nog een keer proberen of er een midsize is. Hier hebben we niet zo veel behoefte aan, we willen deze auto ellende vandaag afsluiten en niet de komende week nog eens een auto moeten gaan switchen. Dus vragen we of de mevrouw van Alamo wil checken of er op het vliegveld wel midsize SUV’s  staan. En jawel, ze stonden er. Dus hup iedereen in de auto en even naar Orlando International Airport om de auto te ruilen.

Om 17.45 uur zijn we, na een extra rondje rond terminal A, dan toch in de parkeergarage van Alamo aanbeland. We hebben een naam op opgekregen en ik meld me bij die mevrouw. Samen lopen we naar de voor ons gereserveerde auto en wat blijkt; een collega van haar had net “onze” auto vergeven aan andere mensen. En helaas, dat was de laatste midsize SUV. Ik maak iedereen duidelijk dat we het nu beu zijn. Dit is de 3^e Alamo lokatie waar we zijn vandaag en ik wil NU de auto die ik gehuurd heb. De Alamo medewerkersters merken dat we het menen en geven schoorvoetend de auto aan ons mee. We bedanken de dames van Alamo, die achter blijven met inmiddels mopperende mensen aan wie de auto ook beloofd was. We verlaten de parkeergarage... op naar Mickey !

We stellen de Tom Tom weer in en komen op voor ons onbekende plekken. We vinden ook al dat de geschatte reistijd wel erg lang is. Ineens heb ik het, ik heb ingetoetst dat ik tolwegen wil vermijden. Dit herstel ik snel en laat Tom Tom meteen naar een Mac Donalds zoeken op onze route. We hebben inmiddels allemaal ontzettende trek gekregen. Binnen 10 minuten zijn we bij Mac Donalds aangekomen en lopen we binnen bij de smerigste ome Mac die we ooit gezien hebben. Nou misschien was de Mac op Curaçao nog wel smeriger, maar deze vestiging deed er niet voor onder. We bestellen snel wat en gaan lekker buiten zitten.

Na onze eerste hamburger in de States deze vakantie, gaan we dan uiteindelijk toch op weg naar Mickey. Zou het dan toch nog gaan lukken vandaag ? Jaaaaaaaaaa, we parkeren de auto op Dropey 15 en om 19:45 komen we met het treintje aan bij de monorail / boot. We besluiten vandaag de monorail te nemen. We roepen een nieuw spelletje in het leven om het wachten te veraangenamen; zie zoveel mogelijk verschillende monorailtoestellen (leuk woord voor galgje ) en mama zal ze dan op de foto zetten.

We hebben in totaal 8 van de 12 toestellen gezien, maar dit is de foto oogst voor vandaag:

GEEL

ZWART

Iets voor 8 uur zijn we bij Magic Kingdom. Hup snel naar binnen en sfeer proeven.

Ondanks dat we allemaal moe zijn, hebben we toch nog een paar uurtjes lol. We gaan in de vliegende tapijtjes van Aladdin, we kijken bij de Tiki Room, we doen de Jingle Cruise by night (best een leuke ervaring om deze attractie in het donker te doen) en jawel, we moeten natuurlijk ook nog even naar Buzz. Daarna wil Merel natuurlijk ook nog in de TTA   En terwijl Wishes begint, banen wij ons een weg naar buiten door de drukte.

De grootste lol in Aladdin

We hebben in 2 uurtjes tijd lekker even de sfeer geproefd, het is goed zo, we zijn thuis

Even voor 11 uur zijn we weer bij Blue Heron. De kids zijn inmiddels vertrokken naar dromenland en Lex brengt ze een voor een al slapend naar boven. Wij pakken nog even alles uit, drinken nog even wat en duiken tegen  1 uur ook ons bedje in.

Het was een lange dag, die totaal anders is verlopen dan gepland. Hopelijk hebben we nu alle ellende met de auto achter de rug en kan de vakantie morgen echt beginnen.

Vanochtend stond de wekker op 6.00 uur. Normaal gesproken wordt de wekker nog wel een paar keer in de wacht gezet (snooze), maar vandaag niet, want we gaan naar Mickey ! Dus Lex zet een lekker kopje thee, ik duik onderde douche en maak daarna de kids wakker.

Het streven was om uiterlijk om 8.00 uur weg te rijden. Nou vooruit 5 over 8 was het.

We waren het dorp nog niet uit, of er was herrie in de auto; Merel en Fleming hadden al ruzie. Mmmmmm, niet zo’n lekker begin van de vakantie. Nadat de gemoederen wat tot bedaren waren gekomen, konden we verder. Het is lekker rustig op de weg, het zonnetje schijnt, wie maakt ons wat.

Even voor Rotterdam vraagt Lex:”Wat doen we Brienenoord of Benelux” Ach laten we de Brienenoord maar eens nemen. Ja mis, via Ridderkerk konden we alsnog via de Benelux tunnel rijden. De hoofdrijbaan van de Brienenoord was namelijk afgesloten. En zo kwam het dat we een kwartiertje later dan gepland, tegen kwart voor 10 “Lang parkeren” op reden. Lex heeft mij, de kids en de bagage eerst af gezet en is vervolgens de auto weg gaan zetten. Nog geen 5 minuten later werd hij keurig bij de opstapplaats voor de bus afgezet door een Tuk Tuk.

Na een ritje van een kleine 10 minuten waren we bij vertrekhal 3, alwaar we aan konden sluiten bij de lange rij die er voor balie 20 stond. Pfffffff, wat duurde dat lang.

Rond een uurtje of 11 waren we klaar met inchecken en kregen we te horen dat we al om 11.40 bij de gate moesten zijn.. Ja het is goed, eerst een laatste nicotine shot ! Kort daarna sloten we aan bij de rij voor de douane. Het is druk op Schiphol, maar dat was te verwachten.

Voordat we naar de gate gingen, toch eerst snel (de haast gebruikelijke)  inkopen gedaan: sigaretten (Marlboro), drank (Whiskey & Malibu), een lekker geurtje voor mama (Jean Paul Gaultier) en een zonnebril, deze keer voor mij en niet voor Lex. Na een laatste sanitaire stop, dan toch maar door naar de gate.

Rond kwart voor 12 sloten we aan in de rij voor de security check en niet veel  later kon het wachten beginnen. Nou eerst de kids maar eens in hun tas laten kijken. In beide rugzakken zat namelijk al een hele dag een Nintendo DS.

Kadootje van papa & mama, waarvan ze gehoopt hadden het voor hun verjaardag te krijgen. Goed, kids aan de NDS, papa en mama uitleggen, maar al snel hebben de kids eerder door hoe het werkt dan papa & mama.  

Dus pak ik de laptop er maar even bij en schrijf alvast een stukje van mijn blog voor vandaag.

Om 12.55 start het boarden en in tegenstelling tot 95 % van de wachtenden, blijven wij gewoon rustig zitten. Wat heeft het voor nut om met z’n allen in een rij te staan wachten om aan boord te mogen ? Dus wachten wij nog 10 minuutjes en kunnen daarna eigenlijk meteen doorlopen naar het vliegtuig. We zitten op rij 39, achter in het vliegtuig, maar in no time zitten we op onze stoelen, klaar voor vertrek.

Om 13.26 uur verlaten we de gate en om 13.37  verlaten we de Nederlandse bodem. Allemaal keurig op tijd dus.

Tot dusver geen klagen over Martinair.  En ach, laat ik maar niet gaan klagen ook. Laat ik maar niets zeggen over het vee vervoer in Economy class. Voor € 49,-pp had ik immers wel 5 centimeter meer ruimte kunnen hebben. Voor de terugreis toch maar overwegen. Misschien dat ik dan niet steeds de voeten van mijn achterbuurvrouw in mijn achterwerk voel.  En laat ik maar niets zeggen over het eten dat voor de kids 2 uur en voor ons 3 uur op zich laat wachten. Laat ik maar niets zeggen over de krijsende baby 2 rijen verder, waar de ouders niets aan doen, nee, laat ik maar niets van dat alles zeggen. Het einddoel is Miami en Floortje brengt ons er keurig. 

Kids lunch

Chicken or pasta

Helemaal blij met de NDS

En toch ook nog even een dutje doen

Ho, ho, u vliegt verkeerd piloot. Orlando ligt iets noordelijker

Na een lange vlucht landen we om 16.51 uur op Amerikaanse bodem. Nog voordat we het vliegtuig uit zijn bel ik (o)pa en (o)ma om te vertellen dat we veilig geland zijn. Kunnen zij tenminste ook weer rustig slapen.

Niet veel later gaan we van boord en lopen we de luchthaven binnen. Mmm, toch wel vreemd hoor als je Orlando gewend bent. Eerst naar immigrations alwaar we na een kwartiertje wachten aan de beurt waren. Vervolgens door naar de bagage en die liet wel even op zich wachten.

Maar alle koffers, inclusief de golftas, waren aangekomen, dus iedereen blij. De hoogste tijd voor wat nicotine  Om 18.10 uur staan we buiten en genieten papa & mama van een sigaretje. Het is een drukte van jewelste met taxi’s en bussen.

Niet veel later zoeken we de bus op die ons naar Alamo brengt. Daar aangekomen moeten we nog even wachten en na het afhandelen van de administratie kunnen we even na half 7 op zoek naar een Mid-size SUV.

En jawel, hier staat hij wel hoor; de Equinox. We bekijken er een paar en het valt ons op dat de auto’s hier bar slecht schoongemaakt zijn. Dat zijn we helemaal niet gewend van Alamo. Na veel 5-en en 6-en besluit Lex dat het toch weer een RAV4 wordt deze keer. Wat jij wil, jij rijdt er het meest in. We maken nog wel even snel een foto van de schade op de bumper en melden deze schade bij de balie. Uiteindelijk rijden we om 19.00 uur het terrein van Alamo af. 

Foto speciaal gemaakt voor opa

Tom Tom, die inmiddels de satellieten heeft gevonden, leidt ons keurig door de wir war van wegen heen en tegen half 8 rijden we de valet parking van de Fairmont Turnberry  Isle Resort & Club op. We checken in en gaan snel naar onze kamer. En wat voor kamer………. Een deluxe suite en dan ook echt deluxe. Een ruimte om je vingers bij af te likken en een badkamer……. We hebben zelfs tv in de badkamer. Jammer dat we hier maar voor 1 nachtje zijn.

Lachen om de tv in de badkamer

Nadat we de spullen op de kamer hebben gezet, besluiten we toch nog even naar een supermarkt te gaan voor de eerste inkopen. Maar eerst moeten we zorgen dat er van die mooie groene briefjes in onze portemonnee komen. Beetje duur om steeds een fooi in Euro’s te geven  En wat blijkt, ze hebben hier zelfs een pin-drive-thru. Moet niet gekker worden. Mama is echter lekker eigenwijs en stapt uit en loopt terug naar de drive-thru

Nu we geen  landlopers meer zijn, maar echt geld op zak hebben, is het tijd om toch nog even iets te eten. We belanden bij “Grandmother’s Feelgood” of anders om ik weet het niet meer. We hebben met name dorst, maar bestellen ook wat te eten. Het eten van de kids (chicken fingers) is er in no time, maar dat van ons laat op zich wachten. We zijn helemaal op en besluiten na een half uur wachten onze bestelling te annuleren, we willen naar bed.

Na wat boodschapjes bij Wine & Dixie (of zoiets), vertrekken we weer naar het hotel. Hup kids plat en slapen. Lex en ik relaxen nog even op het balkon en genieten van het uitzicht op de golfbaan. He wat is dat ? Regendruppels. Nou dan maar alles naar binnen, het is immers voor ons ook de hoogste tijd om te douchen en te gaan slapen.

Ik leg de Nintendo’s en de laptop nog even onder de oplader en om 23.00 uur duik ook ik, na een lekkere douche, mijn bedje in. Ik geloof dat ik binnen 5 minuten sliep. De rest was al lang naar dromenland vertrokken. En zo kwam er een eind aan ene lange, vermoeiende dag. Maar dat maakt niet uit; we zijn in Amerika en dat wilden we !

Nog 2 nachtjes slapen en dan is het zo ver ! Het aftellen is nog nooit zo snel gegaan. Oh nee dat is niet waar, toen Lex en ik voor het eerst naar WDW gingen, hebben we op maandag geboekt en zaten we op zaterdag in het vliegtuig. Maar hoe dan ook Mickey, we komen er bijna aan !

Gisteren mijn laatste (halve) werkdag gehad. Lex was al een hele week vrij, maar is afgelopen woensdag is hij toch nog even naar kantoor gegaan. Vandaag ben ik begonnen met inpakken en op wat laatste dingetjes na staat alles ingepakt en zijn we klaar voor vertrek. Morgen moet Merel nog afzwemmen voor haar C diploma, daarna gaan we onze woef naar opa & oma brengen (sorry Chester, je mag weer niet mee) en dan vroeg naar bed want des te eerder is het zondag.

Zojuist nog even naar de planning gekeken. Ik heb mezelf toch weer aangemeld bij Tourguide Mike, want nu het echt hoogseizoen is gaan we zeker proberen de grote massa’s te ontlopen.

De planning:

Zondag 27 juli: Amsterdam - Miami, huurauto ophalen en door naar The Fairmont Turnberry Isle Resort in Aventura

Maandag 28 juli: Aventura – Orlando, inchecken bij Blue Heron Beach Resort, Disney tickets voor Lex en de kids ophalen bij undercovertourist en even sfeer proeven in Magic Kingdom. Dat laatste is niet TGM-style, maar he, als Mickey zo dicht bij is, dan willen we hem zien ook.

Dinsdag 29 juli: Rope drop @ Disney Hollywood Studios (DHS), rond een uurtje of 2 terug naar Blue Heron voor een break en ’s avonds terug naar DHS voor Fantasmic !

Woensdag 30 juli: Rope drop @ Magic Kingdom (MK) voor het inmiddels alom bekende DomboPoohPan rondje en daarna door naar Toon Town, want deze vakantie willen we prinsessen toch echt een keer van dichtbij zien. Rond een uurtje of 2 houden we het voor gezien. Lex gaat misschien golfen, we zien wel hoe het loopt.

Donderdag 31 juli: Een rustdag. Nou ja rust, ik denk dat het uitslapen en shoppen wordt ……..

Vrijdag 1 augustus: Rope drop @ Epcot, om 11.45 uur lunch in Le Cellier (Canada)

Zaterdag 2 augustus:  Onder voorbehoud: Merel golfclinic in Celebration of anders Magic Kingdom

Zondag 3 augustus: Rope drop @ Animal Kingdom met om 11.45 uur lunch @ Yak & Yeti. Ja, ja, we hebben deze keer een table seating reservering in Animal Kingdom. Toch wat geleerd afgelopen april/mei vakantie

Maandag 4 augustus: Een beetje uitslapen en uiterlijk 11.00 uur in Epcot voor the World Showcase

Dinsdag 5 augustus: Onze laatste dag in de Disney Hollywood Studios. Afhankelijk van de wensen van iedereen kijken we hoe de dag loopt.

Woensdag 6 augustus: Onze laatste dag in Magic Kingdom al weer. Ik heb gehoord dat er tussen 10 en 12 een 20-tal mensen door het park lopen die op zoek zijn naar iets……… Leg ik later nog wel een keertje uit. ’s Avonds zijn we in ieder geval in MK om Spectro en Wishes te zien.

Donderdag 7 augustus: Een rustdag; beetje uitslapen en misschien een waterpark. Lex gaat misschien golfen ’s middags.

Vrijdag 8 augustus: Onze laatste dag in Orlando al weer. Hoe de dag gaat lopen weten we nog niet, maar we sluiten de dag en onze vakantie af met Illuminations in Epcot.

Zaterdag 9 augustus: Tijd om weer naar huis te gaan. Op ons gemakje verlaten we Orlando (tot volgend jaar !) en vertrekken we richting Miami en dan is het al weer voorbij.

Zondag 10 augustus: Rond een uurtje of half elf zijn we weer op Nederlandse bodem en hopen we terug te kunnen kijken op een te gekke snoepreis naar Orlando.

Maar eerst gaan we genieten !

Afgelopen vrijdag schreef de Telegraaf dat de mensen die nu vakantie hebben niet naar het buitenland hoeven te gaan. Het wordt immers beter weer in Nederland. Nou ben ik niet een persoon die alles gelooft wat er in de Telegraaf staat, dus dit bericht gewoon genegeerd.

En jawel hoor, kijk ik zojuist toch even snel naar de weersverwachting voor de komende 2 weken en wat zie ik................. zomer in Nederland.

Begrijp me niet verkeerd, ik gun iedereen het mooiste weer van de wereld, maar dit begint toch wel verdacht te worden. Iedere keer als wij naar Florida gaan, is het hier in Nederland het mooiste weer van de wereld. Het is natuurlijk niet wetenschappelijk bewezen, maar daar moet iets uit te halen zijn........... Daar valt vast een handeltje van te maken.

Aangeboden: zomers weer in Nederland. De prijs: 4 vliegtickets naar Orlando voor Tinnetam and Co.

of

Gezocht: Sponsors voor een trip naar Orlando. Uw voordeel: gegarandeerd mooi, zonnig en warm weer in Nederland.

Zou iemand er in trappen ?

De regelmatige bezoeker van mijn blog zal ongetwijfeld gemerkt hebben dat er nog steeds geen nabeschouwingen zijn geschreven. Afscheid nemen is nu eenmaal moeilijk en ik kon het echt niet.

En zo brak de zomervakantie aan. We hadden ons voorgenomen om niet weg te gaan. We waren immers in april / mei al op vakantie geweest. En alhoewel het eerste weekend van de zomervakantie best aardig begon qua weer, was het de weken erna gewoon bagger. Tja en dan viert de heimwee hoogtij.

En zo kwam het dat er stiekem, heel voorzichtig toch gekeken werd of het toch niet mogelijk was om nog een keertje dit jaar de oceaan over te vliegen. Om een lang verhaal kort te maken:

WE GAAN WEER NAAR ORLANDO !!!!

De planning:

Zondag 27/7 vertrekken we om 13:20 uur naar Miami (jawel de ervaren Orlando ganger weet op basis van de vertrektijd al met wie we vliegen: Martinair ) Na aankomst de huurauto ophalen en richting Aventura waar we een nachtje logeren in Fairmont Turnberry Isle Resort & Club.

Maandag 28/7: We vertrekken vroeg richting Orlando, of moet ik zeggen Lake Buena Vista waar we de komende 12 dagen zullen verblijven in Blue Heron Beach resort.

Zaterdag 9/8: Op ons gemak rijden we terug naar Miami alwaar we hopen dat onze vrienden van Martinair ons met niet al te veel vertraging weer naar Nederland zullen vliegen.

Met nog 8 dagen op de teller is er nog best veel te regelen, maar we weten zeker dat ook dit weer een fantastische vakantie gaat worden. 

We hebben er zin in !

Nadat we gisterenavond thuis zijn gekomen, hebben we onze spookjes meteen in hun bedje gestopt. En toen kwam toch echt het onvermijdelijke, er moest ingepakt worden. Ik had al wel 2 koffers ingepakt, maar nu de rest nog. En meteen kwam het enige nadeel van ons appartement naar voren. Het is zo groot dat er overal wel wat ligt. Gedurende de afgelopen weken waren er nogal wat spulletjes verzameld. Nou hup aan de slag !

Uiteindelijk viel het allemaal wel mee, maar ik stuitte toch nog op 1 klein probleempje; ik kwam een koffer te kort ! Nou morgen dan op weg naar het vliegveld toch maar snel een extra koffer kopen. Nadat alles is ingepakt heb ik onszelf toch alvast maar ingechecked via de site van BA. Dat scheelt weer een hoop stress op het vliegveld. Rond een uurtje of 4 ben ik toch nog maar even naar bed gegaan.

Tegen een uurtje of 9 word ik wakker gemaakt door Fleming. Oeps dwars door de wekker heen geslapen. Gelukkig was alles al ingepakt, dus konden we toch nog netjes op tijd uitchecken. Nadat we het appartement goedendag hadden gezegd, zijn we doorgereden naar Downtown Disney. Ik wilde voor Merel nog een mooie Mickey haarspeld halen. Wat een drukte van jewelste was het in Downtown Disney. En dat al om 11.00 uur 's morgens. Maar het is gelukt, hier hadden ze wel de fel begeerde Mickey haarspeld.

Na Downtown Disney zijn we nog even naar Kissimmi gereden. Daar hebben we een vertrouwd adres waar we eigenlijk elk jaar wel schoenen voor de kids kunnen vinden. De afgelopen weken waren we er nog niet aan toe gekomen om op schoenenjacht te gaan. Dus toe dan maar, dan maar op onze vertrekdag. Tja en dat zul je altijd zien, niet kunnen slagen natuurlijk. Nou de volgende missie dan maar; een extra koffer. Gelukkig hadden we die redelijk snel gevonden.

Lex had gedurende de dag al een paar keer gezegd dat we best nog even naar Pr1me konden rijden. Blond als ik ben, had ik de hint niet begrepen. Mijn reactie; "daar ga je geen schoenen voor de kids vinden." Ondertussen was het al half 2 en Lex wilde eigenlijk al naar het vliegveld. Ik niet, want ik had geen zin om Orlando te verlaten en al helemaal geen zin om uren op het vliegveld te zitten wachten. Nou vooruit dan maar, richting Pr1me. Ik zeg nog:"nou dan kun je best wel even bij de juwelier binnen lopen." Waarop Lex zegt:"Dacht je niet dat ik dat al van plan was !" Goed, snel naar Pr1me om DE armband  Hup armband uit het doosje en om gedaan en doosje weg gegooid, want we gaan natuurlijk niet met een doosje van de juwelier door de douane.

En toen begon de race tegen de klok. Stiekem was de tijd sneller gegaan dan we gedacht hadden. Om stipt 15.30 uur reden we de garage van Alamo binnen, precies op tijd. Snel de spullen en de autostoeltjes in de nieuwe koffer en hup door naar de balie van BA. We waren al ingechecked, dus tijd zat. Op internet stond dat we naar fast bag drop off konden en dat we daar onze boarding passen zouden krijgen. Nou daar dacht de grondstewardess anders over. We moesten eigenlijk in de lange rij aansluiten.  Kaboem, dag Amerikaanse vriendelijkheid, hallo Britse stijfheid. Uiteindelijk heeft die mevrouw ons geholpen maar ze wilde toch wel even duidelijk stellen dat dit niet de correcte procedure was ! Verder het dringende verzoek of we als een speer naar de gate wilden gaan. Daar moesten we uiterlijk 16.30 uur zijn ! Ja hallo, nadat we een sigaret hebben gerookt mevrouw. U wilde eigenlijk dat we in die lange rij zouden gaan staan, dus dan waren we ook niet om 16.30 uur bij de gate geweest.

Al met al waren we om 16.25 uur bij de gate, dus geen man over boord. En toen begon het wachten. Waarom moesten wij zo haasten ?  Er was totaal geen teken van enige activiteit bij de gate. Om 17.00 uur startte het boarden en natuurlijk mochten wij pas als 1 van de laatsten aan boord. Hoe dan ook we waren aan boord en zaten naast elkaar. De stoel naast Lex bleef leeg, dus daar konden we mooi 1 van de kids leggen gedurende de nacht. De mevrouw ernaast vond dat gelukkig geen enkel probleem.

De terugvlucht was rumoerig, veel huilende baby's en een crew die niet van zinnen was om na 3 uur het licht eindelijk uit te doen. Nee, er moesten nog tax free verkopen gedaan worden. Gelukkig hebben Lex, Merel en ik wel wat kunnen slapen. Fleming heeft niet veel geslapen. Om 6.30 uur Engelse tijd landden we op Gatwick. Omdat we 3 uur de tijd hadden voor onze vlucht naar Amsterdam besloten we om door de douane te gaan en even buiten een sigaretje te roken. Het viel ons meteen op dat het ook hier warm was. Nadat ons nicotinepeil weer op nivo was, zijn we weer door de douane gegaan. Jeetje wat een drukte zeg. Hebben de Engelsen soms nu vakantie ?

Na een kopje koffie bij Starbucks, zijn we langzaam naar de gate gelopen. Tja wat bleek, de gate die op onze boardingpassen stond, klopte niet. Sterker nog, ze wisten nog helemaal niet welke gate we moesten hebben. Nou dan maar in het centrale gedeelte gaan zitten en de informatieschermen in de gaten houden. Rond kwart voor 9 was de gate eindelijk bekend. Hup snel er naar toen, want de vlucht zou om 9.30 uur vertrekken. Met de bus werden we naar het vliegtuig gebracht. Helaas zaten we nu niet bij elkaar en er was geen mogelijkheid om te switchen. Nou ja, het is maar een klein uurtje vliegen, dus dat overleven we wel.

Het vliegtuig vertrok een kwartiertje later dan gepland in verband met de drukte op Gatwick. Om 11.30 uur landden we op Nederlandse bodem en zat de vakantie er echt op. De bagage liet even op zich wachten. Ook op Schiphol was het druk. Maar gelukkig na zo'n 3 kwartier hadden we alle koffers en konden we (met een stalen gezicht) door de douane.  We mochten zo doorlopen. Nog even tijd voor een plaspauze en dan door naar de auto. Tja en toen gebeurde er iets wat een hele vakantie goed was gegaan. Lex pakte de foto tas op zonder te kijken. Ik roep nog: NEEEEE ! Maar te laat, klets, daar lag mijn camera op de grond. De tas was open omdat ik de videocamera er uit had gehaald. Stom, ik had hem dicht moeten doen. Overal lag glas, maar op het eerste gezicht was het slechts mijn uv lens die gesneuveld was. Balen, dit is geen leuk einde van zo'n fijne vakantie. Nou ja, eens kijken wat de verzekering kan doen.

Door naar de auto en naar huis. We zijn moe, hebben weinig geslapen en verlangen naar Nederlandse koffie. Even na 3 uur rijden we de oprit op en komt Chester ons al naar ons toe gerend. We zijn thuis, het zit er op

Na een kort nachtje brak dag 16 van onze Springbreak aan. De laatste volledige dag in Orlando. We willen nog lang niet naar huis, maar toch zal morgen ons vliegtuig vertrekken. Maar we hebben gelukkig nog een hele dag voor de boeg en die gaan we optimaal benutten.

Tegen een uurtje of 10 wippen we even bij de buren binnen om afscheid te nemen. Zij vertrekken vandaag al terug naar Nederland.  Na even gekletst te hebben nemen we afscheid en vetrekken we richting Epcot. Omdat we afgelopen donderdag de fut niet hadden om de World Showcase te doen hebben we voor vandaag dit extra tripje naar Epcot ingelast. De doelen voor vandaag; World Showcase op de kindvriendelijke manier doen, dus in elk land naar het kidcot station en met zo veel mogelijk prinsessen / characters op de foto.

Even na 11 uur liepen we Epcot binnen en vertrok Lex eerst richting Soarin'. Want ja, we verlaten Epcot dit keer natuurlijk niet voordat we Soarin' hebben gedaan ! Ondertussen loop ik op m'n gemak met de kids richting de World Showcase. We gaan eerst naar Mexico. Daar aangekomen, zie ik Lex ook al aankomen met fastpasses voor 14.15 uur. Niet slecht.

In Mexico gaan we Rio del Tiempo in, de Mexicaanse versie van It's a small world. Na het boottochtje kijken we wat rond bij de kraampjes. Ik zie een leuke trui en Fleming laat zijn oog vallen op een Donald Duck knuffel. Nee, we gaan niet een hele dag lopen slepen met die spullen, we komen later nog wel terug. Ik weet het, ik had de gekochte spullen naar Guest Relations kunnen laten brengen, maar ik wilde een stok achter de deur hebben voor Fleming

Nadat we in Mexico het kidcot station bezocht hadden voor een stempel in de Epcot paspoorten zijn we buiten op de foto gegaan met Donald. Na Mexico zijn we doorgegaan naar Noorwegen. Ook daar hebben we het boottochtje gedaan. Was lang geleden dat ik in Maelstrom was geweest. Inmiddels weet ik weer waarom; er is niet zo veel aan. Maar ja, als je een stempel in je paspoort wil hebben, dan moet je toch wel minimaal 1 ding hebben gedaan in een land vinden we

Na Noorwegen snel door naar China. Daar aangekomen horen we dat Mulan 10 minuten later komt. Dus kijken we wat rond in het winkeltje, halen de kids hun stempel en lopen we op ons gemak door de Chinese tuin. En jawel, daar kwam Mulan. Een erg lieve en zorgzame Mulan. Leuk om ook haar eens in het echt te ontmoeten.  Hup door met de wereldreis. Volgende stop: Duitsland alwaar Sneeuwwitje al op ons staat te wachten. In Duitsland moeten we even zoeken naar het kidcot station, maar uiteindelijk hebben we het toch gevonden.

Inmiddels beginnen onze maagjes te knorren dus slaan we Italië over en gaan we snel op zoek naar een hamburger in Amerika. Na het eten ben ik snel terug gelopen naar Test Track om daar fastpasses voor te halen. Lex is buiten lekker in de schaduw gaan zitten en de kids hebben zitten kleuren in het Amerikaanse kidcot station. Ideale uitvinding die kidcot stations

Omdat we niet super veel tijd hebben, gaan we snel door naar Marocco. Voor Marocco stonden Aladdin & Jasmine op ons te wachten. Leuk om met deze 2 characters samen op de foto te gaan. Je ziet ze niet vaak samen, behalve dan in de parade in Magic Kingdom. Vervolgens door naar Marocco.  Zelf vind ik Marocco 1 van de minst aansprekende paviljoens in de World Showcase. Voor mijn gevoel is daar niet zo veel te beleven. En vandaag werd dat gevoel bevestigd. Toen we in het kidcot station aankwamen zaten daar 2 totaal niet in kinderen geïnteresseerde dames wat te kletsen in het Marokaans. Het gesprek ging door terwijl ze, nog steeds ongeïnteresseerd, de stempels in de paspoorten zetten. In de andere landen werd er altijd wel een praatje met de kids gemaakt, maar hier niet hoor. We stoorden ze zeker ...........

Na deze afknapper door naar la Douce France. Omdat we Aurora nergens zagen, gingen we even de parfumwinkel binnen om het te vragen. Tja, we werden er niet veel wijzer van, maar we liepen wel naar buiten met een lekker geurtje  Altijd gevaarlijk om een vrouw mee naar binnen te nemen bij een parfumerie. Ondertussen zagen we dat Aurora aan kwam in de Franse tuin. Dus snel door naar Merel's lievelingsprinses.

Nadat we Aurora goedendag hadden gezegd waagden we de oversteek naar the United Kingdom. He Mary Poppins is er; snel doorlopen want die kans willen we niet laten schieten. Helaas, het was tijd voor Mary's teabreak, dus geen foto. Binnen stonden nog Pooh en Tigger, maar die waren we de afgelopen weken al een paar keer tegen gekomen, dus gaven we andere kindjes liever de kans om met Pooh en Tigger op de foto te gaan.

Nog 1 land op ons wensenlijstje; Canada. Maar niet voordat we alle 4 een heerlijke smoothie op hebben. In Canada had ik graag de film gezien, maar daar was helaas geen tijd meer voor. Terwijl Lex met de kids in het kidcot station was, ben ik snel naar Mexico gelopen om de eerder die dag gespotte trui te halen en natuurlijk ook de Donald Duck knuffel voor Fleming. Ach ik kan het gewoon niet laten

De paspoorten waren ondertussen bijna vol. De goede lezer heeft kunnen lezen dat we Italië nog niet hadden gezien. Dus ook onze jaarlijkse gezinsfoto voor de fontein was niet gemaakt. Helaas was er echt geen tijd meer om helemaal terug te lopen naar Italië.  Nou, dan moeten we dit jaar nog maar een keer terug naar Epcot .....................

De hoogste tijd voor de laatste keer Soarin' deze vakantie en nog 1 keer Test Track. Jammer dat we niet meer tijd hadden, want ik had best nog een paar uurtjes willen blijven. Maar ja, het was uiteindelijk maar een extra ingelast bezoekje aan Epcot, dus wat we gezien en gedaan hadden dat hadden we toch maar mooi meegepikt.

De reden dat we Epcot al om 17.00 uur moesten verlaten was dat we een reservering hadden staan bij Chef Mickey's. De kids hadden al een hele vakantie naar Chef Mickey's gevraagd en dit character diner hadden we speciaal voor de laatste avond bewaard. Dit was voor ons de 4^e keer dat we hier komen maar de 1^e  keer voor het avondbuffet.  En ik weet niet waar het aan lag, maar we vonden het zwaar tegen vallen. Misschien ken je het ook wel na 4 keer. En de eerlijkheid gebied om te zeggen dat wij het buffet ronduit slecht vonden. Ik vrees voor Chef Mickey dat dit de laatste keer was dat we bij hem komen eten. Ach misschien waren we gewoon ook niet zo in ons hummetje omdat het onze laatste avond is. We willen nog niet naar huis !

Na Chef Mickey's zijn we doorgegaan naar Magic Kingdom. Deze avond geen attracties, maar heel bewust afscheid nemen van Disney World tijdens Spectro Magic en natuurlijk Wishes. Na binnenkomst vertrekken Lex en de kids met de trein om een rondje rond het park te doen. Dat geeft mij even de tijd om op mijn gemak de foto's van de fotoshoot uit te zoeken en om een kadootje voor Merel's verjaardag te kopen. Merel mag voor haar 6^e verjaardag gaatjes laten prikken. Dat wil ze al jaren en als het aan Lex had gelegen had dat nog wel jaren geduurd, maar toe dan maar, met 6 jaar mag het wel. Tja en wat zal ze opkijken als ze dan Mickey oorbellen krijgt van papa & mama  Dus die moest ik snel nog even gaan kopen nu ze even niet in de buurt was.

Nadat mama klaar was met de boodschapjes zijn we een plaatjes gaan zoeken om de parade goed te kunnen zien.  Dat plaatsje hadden we snel gevonden; rechts van het station. We hebben heerlijk genoten van Spectro. Na de parade zijn we naar ons oude vertrouwde plekje gegaan om het vuurwerk te kijken. Ook daar hebben we van genoten, alhoewel de show niet de vuurwerkshow van de avond ervoor evenaarde. En jawel hoor, na Wishes kwamen de traantjes. We willen echt nog niet naar huis   Maar het is mooi geweest.

Zoals gezegd; de wekker had een dag vrij vandaag. Helaas wisten de kids dat niet, dus werden we om 6.45 uur gewekt door Merel & Fleming. Geen punt, hup tv in onze kamer aan, kids op bed en 1 van de vele kinderchannels opgezet. Papa en mama doezelen nog even verder.

Tegen een uurtje of 9 is Lex met de kids richting de woonkamer vertrokken en hebben ze op de laptop lekker Disney films zitten kijken. Mama had hun favoriete DVD's meegenomen uit Nederland. Terwijl het zo heerlijk rustig was in huis heb ik een paar wasjes gedaan en heb ik alvast 2 koffers ingepakt. Ondertussen heb ik nog een stukje van ATWT gezien

Rond 3 uur zijn we op ons gemak richting Magic Kingdom vertrokken. Daar aangekomen zagen we dat er nog kaartjes voor Mickey's Pirate & Princess Party verkrijgbaar waren. He, niet uitverkocht........... zou het echt zo rustig zijn als we gelezen hadden ?

Toen we het park in kwamen, kwam er net een gezin aanlopen met een dubbele stroller. Ze gingen naar huis en of wij de stroller wilden. Met het drukke en lange programma voor de boeg, namen we de stroller natuurlijk graag meteen aan. De kids helemaal blij en later die avond vond Noa het ook helemaal geweldig.

Via Main Street zijn we langzaam richting het kasteel gegaan. Daar hadden Merel & Fleming een afspraak in de assistentes van Petemoei staan in de Bibbidi Bobbidi Boutique. Even na aankomst werd Princess Merel al opgehaald om te gaan shoppen. We hadden voor Merel het volledige pakket besteld. Gedurende de week had ik al een beetje bij Merel gepolst welke jurk ze wilde hebben. Dit om te voorkomen dat ze vandaag lang zou twijfelen. Nou de keuze was snel gemaakt; het werd de jurk van Giselle (Enchanted) aangevuld met het kroontje van Cinderella en de "glazen" schoentjes van Cinderella. Na het shoppen begon het wachten.

Even na half 5 werd Merel gehaald om zich om te kleden. Bij de paskamer aangekomen moest ze het toverwoord Bibbidi Bobbidi Boo zeggen en toen ging het gordijn open. Daar hing een schitterende jurk en lagen ook alle accessoires klaar. Ik ben Merel gaan omkleden en Lex toverde Fleming indertussen om tot Kapitein Haak.

Na nog even gewacht te hebben, werd Merel gehaald en mocht ze plaats nemen in de kapstoel. Ze kreeg een "wonderspiegel" die ze voor haar gezicht kon houden als er met haarlak gespoten werd. Onze prinses had maar liefst 2 assistentes tot haar beschikking; 1 voor haar haar en 1 voor haar make-up en haar nagels. Wat een luxe !

Merel had als kapsel lang haar uitgekozen, dus tijd voor "extensions". Op de vraag of ze nagellak wilde of lange nagels, was de keuze snel gemaakt. Lange (opplak) nagels natuurlijk ! Ons prinsesje zat helemaal te stralen. Na ruim een half uur was ze klaar en moest ze haar ogen dicht doen. Ze moest tot 3 tellen en een wens doen. Ondertussen werd er pixie dust over haar haar gestooid en daarna werd ze omgedraaid en mocht ze haar ogen open doen. Dat snoetje zal ik nooit vergeten.  Ze werd er helemaal verlegen van. Schitterend !

Terwijl prinses Merel werd opgemaakt, kwam ook voor Piraat Fleming een stoel vrij. Hij kreeg een zogeheten cool-dude kapsel. Ook Fleming zat helemaal te stralen. Hij kreeg enorm veel gel in zijn haar, iets wat mama nooit bij hem mag doen. Vervolgens werden er wat haarplukjes met gekleurde gel bewerkt en kreeg hij Mickey dust in zijn haar. Ook Fleming mocht een wens doen. Nadat hij omgedraaid werd en hij zichzelf in de spiegel kon zien, zagen we dat de assistente van Petemoei een echte Mickey achter op zijn hoofd had gemaakt.

Nadat Prinses Merel en Piraat Fleming helemaal klaar waren, kon het feest beginnen. Maar niet voordat er een echte fotoshoot was gedaan bij de fotograaf. Een klein nadeel was dat we helemaal naar het begin van het park moesten, maar dat vonden onze prinses en piraat niet erg want ze werden door iedereen bewonderd.

Bij de fotograaf aangekomen moesten we weer even wachten. Er stonden heel veel prinsessen klaar om op de foto te gaan. De rij waar de foto's opgehaald konden worden was zowaar nog langer. Nou die zouden we de dag erna dan wel ophalen.

Inmiddels was het ruim na 6 uur. Het park begon leeg te stromen en de bezoekers van Mickey's Pirate & Princess Party begonnen binnen te stromen. De hoogste tijd om onze polsbandjes op te halen, want ook wij waren "genodigden" voor de feest party (zoals Fleming de P&P Party noemde). Voordat we onze polsbandjes hadden, waren we weer een half uur verder. Het was niet helemaal duidelijk waar we die konden ophalen en elke castmember gaf ons andere informatie. Maar eind goed, al goed en met alle 4 een mooie gele polsband om, gingen we op zoek naar iets te eten. We hadden inmiddels reuze honger !

Na een cheeseburger bij Peco's Bill kon het feest dan echt beginnen. Via Adventureland gingen we op weg naar Toontown om op de foto te gaan met de prinsessen. Naast It's a small world stond de koets van Cinderella, dus "snel" op de foto met de koets. Die kans krijg je niet vaak. Helaas was dat snel een rekbaar begrip want de fotograaf nam er ruim de tijd voor om iedereen uitgebreid te laten poseren. Pffff, weer een half uur verder. Ondertussen merkten we dat het aardig druk begon te worden in het park. Niet zo druk als overdag, maar het park was beslist niet leeg. Wel heel gezellig om al die prinsessen en piraten te zien. Er hing een hele gezellige sfeer.

Nadat Merel & Fleming even gedanst hadden bij Sebastiaan, we waren nog steeds op weg naar de prinsessen, kreeg ik een sms-je van Nancy. Zij waren er inmiddels ook en waar zouden we elkaar zien ? We hadden eigenlijk voor het kasteel afgesproken, maar dat bleek achteraf geen optie te zijn omdat er om 8 uur een voorstelling begon. Het plein voor het kasteel stond helemaal vol. Tja, dan maar op de hoek bij Casey's afspreken.  Ook daar zagen we al aardig wat mensen staan, dus de prinsessen maar even vergeten en snel een plaatsje voor de parade zoeken bij Casey's.  Even later kwamen ook Nancy, Peter, Jessy & Noa daar.

Net na half 9 hebben we met z'n allen genoten van een werkelijk schitterende parade. Speciaal voor de P&P Party was er een op dit thema gebaseerde parade gemaakt. Eerst kwamen alle prinsessen voorbij en daarna alle Disney piraten. Heel erg mooi, leuk, speciaal.

Na de parade zijn we naar ons favoriete rookplekje in Magic Kingdom gegaan. DE plaats om het speciale P&P Party vuurwerk te zien. Omdat het nog wel even wachten was voordat het vuurwerk zou beginnen, zijn Peter & Jessy snel naar Space Mountain gegaan. Lex is op zoek gegaan naar ijs en popcorn en Nancy en ik hebben lekker zitten kletsen. De kids vermaakten zich ook prima. Fleming was een beetje verliefd op Noa en week geen meter van haar zijde af

Tegen 10 uur begon het vuurwerk. En wat we daar hebben gezien, is met geen woorden te beschrijven. Dit is werkelijk het mooiste vuurwerk wat we ooit hadden gezien. Wij zijn helemaal weg van de vuurwerkshow Wishes, maar die is niets in vergelijking met deze vuurwerkshow. Ook hier eerst weer een prinsessengedeelte waarbij o.a. in de lucht de discussie tussen Fauna en Mooi weertje over de kleur van de jurk van Aurora (pink no blue no pink no blue) werd getoond. Na het prinsessengedeelte werd de show zowaar nog mooier. Het piratengedeelte was adembenemend ! Zoals gezegd, met geen woorden te beschrijven.

Na het vuurwerk zijn we met Nancy & family richting Pooh gegaan. Noa vond deze attractie zo leuk dat ze wel 2 keer wilde. En jawel, we mochten blijven zitten voor nog een rondje. Na Pooh snel door naar Buzz. Goh hoe vaak zijn we daar in geweest deze vakantie ? Hij blijft gewoon heel erg leuk. Na Buzz wilde Merel graag in TTA en Nancy, Noa en Fleming (natuurlijk want die wilde bij Noa zijn) en ik zijn met Merel meegegaan. Peter, Jessy en Lex zijn ondertussen naar Stitch gegaan.  Hierna werd het even wat onoverzichtelijk. Wij stonden te wachten op de mannen, Nancy ging op zoek naar Mickey halsbanden voor haar honden, de mannen kwamen ondertussen terug, maar Nancy in geen velden of wegen te bekennen. Na een kwartiertje was de hele groep weer bij elkaar.

Omdat wij nog steeds de prinsessen op ons verlanglijstje hadden staan, hebben we afscheid van elkaar genomen en zijn Lex, Merel, Fleming en ik snel naar ToonTown gerend. Daar kwamen we om 23.32 uur aan. Te laat........... want om 23.30 uur was de rij voor de prinsessen gesloten. Ik heb gepraat als Brugman, maar we kwamen er niet meer in ! En dat terwijl we de rij nog net zagen staan. Oké regels zijn regels, maar het stond wel in erg kleine lettertjes op het programma geprint dat de character meetings om 23.30 uur zouden sluiten. Daarnaast is Disney World toch de plaatst waar dromen uit komen ? Maar nee hoor, we mochten er echt niet meer in. Dat was de enige domper op de feestvreugde

De kids waren inmiddels flink moe, dus de hoogste tijd om naar huis te gaan. Fleming viel voordat we het parkeerterrein af waren al in slaap. Merel bleef wakker, want ze wilde samen met mama nog even naar de winkel om opplaknagels te kopen. Tja en dit is Amerika, dus om 1 uur 's nachts kun je gewoon de supermarkt binnen lopen. En zo liepen moeder en dochter midden in de nacht te shoppen voor nagellak en opplak nagels

Tegen een uurtje of 2 lagen de kids op bed en hebben papa en mama nog even op hun gemak een borrel zitten drinken op het balkon. Wat een heerlijke dag !

Na een (veel te) kort nachtje was het vanochtend ontzettend moeilijk om iedereen op tijd uit bed te krijgen. En toch moesten we er vroeg uit, want we hadden om 8.00 uur een ontbijt-date staan met de characters van Playhouse Disney in de Disney Hollywood Studios. Maar het is ons gelukt. Om 7.40 uur reden we het parkeerterrein van de Studios al op. We waren de eersten op het parkeerterrein.

Toen we bij de poort aan kwamen, bleken er al wat mensen te staan die blijkbaar met de bus daar naar toe gekomen waren. Even na 8 uur mochten we het park in en niet veel later zaten we aan een lekker ontbijtje. Op zich kennen wij in Nederland de characters van Playhouse Disney en de Little Einsteins niet, maar dat maakte voor de kids niet zoveel uit. We hadden deze vroege reservering eigenlijk gemaakt om om stipt 9.00 uur het park in te kunnen.

Nadat we onze buikjes rond gegeten hadden, nou ja Lex en ik dan want de kids eten nog steeds bar slecht, stonden we om iets voor 9 uur weer buiten. Toen ik nog eens op de rekening keek, viel mij op dat een character breakfast bij Hollywood & Vine blijkbaar duurder is dan een character lunch in Crystal Palace. Vreemd eigenlijk, want het buffet in Crystal Palace is veel uitgebreider en de characters leuker. Maar dat laatste is een persoonlijke mening.

Hoe dan ook om stipt 9.00 uur konden we door lopen naar de grote hoed van Mickey. Daar stonden Stitch, Donald en Minnie & Daisy al klaar om iedereen welkom te heten en om handtekeningen uit te delen. Natuurlijk DE kans om op de foto te gaan met deze Disney Characters. Na deze meet & greet wilden we door naar the Little Mermaid, maar daar liepen we net de 1^e show mis. Maar we waren nog wel op tijd voor Playhouse Disney live on stage, dus hup even oversteken en daar naar binnen. Sinds een paar maanden wordt hier een nieuwe show opgevoerd en voor de kids is het een leuke show. Mama had echter wat moeite om haar aandacht er bij te houden (lees oogjes open te houden). Het was wel een erg kort nachtje geweest.

Na Playhouse Disney zijn we naar the Little Mermaid gegaan. Daarna zijn Lex en de kids nog naar Woody & Buzz gegaan om daar even hallo te zeggen en natuurlijk even snel een foto te maken. Ik ben ondertussen lekker op een bankje in de schaduw gaan zitten. Het is net 10.30 uur geweest en het is nu al warm. Daarnaast ben ik moe. En dan "moeten" we strakjes ook nog de hele World Showcase in Epcot gaan doen. Hoe ga ik dat vol houden ? De kids zijn ook niet echt vrolijk en  Lex voelt zich ook niet helemaal fit. Zijn stem laat het afweten. Kortom algehele malaise in het gezin.

Rond half 12 hebben we de Studios achter ons gelaten en zijn we toch naar Epcot gereden. Al snel kwamen we eigenlijk alle 4 tot de conclusie dat een middagje aan het zwembad misschien een beter plan was. Tegen 2 uur waren we thuis en zijn Lex en Merel vertrokken naar het zwembad. Fleming had even zijn bokkenpruik op dus die heb ik even af laten koelen. Kon ik ondertussen mooi nog een wasje draaien. En half uurtje later zijn ook Fleming en ik naar het zwembad vertrokken.

Lex en ik hadden al afgesproken dat we vroeg zouden gaan eten en dat de kids om uiterlijk 19.00 uur naar bed zouden gaan. Even een lange nacht maken. Morgen zal het immers ook weer een lange dag worden.

Rond een uurtje of 5 zijn we naar Bahama Breeze gereden. Ik weet niet waarom we daar nog nooit zijn geweest, maar dat hadden we jaren eerder moeten doen. Je kunt er ontzettend lekker (en veel) eten en ze serveren er de heerlijkste drankjes. Het was de lekkerste maaltijd die ik tijdens deze vakantie heb gegeten en nog betaalbaar ook ! Dit restaurant houden we er zeker in.

Tijdens het eten zegt Merel ineens:"Mama bij wie eten we nu ?" "Hoe bedoel je Merel ?" "Nou, bij wie eten we nu ?" "Merel het heet hier Bahama Breeze, maar wat bedoel je eigenlijk ?" En ineens had ik het door; "Merel denk je dat er zo meteen Disney Character komen ? Bedoel je dat ?" "Ja mama, bij wie eten we ?" Ons meiske is inmiddels zo gewend dat er tijdens het eten  Disney figuren aan tafel komen dat ze zich af vroeg wie ze nu zou gaan zien

Tegen half 7 waren we al weer thuis en zijn de kids linea recta naar hun bedje vertrokken. Lex is niet veel later op de bank in slaap gevallen en ik heb nog even wat zitten kletsen met de buren. Tegen een uurtje of 8 was het helemaal rustig in het appartement en ben ik achter de computer gedoken. Ik had me voorgenomen om niet te laat naar bed te gaan, maar ja als ik dan eenmaal aan mijn web-log bezig ben, dan wil ik het ook afmaken ook.

Ach morgen heeft de wekker een dagje vrij, dus we kunnen lekker uitslapen.

Dag 13 van onze springbreak stond oorspronkelijk op de planning als een relatief rustige dag. Nou van die rust was weinig te bekennen, maar het was wel een ontzettend leuke dag !

De dag begon, zoals gebruikelijk, met een wekker die ons even na 6.00 uur wakker probeerde te maken. De wekker slaagde niet helemaal in zijn missie, maar uiteindelijk kwam er om kwart voor 7 wat leven in de brouwerij. Nou ja leven....... Fleming was natuurlijk niet wakker te krijgen want die had de avond er voor flink lopen spoken. Maar na wat aandringen en wat bijsturen hier en daar lukte het ons dan toch om om 8.30 uur in de auto te zitten. Pfff, koffie ! Gelukkig komen we langs de Starbucks, dus dat was snel geregeld.

Nadat we de auto geparkeerd hadden op de parkeerplaats van Magic Kingdom snel door naar de monorail. Lex zei nog: "zullen we het bootje nemen ?" Maar nee, ik dacht dat de monorail sneller zou gaan. Ja mis dus want bij de monorail aangekomen besloten ze dat de trein die klaar stond om ons naar Magic Kingdom te brengen nu ineens naar Epcot moest. Welke idioot verzint zo iets op het drukste tijdstip van de dag ? Maar niet getreurd, uiteindelijk liepen we iets na 9 uur Magic Kingdom binnen.

Ons plan om eerst Peter Pan te doen en daarna fastpasses te halen voor Splah Mountain lukte niet meer want we moesten absoluut om 9.45 uur terug zijn bij de ingang om ons te melden voor de Family Tour. Fleming en ik zijn lekker bij City Hall op een bankje gaan zitten om verder wakker te worden. Lex en Merel zijn saampjes de fastpasses (wonderkaartjes zoals wij ze noemen) voor Splash gaan halen.

Om iets na 10 uur ging de Family Tour van start. We moesten allemaal verzamelen in het tuintje naast City Hall en daar kwam een dame van Guest Relations. Ze vertelde ons dat ze een telefoontje van Mickey had gehad met de boodschap dat Magic Kingdom in gevaar was. Mickey had haar gevraagd om samen met 20 gasten hem te helpen dit probleem op te lossen. Peter Pan had namelijk de 1^e haak van Kapitein Haak gestolen en Kapitein Haak was zo boos geworden dat hij Mickey had gebeld met de boodschap: "Als ik voor 12.00 uur mijn 1^e haak niet terug heb, dan stuur ik al mijn piraten naar Magic Kingdom en jaag ik iedereen weg." Kortom, snel op zoek naar de 1^e haak van Haak dus.

Peter Pan had voor ons wel een 11-tal aanwijzingen / opdrachten achter gelaten en als we die allemaal zouden opvolgen, zouden we misschien de 1^e haak van Haak vinden. Mickey had er wel bij verteld dat dit een geheime opdracht was, dus we mochten niet al te veel opvallen. Daarom konden we geen pixie dust gebruiken om over het park te vliegen. Maar hij had wel Mickey dust voor ons geregeld. Mickey dust zorgt er voor dat alle volwassenen weer terug gaan naar hun kindertijd en dat ze zich weer 12 jaar voelen. Snel aan de slag dus want we hadden niet veel tijd.

Ik ga niet alles vertellen over de opdrachten, maar geloof me, het is een hele leuke tour door 5 van de landen van Magic Kingdom. Het was maar goed dat we Mickey dust hadden gekregen, want we werden echt geacht om ons als kind te gedragen

Aan het eind van de tour kwamen we op een beschutte plaats waar ineens Peter Pan en Wendy tevoorschijn kwamen. We vertelden Peter dat we alle opdrachten hadden gedaan, maar de haak was nog steeds niet gevonden. Peter adviseerde ons om maar eens in de bosjes te zoeken. Nou, mooi geen haak te vinden. En ineens viel mijn oog op een hele mooie haak die aan de buggy van 1 van de kindjes hing. De haak was dus al die tijd al bij ons in de groep geweest Eind goed, al goed. De haak was gevonden, en Magic Kingdom was gered.

Daarna mochten we allemaal nog op de foto met Peter Pan en Wendy en kregen we per familie nog een certificaat als bewijs dat we de 1^e haak van Kapitein Haak hadden gevonden.

Samenvattend een hele leuke tour waarbij je echt even moet vergeten dat je volwassen bent. Je komt op plaatsen die je normaal gewoon voorbij loopt. Echt een aanrader om in een kleine 2 uur Magic Kingdom eens anders te beleven.

Na de tour was het tijd om wat te drinken. Want door al dat gezoek hadden we flink dorst gekregen. Nadat we lekker wat hadden gedronken, was het al weer tijd voor onze volgende afspraak. We hadden namelijk afgesproken met Marjolein en haar gezin en met Nancy en haar gezin. Dit zijn 2 meiden die ik via een forum ken en alle 3 hebben we 1 grote passie; (shoppen in) Orlando. En laten we nu alle 3 tegelijk in Orlando zijn......... Dus vandaag was de dag dat we met onze gezinnen hadden afgesproken in Magic Kingdom.

Nadat we elkaar gevonden hadden, moest er natuurlijk eerst bijgekletst worden. Maar we waren niet in MK om alleen maar te kletsen, we zouden ook met z'n allen in Splash Mountain gaan. Nancy vind zichzelf niet zo'n waaghals dus die zou wel van een afstand kijken hoe wij nat werden. Merel en Eva durfden ook niet in Splash, dus die bleven Nancy gezelschap houden. Na wat gesjoemel met de fastpasses, we kwamen er 1 te kort, lukte het ons toch om met z'n 9-en in 1 bootje Splash in te gaan. En nat werden we !

Na Splash gingen Nancy en haar gezin door naar 1 van de waterparken en zijn wij met Lein en haar gezin eerst onze knorrende maagjes maar eens gaan verzorgen. We hebben heerlijk gegeten bij Columbia Harbor en de kids hadden de grootste lol met elkaar. Zo konden de volwassenen ook nog lekker verder kletsen.

Nadat we gegeten hadden zijn we met z'n allen nog naar Buzz Lightyear gegaan. Dit keer de kids bij elkaar. En de papa's en mama's ook bij elkaar. Ik zat bij Lex en natuurlijk wilde ik sturen. Dat vond Lex niet zo leuk want ineens haalde hij veel minder punten dan normaal

Na Buzz zijn ook Lein en haar gezin vertrokken naar het waterpark en zijn Lex, de kids en ik nog even in Magic Kingdom gebleven. Merel wilde graag nog een keertje in TTA en Fleming wilde graag nog een keertje in Astro Orbiter. Dus splitsen we de groep op en ben ik met Merel  in TTA gegaan. Toen we daar uit kwamen, stonden Lex en Fleming net klaar om de lift van Astro Orbiter in te gaan. In de raket kun je met 3 personen, dus hup Merel ook snel er bij.

Tja en dat was achteraf gezien misschien niet zo slim. Blijkbaar is Merel toen ze bij de raket aan kwamen in de stress geraakt omdat ze niet mocht sturen (lees de raket op en neer laten gaan). Daar was ze zo boos over dat ze een hele rit heeft zitten huilen. We hebben het de rest van de dag moeten aanhoren dat het niet eerlijk was dat Fleming mocht sturen ! Het is de rest van de dag ook niet goed meer gekomen tussen Merel & Fleming. Iedere keer greep ze terug naar het feit dat het allemaal niet eerlijk was. Dag Merel !

Goed, toch nog maar even naar de Peter Pan Flight en ook nog een keer naar Philharmagic. Hopelijk zou het humeur van ons meiske daar wat van opklaren. Inmiddels was het bijna 4 uur, dus tijd om even een verfrissende duik te nemen in het zwembad bij het appartement. Maar niet al te lang, want om 18.00 uur hadden we met z'n allen afgesproken bij de Earl of Sandwich in Downtown Disney.

Na een heerlijke sandwich zijn de meiden nog even de grote Disney winkel ingedoken om toch nog even samen te shoppen. Maar ja, wie gaat er nou shoppen zonder geld en/of credit card op zak. Zowel Lein als ik hadden, geheel onbedoeld, onze portemonnee bij onze mannetjes achter gelaten. Mmmmm, das ook niet leuk; shoppen zonder iets te kopen.

Ondertussen was het al een uurtje of 8 geworden. Lein, GJ en de kids wilden nog even gaan midget-golfen bij de baan die voor ons appartementencomplex ligt en of we zin hadden om mee te gaan. Ach waarom ook niet. Dus zo gezegd, zo gedaan.

Gedurende de dag hadden we al te horen gekregen dat de villa waar Lein en haar gezin in zaten op z'n zachts gezegd een beetje tegen viel. Nou dan combineren we het midget-golfen toch met een drankje bij ons in het appartement ? Dan konden ze meteen, wellicht voor een volgende keer, zien hoe dat er uit zag. Maar eerst midget-golfen.

De 4 kids speelden tegen elkaar en de 4 volwassenen ook. Op een gegeven moment zijn we bij Merel en Fleming maar opgehouden met tellen, want het wilde allemaal niet echt lukken. De vermoeidheid begon parten te spelen en de ruzie tussen broer en zus was nog steeds niet echt bijgelegd. Dus na de 9^de hole zijn wij gestopt en alvast naar ons appartement gegaan. Lein, GJ en de kids zijn nog even door gegaan en waren een klein half uurtje later bij ons.

Natuurlijk eerst een rondleiding door het appartement en een kwartiertje later zijn Lein en GJ vertrokken naar de receptie om eens te informeren. De kids zaten heel lief op de bank met de Ninendo DS van Daan en Eva te spelen, dus die lieten we maar even hun gang gaan. Een kwartiertje later hoorde Lex ineens gestommel op het balkon naast ons. Ja hoor,  hadden we ineens Nederlandse buren

Hup Daan & Eva naar bed, ik de laptop mee naar de buren, Lex onze kids naar bed gedaan en Lein en GJ naar de villa om in te pakken en de spullen te verhuizen. Ach, blijkbaar zijn wij niet de enigen die tijdens een vakantie ineens van locatie switchen  Om een uurtje of 1 waren ze al weer terug en kwam er een einde aan een lange, beetje chaotische, maar een ook een reuze gezellige dag.

Vanochtend werden we om 6.15 uur gewekt in "ons" nieuwe huisje. Dit keer niet door Stitch, maar gewoon door de wekker. En oh wat een zaligheid al die ruimte om ons heen. We zijn nog even lekker blijven liggen, maar daarna was het toch echt tijd om op te staan want we wilden rope drop halen in Magic Kingdom.

Rond 8.15 uur reden we weg en stopten we eerst bij de drive thru van Starbucks. Als je de parkeerplaats van Blue Heron verlaat rijd je zo bij Starbucks "binnen". Had ik jullie al verteld dat we een kleine verslaving voor de Starbucks koffie aan het ontwikkelen zijn ?

Rond half 9 reden we de parkeerplaats van Magic Kingdom op. Ook dit keer hoefden we niet de $ 11,- te betalen omdat ik een annual passholder ben. En die hoeven geen parkeergeld te betalen  We konden op de eerste rij (Pluto 11) parkeren en hadden even het idee dat het niet zo druk was. Niets was echter minder waar, want toen we bij de toegangspoortjes aan kwamen konden we er al niet eens meer door, zo veel mensen stonden er. Dus hebben we de openingsshow van een afstandje bekeken en laat je daar nou net een beter zicht hebben.

Nadat het park officieel geopend was, zijn we meteen naar Tomorrowland gelopen. Natuurlijk hebben we eerst fastpasses voor Buzz Lightyear gehaald en meteen maar een keer Buzz gedaan. Daarna snel door naar Indy Speedway. Dit is, op Dombo na, de atrractie waarbij de wachtrij het snelst heel lang wordt. Toen we bij Indy aan kwamen, 9.20 uur, stond er al een wachtrij van 10 minuten. Toen we Indy verlieten was die wachtrij inmiddels opgelopen tot 20 minuten. Dit om aan te geven hoe snel dat kan gaan bij een populaire attractie.

Na Indy zijn we ingechecked bij de Tomorrowland Transit Authority (TTA). Dit is een soort treintje dat door een aantal attractie in Tomorrowland heen rijdt. Met name Merel was helemaal weg van deze attractie en omdat het nog niet druk was bij TTA mochten Merel en ik blijven zitten voor nog ene rondje. Lex en Fleming zijn wel uitgestapt en naar Astro Orbiter gegaan; een soort Dombo maar dan met raketten.

Nadat we allemaal weer bij elkaar waren, het was inmiddels 10.00 uur, zijn we naar de carousel of life gegaan. Een beetje oubollige attractie, maar wel leuk om gewoon te zien. En je zit binnen, wat met de snel oplopende temperaturen absoluut een verademing is.

Na de carousel of life door naar een voor ons nieuwe attractie; de Laughing Floor. Een attractie gebaseerd op de film Monsters inc. Vlak voor de vakantie had ik deze film gekocht en hij behoort inmiddels tot 1 van de Disney favorieten van de kids. De Laughing Floor is een soort comedy show waarbij het de uitdaging voor de monsters is om zo veel mogelijk mensen aan het lachen te krijgen. Lachen levert immers energie op; energie die ze nodig hebben om te overleven. Een erg leuke show, met name voor volwassenen want er zit best humor in waar je even over na moet denken. Maar niet getreurd, hij is ook leuk voor de little humans onder ons, want die zien heel veel characters uit de film voorbij komen.

Inmiddels was het net 11 uur geweest. Om 11.30 uur hadden we een lunch date met Pooh en zijn vrienden staan, dus we hadden nog wel even tijd om de fastpasses voor Buzz Lightyear te gebruiken. En bommer, ik ben verslagen door Lex. Hij had het maximaal te behalen aantal punten; 999.999. Tja geen wonder als de ride stil valt en je precies voor je neus een schietschijf hebt die 100.000 punten per keer dat je hem raakt oplevert

Hup snel door naar Christal Palace voor de lunch. Nadat we een kwartiertje gewacht hadden, werden we naar ons tafeltje gebracht. We hebben heerlijk gegeten en de kids hebben weer heerlijk lopen dollen met Tigger. Natuurlijk waren ook Pooh, Piglet en Eyore er. Een leuk character diner en lekker gegeten en dan denk ik vooral terug aan de overheerlijke chocolade toetjes. Mmmmm, dat was erg lekker.

Het was rond een uurtje of 1 toen we weer buiten stonden. Pfff, wat is het warm vandaag. Later die dag heb ik op internet gekeken hoe warm het was geweest en rond een uurtje of 1 waren we de 30 graden al voorbij. Dus snel op zoek naar verkoeling; de Pirates of the Caribbean. Onderweg daar naar toe hebben we eerst fastpasses gehaald voor Jungle Cruise.

Fleming wilde, ondanks zijn ver gaande aanbidding van piraten, niet in de Pirates. Na een kort vraag en antwoord spelletje kwamen we er achter dat hij bang was om nat te worden. Mind you, we hebben het hier over een pieter peuterig kleine val waarbij er nauwelijks water op spat. Maar omdat we de vorige keer op de voorste rij van de boot zaten, had ik wat van die spatten op me gekregen en daar liep Fleming zich nu over op te winden. Ach laten we het er op houden dat hij gewoon even zin had om dwars te doen

Na de ride kwamen we, zoals na bijna elke attractie, vol automatisch in het bijbehorende winkeltje terecht. Ach laten we meteen maar even voor een piratenpak voor Fleming kijken voor aanstaande vrijdag. En jawel hoor, daar hing het een echt Captain Hook pak. Ja dat was natuurlijk niet lang dubben. En jawel hoor, daar liet ons Mereltje even flink van zich horen. Want het was toch niet eerlijk dat Fleming een pak kreeg en nu wilde zij meteen, vandaag en wel nu een prinsessenjurk. Hoe bedoelt u verwende kindjes .............

Tja en toen moest mama de verrassing verklappen. Aanstaande vrijdag hebben we namelijk een afspraak voor Merel staan in de Bibbidi Bobbidi Boutique. En dan niet zo maar een afspraak, nee the whole works, dus inclusief een echte prinsessenjurk. Mmmm, en toch bleef het niet eerlijk dat Fleming nu al zijn pak had en zij haar jurk nog niet. Toen ik haar vertelde dat vrijdag ook haar nageltjes gelakt worden, was het ineens goed. Ach ik zal sommige kinderlogica wel nooit begrijpen

Goed, toen we dit debacle achter ons hadden gelaten, konden we eindelijk de piratenwinkel verlaten. Pfffff is het nog geen 13 mei ? Dan kunnen ze weer naar school !

Omdat onze return time voor Jungle Cruise pas om 15.20 uur was, hadden we nog wat tijd te overbruggen. We wilden sowieso de parade zien. Maar wat om de tijd tot 3 uur door te komen ? Inmiddels was het zo warm buiten dat je met plezier binnen wilde zitten. He, The Enchanted Tiki Room, under new management hadden we nog niet gezien dit jaar. Hup naar binnen met z'n allen ! Blijkbaar hadden meer mensen dezelfde gedachte want de zaal zat rammetje vol. Zo ook bij de volgende attractie; Country Bear Jambory. Ook hier zat de zaal helemaal vol. Maar het was er heerlijk koel en de beren vinden we altijd leuk. Dus 2 vliegen in 1 klap.

Toen was het toch echt tijd om een plaatsje te gaan zoeken voor de parade. Met een grote beker cola in onze hand om het nodige vocht binnen te krijgen, hebben we voor het eerst de Disney's Dreams Come True Parade helemaal gezien. Vorig jaar hadden we in het voorbij gaan wel wat stukjes mee gekregen, maar nu hebben we hem ook op film vast kunnen leggen. Altijd leuk om strakjes thuis, op een regenachtige zondagmiddag de beelden van een zon overgoten Disney World te zien

Na de parade zijn we snel richting de Jungle Cruise gelopen en ook daar hebben we weer heerlijk gelachen om de grappen van de skipper. Voor de kids zijn de dieren het leukst tijdens deze attractie, maar de volwassenen zijn vaak meer bezig met de (soms vreselijk flauwe) grappen van de skipper.

Inmiddels liep het tegen 4 uur, dus eigenlijk wel een beetje tijd om het park te verlaten. Maar niet voordat we nog 1 keer bij Buzz langs waren geweest. Jullie hebben zeker wel een idee wat 1 van de favoriete attracties is bij ons in het gezin

Daarna was het toch echt de hoogste tijd om naar huis te gaan. De kids zijn tijdens het korte ritje in slaap gevallen. Niet gek na zo'n drukke dag natuurlijk. Op weg naar het appartement zijn we nog even bij de supermarkt gestopt voor wat boodschapjes.

In het appartement aangekomen, is Fleming meteen met zijn Lego aan de slag gegaan. Het piratenpak hadden we heel wijselijk in de auto laten liggen... Merel en ik zijn nog even wezen zwemmen. Daarna snel een broodje en een toetje gegeten en om 19.00 uur naar bed met die spoken. En toen was het even tijd voor papa & mama om in alle rust een biertje / wijntje te drinken. Dit alles onder het genot van een sigaretje in de zon op ons balkon aan de voorkant van het appartement. Wat kan het leven toch heerlijk zijn !

Helaas had Fleming het niet helemaal door dat papa & mama even wat rust wilden. Meneertje was natuurlijk door zijn dutje in de auto over zijn ergste vermoeidheid heen. Hij heeft een hele avond aandacht lopen trekken en uiteindelijk is hij om een uurtje of 11 bij papa in bed in slaap gevallen. Ach ik was toch druk bezig met de tripreports, dus toe maar dan.

Rond een uurtje of 2 heb ik Fleming over gelegd naar zijn eigen bed en kon ook ik naar dromenland vertrekken. Wat een heelrijke dag was het weer !

De dag begon vandaag erg mistig. En dan heb ik het niet alleen over het weer, maar ook over de sfeer binnen ons gezin. De zon was in geen velden of wegen te bekennen om 7 uur vanochtend, zowel buiten als in kamer 5013 niet. Fleming is de laatste paar dagen erg opstandig en ontzettend met zijn eigen dingen bezig. Aan de ene kant welk begrijpelijk voor een manneke van 4, hij doet ook zo veel indrukken op, maar dit gedrag werkt met name bij mama erg op haar zenuwen. Geen goede start van de dag dus

Het plan was om vandaag rond een uurtje of 10 richting Epcot te gaan. Uiteindelijk zijn we wel in Epcot beland, maar niet om 10 uur 's morgens. We hebben een poging gewaagd, maar zijn nooit verder gekomen dan de lobby van het hotel. Zoals gezegd, onze Benjamin en mama werken elkaar verschrikkelijk op de zenuwen en ondanks alle goede voornemens, heb ik het even helemaal gehad met alles en iedereen. En daar reageert Fleming natuurlijk ook weer op.  

De voor mij helaas zo bekende vakantie dip is in alle hevigheid aanwezig. Ik erger me aan housekeeping, ik erger me aan de drukte in het hotel, ik erger me aan de drukte in de parken. Wat doe ik in hemelsnaam hier ? This is supposed to be the happiest place on earth ! Ik ben ruim een half jaar bezig geweest met het plannen van deze vakantie. Avonden, nachten heb ik internet afgestruind om zo veel mogelijk informatie te vinden en die stomme tourguide kan wat mij betreft ook de pot op met z'n adviezen. Geef mijn portie maar aan Vickey, ik wil weg hier

Lex stelt voor om de kids in de auto te laden en een stuk te gaan rijden. Even weg van alle drukte. Even ter info; het is inmiddels bijna half 12 en nog geen housekeeping op onze verdieping te zien, maar dat ter zijde. Al rijdend komen we op bekend terrein; Lake Buena Vista en ik laat uit m'n mond vallen dat ik spijt heb dat ik niet gewoon Blue Heron heb geboekt. Lex stelt voor om te informeren of er een condo vrij is voor de komende 6 nachten. En jawel hoor, er was een appartement vrij. In no time hadden we besloten om afscheid te nemen van Wilderness Lodge en de rest van de vakantie door te brengen in een 3 kamer appartement in een rustig gebouw. Pffff wat een opluchting toen dat besluit was genomen en wat was ik blij dat ik 2 dagen ervoor nee had gezegd tegen een armband

Snel terug naar Wilderness Lodge om in te pakken en uit te checken. In 1 uur en 10 minuten was alles ingepakt en kon de puzzel beginnen om alles in de auto te krijgen. Maar ook dat lukte. Nu nog uitchecken en zorgen dat we in ieder geval het 2^e gedeelte van de boeking (de laatste 2 dagen van onze vakantie) volledig terug kregen. Dat was geen enkel probleem en daarnaast kregen we ook de kamerhuur van de andere 4 dagen nog terug. Alleen ons diningplan schoot er bij in. Nou, als dat het ergste is. Al met al toch een soepele afhandeling van onze annulering. Kijk, er zijn best mensen bij Disney die wel aan hun gasten denken.

De mevrouw die ons uit checkte vroeg natuurlijk wel waarom we eerder dan gepland vertrokken. Toen ik het verhaal een beetje netjes probeerde in te leiden door eerst iets positiefs te noemen; dat we het een schitterend hotel vonden, waarvan geen woord gelogen is, zei ze al na een paar zinnen:"Let me guess; housekeping ?" Het blijkt dat we niet de eerste gasten zijn die zijn vertrokken om deze reden

Ik kreeg zelfs het (e-mail)adres van headquarters van Disney met de vraag om daar alsjeblieft mijn verhaal te doen. Blijkbaar hebben de hotels en de parken niets te vertellen, maar worden alle beslissingen bij Disney gemaakt op basis van de directe response van gasten die ze binnen krijgen op het hoofdkantoor. Ik weet niet wat er waar is van dit verhaal, maar het kan natuurlijk nooit kwaad om er strakjes in Nederland 1 e-mailtje aan te wijden. Ach misschien leren ze dit verhaal ook wel tijdens hun training, maar het klonk wel oprecht.

Goed, dag Disney, hallo Blue Heron. Toen we in ons ruime appartement aan kwamen, heeft Lex de kids snel in bad gedaan en heb ik ondertussen 2 koffers uitgepakt. Daarna zijn we snel in de auto gesprongen om alsnog naar Epcot te gaan. We hadden immers een reservering bij Teppan Edo staan en Merel had het al een paar weken over het eten met stokjes. Ons Disney Diningplan was nog tot 12.00 uur 's nachts geldig, dus waarom er geen gebruik van maken ?

Om exact 18.00 uur schoven we met 4 andere gasten aan een tafel bij Teppan Edo aan. Voor de lezers die zich af vragen waar dit over gaat; Teppan Edo is een Japans restaurant in Epcot waar het eten aan je tafel bereid wordt. En jawel hoor, Merel kreeg haar kans om met stokjes te eten. En het lukte haar nog ook. Oké, de stokjes waren met een elastiekje aan elkaar gebonden, maar dan nog. De rest van de gasten had ook aan elkaar gebonden stokjes. Op Lex na want die kan echt met stokjes eten.

We hebben genoten van hoe de kok ons eten klaar maakte, we hebben heerlijk gegeten en genoten van onze 2 spookjes. Want niet alleen Merel at haar rijst met stokjes, ook Fleming liet zich niet kennen.

Na het eten zijn we naar "Amerika" gelopen in de World Showcase. Oorspronkelijk waren we van plan om vandaag alle landen in World Showcase aan te doen en dan op de kindvriendelijke manier, dus in elk land een stop in het kidcot station. In het eerste land waar gestopt wordt mogen de kinderen een masker kleuren en verdienen ze hun eerste aandenken dat aan het masker wordt gehangen. In elk volgend land krijgen ze een aandenken en als je dan alle landen gehad hebt, heb je een heel mooi versierd masker. In "Amerika" hebben Merel & Fleming hun masker gemaakt. Ik had snel in de shop 2 Epcot paspoorten gekocht. Naast het krijgen van een versiering in een land, kunnen ze op deze manier ook stempels van de landen verzamelen. En trots dat ze waren op hun paspoorten

Na Amerika zijn we even terug gelopen naar het kidcot station in Japan. In dat land waren we immers al geweest om te eten, dus dat verdiende een stempel in het paspoort en een aandenken. In Japan werd door een mevrouw hun naam in het Japans op hun maskers geschreven en in hun paspoorten schreef de mevrouw, wederom in het Japans:"Welkom to Japan."  Een leuk voorproefje van hoe je de World Showcase met kids kunt doen. Lex en ik hadden inmiddels al besloten om aanstaande donderdag terug te gaan naar Epcot en dan de rest van de World Showcase en Soarin'en Test Track te doen.

Ondertussen werd het al tijd om een plaatsje te zoeken voor Illuminations; de vuurwerkshow van Epcot. Terwijl Lex en Merel een plekje bezet hielden, zijn Fleming en ik even snel naar Frankrijk gelopen om daar nog wat "snack punten" van ons Diningplan te verzilveren. We hebben 4 over heerlijke eclairs gehaald en ook nog 4 echte Franse chocolade broodjes. Kijk, het ontbijt voor de volgende dag was al weer binnen

Om 21.00 uur was het tijd voor de schitterende vuurwerkshow; Illuminations, reflections of earth. Dit was voor mij een mooie kans om mijn nieuwe 70-300 lens eens goed uit te testen. Ik kan het gewoon niet laten. Als ik iets moois zie, moet ik het gewoon op de digitale beeldplaat vastleggen.

Na Illuminations was het tijd om richting ons (nieuwe) huisje te gaan. Voordat we de parkeerplaats af waren, sliepen Merel & Fleming al. Natuurlijk niet gek na zo'n lange dag.

Het voordeel van Blue Heron is dat we hier onbeperkt internet toegang hebben. Iets waar we in Wilderness Lodge ook wat problemen mee hadden. Dus nadat de kids op bed lagen eerst snel de rest van de koffers uitgepakt en toen de computer aan. De hoogste tijd om de trouwe lezers bij te praten over de laatste dagen.

Ik heb het tot een uurtje of 2 vol weten te houden, maar toen viel ik zowat in slaap achter de laptop. Maar al met al toch 3 dagen van mijn tripreport kunnen schrijven. Tijd om te gaan slapen. Het was een lange, emotionele dag waarin een groot, maar ook goed besluit is genomen.

Voordat er onduidelijkheden over zouden kunnen ontstaan. Wij hebben ontzettend genoten van Wilderness Lodge, maar wij denken dat je maximaal een week in een Disney hotel moet doorbrengen. Na een week begin je door de magie heen te prikken en dan besef je je ineens dat je wel heel veel centjes betaald voor een hotel met de naam Disney er op.

We zijn al weer bij dag 10 van onze Springbreak aanbeland. Het is zondag en traditioneel is dat onze Animal Kingdom dag. Onze tourguide, jullie weten wel, Mike, was het maar gedeeltelijk met ons eens. Alhoewel het nog steeds een groene dag was, voorspelde hij met name in de ochtend toch enige drukte in dit park. Helaas voor ons had hij gelijk. Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen, laat ik gewoon vertellen over deze dag.

De wekker stond op 6 uur zodat we rustig wakker konden worden. In huize Tinnetam moet er 's morgens niet te veel druk op staan. Dit in verband met wat latente ochtendhumeurtjes van de 4 gezinsleden. Dus de wekker vroeg af laten gaan en heel rustig aan gedaan. Dan breekt het lijntje tenminste niet.

Rond een uurtje of half 9 reden we het parkeerterrein van Animal Kingdom op. Oeps, we zouden zeker niet de enigen in het park zijn vandaag. Het stond al weer rijen dik voor de toegangspoortjes, dus snel door het winkeltje van Rainforest Café naar de andere ingang.

Dit keer mochten wij eerder naar binnen dan de rest van de meute, dus stonden we vooraan bij rope drop. Om exact 9 uur viel het touw weer en deden we ons best om heel snel uit de drukte te komen. We vertrokken richting Dinoland en onderweg kwamen we Tigger, Pooh, Eyore & Piglet tegen. Dus even tijd voor een paar foto's want we waren de eersten in dit gedeelte van het park.

Daarna, zoals bijna gebruikelijk, een rondje met de Triceratop Spin en ondanks dat de kids er niet in wilden, zijn we toch naar Dinosaur gegaan. Daar hebben we de parent swap gedaan; 1 van de ouders in de attractie en de andere ouder bij de kids en daarna visa versa. Deze manier is wel tijdrovend, maar we wilden de kids deze attractie niet aan doen; dit in tegenstelling tot sommige ouders. Ik zat naast een meiske van 4 jaar en dat kind heeft een hele rit zitten bibberen en weg gedoken gezeten. Ik vraag me wel eens af wat sommige ouders bezield. Toegegeven, ook wij hebben onze kids al aan wat heftigere attracties blootgesteld deze vakantie, maar we weten echt de grens wel.

Hoe dan ook, toen Lex in Dinosaur was, ben ik met de kids door het winkeltje gelopen. En natuurlijk kwam ik weer iets tegen wat ik gewoon MOEST kopen; een cd met park muziek. Als we strakjes thuis zijn, ga ik weer een foto dvd maken van deze vakantie. Ik zet daar dan Disney muziek onder. Nou was ik vorig jaar al op zoek naar de muziek die je in de parken hoort, maar zonder geluk. Dus toen ik deze cd zag liggen, kon ik hem gewoon niet laten liggen.

Nadat we Dinosaur achter ons hadden gelaten, zijn we langzaam richting Camp Minnie Mickey gelopen voor The Festival of the Lion King. En jawel het is me gelukt..............Ik heb de show gewoon gekeken zonder ook maar 1 foto te maken. Voorgaande jaren zat ik als een volleerde Japanner klaar met mijn camera om er vervolgens achter te komen dat het gewoon moeilijk foto's maken is in dat theater. Dit jaar zijn zowel de video- als de fotocamera in de tas gebleven. Om met de woorden van Lex te spreken; "Als je videobeelden van de show wil, dan pak je de beelden van voorgaande jaren maar."

Nadat we hadden genoten van de Lion King was het de hoogste tijd om even op bezoek te gaan bij Mickey, Goofy & Donald. Minnie was even koffie leuten (lees: de rij was te lang)

So far so good, weinig tot geen last van de drukte. Maar toen begon de ellende. Inmiddels hadden we allemaal honger, het begon flink warm te worden, we liepen te zweten en de (latente) ochtendhumeurtjes die we met zorg hadden voorkomen, begonnen toch hun kop op te steken. Goed, iedereen een beeld bij de sfeer in de groep ? Duik dan de drukte maar eens in op zoek naar een (fatsoenlijke) counterservice, waar je a. niet in de zon hoeft te staan wachten en b.waar het niet al te druk is. Ja dat gaat dus niet lukken.

Achteraf gezien had ik gewoon voor de lunch een reservering voor een table seated restaurant moeten maken, maar dat is achteraf gepraat. Daar hadden we nu niets aan. Op de een of andere manier hebben wij altijd moeite om in Animal Kingdom aan eten te komen.

Goed, om een lang verhaal iets korter te maken, om half 1 zijn we, zonder te hebben gegeten, vertrokken naar het hotel. De hoogste tijd voor een snelle hap in het hotel en een break / dutje.

Maar helaas, dat dutje zat er niet in. Toen we namelijk in onze kamer aan kwamen, was het kamermeisje nog niet geweest. Ik wilde niet het risico lopen dat de kamer weer niet gedaan werd omdat we lagen te pitten, dus besloten we dat Lex en de kids lekker naar het zwembad zouden gaan en ik zou ondertussen wat wasjes doen en wat spulletjes opruimen.

Uiteindelijk is onze kamer rond een uurtje of 4 pas gedaan. Ik ben bewust maar uit de buurt gebleven, want ik was bang dat ik mijn mond niet kon houden tegen het kamermeisje. Wel heb ik, op aanraden van een ander kamermeisje,  housekeeping gebeld met het verzoek of onze kamer voortaan voor 12.00 uur gedaan zou kunnen worden. Dit in verband met onze middagbreaks. Daar was alle begrip voor, maar de dag erna zouden we er achter komen dat ons kamermeisje er niet zo veel begrip voor had.

Hoe dan ook, we wilden ons humeur er niet (nog verder) door laten verpesten, dus hup onder de douche, schone kleren aan en door naar Animal Kingdom Lodge voor een diner bij Jiko. Dit is een redelijk chique restaurant waar Zuid-Afrikaanse gerechten worden geserveerd. Voor mij hoeft dat allemaal niet, maar ik ben niet de enige die vakantie heeft, toch ? Lex houdt hier namelijk wel van dus zetten de kids en ik onze beste beentje voor en gaan we met papa mee naar Jiko.

Zoals gezegd, ik houd niet zo van die speciale gerechten en eigenlijk vond ik het niet zo lekker. Maar ik geloof dat ik absoluut niet representatief ben in dit geval. En over de kids zal ik maar niet spreken. Dat zijn nog moeilijkere eters dan mama 

Lex had gekozen voor "taste of Africa"; verschillende Zuid-Afrikaanse hapjes. Erg lekker volgens onze kenner. En als hoofdgerecht had hij "shrimp-curry" en wederom een goede keuze volgens Lex. Ik had als voorgerecht een salade van komkommer en tomaat overgoten met een meloen dressing. Mmmm niet slecht. Als hoofdgerecht had ik de (too) spicy varkenshaas. Zoals gezegd; te gekruid naar mijn smaak.

Na het eten zijn we snel naar het hotel vertrokken. De kids wilden heel erg graag nog met hun Lego spelen en omdat ze zich zo keurig hadden gedragen in het restaurant hebben we het bezoek aan de dieren bij Animal Kingdom Lodge daar voor laten schieten.

Terugkijkend op de dag heb ik er niet zo'n enthousiast gevoel aan over gehouden als aan de voorgaande dagen. Maar he, het leven kan niet alleen maar bestaan uit hoogtepunten. En ondanks de wat mindere momenten vandaag, hebben we ook onze momenten van lol gehad.

Zaterdag 3 mei 2008; allemaal nieuwe dingen op het programma, dus laten we snel van start gaan.

Rond een uurtje of 7 zijn we op gestaan en zijn we rustig wakker geworden. Maar niet al te veel getreuzel want om 9 uur hadden we een ontbijt-date met Lilo & Stitch in Polynesian Resort. Toen we daar om 8.45 uur aan kwamen, stond de fotograaf al op ons te wachten om een foto te maken. Natuurlijk konden we de verleiding weer niet weerstaan om die foto te kopen ........

Iets na 9 uur konden we aan tafel en hebben we heerlijk gegeten en gedronken. We hebben niet kunnen achterhalen wat de samenstelling van de sap was, maar het was ontzettend lekker. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Chef Mickey's is Ohana een ontbijt dat aan tafel geserveerd wordt. Natuurlijk lekker veel scrambled eggs en lekkere worstjes. Het is een "all-you-can-eat" ontbijt, dus als je van iets nog iets extra's wil dan staat dat in no time op je tafel.

Terwijl we aan het eten waren, vonden we het wat vreemd dat de characters; Lilo, Stitch, Mickey & Pluto in geen velden of wegen te bekennen waren in het gedeelte van de eetzaal waar wij zaten. Maar na een tijdje werd het ons duidelijk. Je kunt eerst op je gemak eten en tegen de tijd dat je klaar bent, komen de characters er aan. Kijk daar hebben ze dus goed over nagedacht. Onze ervaring is bij veel character meals dat het zo druk is dat je geen tijd hebt om fatsoenlijk te eten. Nee, goed geregeld zo.

Na het eten waren we dus helemaal klaar voor Lilo, Stitch, Mickey en Pluto. Maar niet voordat alle aanwezige kids eerst met onze Disney vrienden een "parade"door de eetzaal hadden gemaakt. Conclusie; een erg goed character breakfast,  lekker eten, gezellige sfeer en goed in elkaar gezet. Complimenten voor Disney !

Na het eten hebben we nog wat rondgekeken in het resort en ik moet bekennen dat de sfeer ons erg aan sprak. Daarna zijn we op ons gemak naar Celebration gereden want de volgende uitdaging stond al weer op het programma; de eerste golfles van de kids.

Alhoewel Merel & Fleming nog wel aan de jonge kant zijn, zeker voor Nederlandse begrippen, is het in de States de normaalste zaal van de wereld dat kleine ukken al golfles krijgen. Vanaf 5 jaar kunnen ze zelfs al op golfkamp. Maar eerst maar eens kijken of onze spookjes golfen überhaupt wel leuk vinden.

Nou en leuk vonden ze het ! Om 12 uur werden ze door de leraar, Nick, opgehaald en vertrokken ze in een golfkarretje richting de driving range. Lex en ik zijn op ons gemakje ook die kant op gelopen.  En daar stonden ze hoor. Zo schattig om te zien. Ze stonden op ongeveer 10 meter van het water en het was natuurlijk de uitdaging om zo veel mogelijk ballen dat water in te slaan.

En eerlijk is eerlijk Merel raakte de bal toch een paar keer op de juiste manier. Soms vloog er zelfs 1 het water in. Merel probeerde echt te doen wat de leraar haar probeerde uit te leggen. Natuurlijk waren papa & mama achter de hand om hier en daar wat vertaling te geven. Fleming daarentegen stond meer op de ballen te hakken. Fleming is denk ik meer in to honkbal  Maar ondanks dat lukte het ook Fleming om een paar ballen in het water te krijgen.

Na het grove werk, was het tijd om naar de putting green te gaan. Jammer genoeg was er niet zo veel tijd meer over, maar voor de kids was het ontzettend leuk om ook dat gedeelte van het spel te ervaren.

Al met al een geslaagd half uurtje les. We hebben nog een hele lange weg te gaan, maar ze zijn nog erg jong en ze vinden het leuk. En daar was het ons om te doen; kijken of ze het leuk vonden. Gedurende de rest van de dag "betrapten" we Merel er een paar keer op dat ze stond te oefenen op haar slag. Mission accomplished !

Na dat harde werken op de golfbaan was het tijd voor een lekker ijsje. We zijn naar het centrum van Celebration gereden en ontdekten daar een winkeltje waar ze wel 30 verschillende soorten ijs hadden. Verder verkochten ze bergen met chocolade en over heerlijke fudge (ik weet daar het Nederlandse woord niet zo snel voor). Het rook er heerlijk ! Het was maar goed dat Sonja B. niet in de buurt was, want die zou afkeurend hebben gekeken bij het lekkere ijsje dat ik heb gegeten

Nadat de ijsjes op waren, zijn we weer in de auto gestapt en zijn we naar Prime1 gereden. Een outlet center dat vorig jaar nog in aanbouw was en inmiddels voor 95% open is. Daar aangekomen moesten we eerst erg wennen aan de opzet. Het is niet langer overdekt, dit in tegenstelling tot het oude Prime1, waardoor het ontzettend warm is. Alle winkels hebben hun deuren dicht en dat is niet echt uitnodigend. We konden er eigenlijk in eerste instantie onze draai niet vinden. Uiteindelijk zijn we een filiaal van Kay ingedoken.

Even uitleggen; omdat het bijna moederdag is, word je hier bijna doodgegooid met reclames van juweliers en zo ook van Kay. Dus toch maar eens een kijkje nemen bij een Amerikaanse juwelier. Ohhhhhh en daar lag me toch een mooie armband naar me te lachen. De verkoper had het meteen door en natuurlijk mocht ik hem even passen. Meteen begon hij Lex te bespelen en dat ik toch zo'n mooie armband wel verdiende. Tja wat deze meneer niet wist, is dat ik de Financial Controller binnen huize Tinnetam ben  en ik vond het gewoon veeeeeeeeel te veel geld. Hup verkoper een speciaal prijsje gemaakt. Ineens kon het zo'n 33% goedkoper, maar ik hield voet bij stuk. Van die centen kun je heel veel andere leuke dingen doen. Dus we liepen naar buiten zonder armband voor mama.

Tijd voor een over heerlijk bakkie leut van Starbucks. Na de koffie zijn we naar het 2^e gedeelte van de outlet. Tja en als daar dan Tommy & Nautica zitten, dan kan ook ik de verleiding niet langer weerstaan. Bij Tommy hebben we zo ongeveer de andere helft van de collectie gekocht. De 1^e helft hadden we eerder deze week al gekocht  En ook bij Nautica hadden we moeite om onszelf in te houden. Kijk daar kan ik nou weer wel geld aan uitgeven

Nadat we uitgeshopt waren, zijn we snel terug gereden naar het hotel. Even snel een douche om onszelf op te frissen, had ik al verteld dat het ontzettend warm is hier , en daarna snel met het bootje naar Fort Wilderness. Daar hadden we een dinnershow op het programma staan; Hoop-de-doo Musical Revue.

Bij binnenkomst werden we naar boven gebracht en daar stonden lange tafels. Als vooraf werd een salade geserveerd en een soort broodcake; lekker, lekker, lekker. Nadat we de salade op hadden, kwamen de 6 revue spelers de zaal binnen en begon de show. Een show met een hoop humor en veel interactie met het publiek. Na ongeveer een half uurtje was het tijd voor het hoofdgerecht. De revue spelers doken achter de coulissen en wij konden genieten van spareribs, kip, bonen en aardappelpuree. En wederom was het lekker, lekker , lekker.

Na het hoofdgerecht ging de revue weer verder en het was lachen, gieren, brullen. Het nagerecht werd op een hele speciale manier aangekondigd; in de vorm van een liedje. Verbazingwekkend hoe ze een liedje hebben kunnen maken over straw-berry-short-cake. Maar lekker was de cake wel. Als ik er weer aan denk, loopt het water me in de mond.

Na het toetje werd er nog koffie geserveerd en kwam de revue tot een einde. Tijd om naar het hotel te gaan en wederom als een blok in slaap te vallen. Al weer een fantastische dag in Orlando ! We genieten enorm en alle voorbereidingen zijn niet voor niets geweest

Vrijdag 2 mei 2008, al 1 week voorbij, een hoop lol beleefd en hopelijk vandaag nog meer lol.

De wekker stond om 6 uur vandaag want we wilden rope drop in Animal Kindom halen. Na langzaam wakker te zijn geworden en een nicotine en cafeïne shot voor papa & mama aan het strandje bij het hotel, waren we helemaal klaar voor een dag in Animal Kingdom. Dus hup in de auto en gaan.

Rond een uurtje of half 9 kwamen we aan op de parkeerplaats en zagen we al redelijk wat auto's staan. Oh, oh, dat belooft weer wat voor vandaag. Ik begin langzaam aan de adviezen van Tourguide Mike in twijfel te trekken. Als we bij de ingang aankomen staan er al heel veel mensen te wachten voordat ze het park binnen mogen. Maar niet getreurd, wij weten immers de "geheime" ingang, dus snel het winkeltje bij het Rainforest Café  ingedoken en door naar de andere ingang van het park. Daar stonden gelukkig nog maar een man of 10 te wachten.

Toen we eenmaal het park in mochten stond er al een hele massa aan mensen te wachten voor het touw. Rond 10 voor 9 kwamen daar Minnie, Goofy & Pluto om het park te openen en Tourguide Mickey stond al bij de Tree of Life te wachten. Om exact 9 uur viel het touw en liep Lex (onze Fastpass volunteer) achter Minnie, Goofy & Pluto aan op weg naar Kilimanjaro Safari's. Ik ben met de kids Dinoland ingedoken om daar op Lex te wachten. Daar was het nog ontzettend rustig want iedereen ging natuurlijk eerst naar Expedition Everest of Kilimanjaro. Maar wij niet, wij proberen de drukte te ontlopen

Na 10 minuten was Lex al terug en zijn we met z'n viertjes in de Triceratop Spin geweest. Daarna zijn we richting Kali River Rapids gelopen, de volgende attractie op ons programma, maar die hebben we over geslagen omdat ik het nog te vroeg en te koud vond om al helemaal nat te worden. Dus zijn we op ons gemak de Maharajah Jungle Trek gaan doen. Omdat het nog niet zo warm was, waren de dieren nog wakker en hebben we redelijk wat dieren kunnen zien.

Toen we uit de Jungle kwamen, zagen we dat we eigenlijk zo binnen konden lopen bij de Flights of Wonder; een vogelshow met ontzettend mooie vogels en nog leerzaam ook. Vervolgens was het de hoogste tijd om onze Fastpasses te gebruiken voor Kilimanjaro's Safari. Daar bleek de fastpass rij bijna even lang te zijn als de reguliere rij. Mmmmmm dit was niet helemaal de bedoeling. Ondanks het langere wachten hebben we toch genoten van onze safari.

Tijd om gehoor te geven aan het hongerige gevoel. De planning was om te eten in Tusker House, maar dat lukte niet omdat dat tegenwoordig  geen counterservice meer is. Ondertussen werden we gek van de drukte en van de strollers. Ze zouden verboden moeten worden

Het humeur van onze groep begon beneden het aanvaardbare peil te komen, dus tijd om in te grijpen.......... Weg wezen hier. Omdat we toch iets moesten eten probeerden we of er plaats was in het Rainforest Café en gelukkig hadden we binnen 5 minuten een tafeltje. We hebben heerlijk gegeten en mama heeft een overheerlijke bananen/chocolade cocktail op.

Omdat het zo druk was in Animal Kingdom en de temperatuur ook niet mee werkte, besloten we om terug te gaan naar het hotel. Even tijd voor een break / dutje en daarna zouden we wel zien. In het hotel aangekomen bleek onze kamer nog niet te zijn gedaan. Mmmmmm dat was een tegenvaller want was dat niet mijn voornaamste reden om in een hotel te gaan zitten ? Ondanks dat zijn we toch even een dutje gaan doen (ik heb nog een stukje van ATWT gezien, maar ben tijdens de reclame in slaap gevallen  ) en daarna zijn we lekker het zwembad ingedoken.

Toen we om een uurtje of 5 terug kwamen op onze kamer, was het kamermeisje nog steeds niet geweest. Nadat we housekeeping hadden gebeld, stond er binnen een kwartier een oud mevrouwtje om alsnog de kamer te doen. Ik voelde mezelf op dat moment best opgelaten, maar ondanks dat stelde ik haar toch de vraag hoe vaak de bedden verschoond werden per week. Het antwoord; minimaal 1 maal per week. Toen ik haar vertelde dat we er nu 1 week waren en dat de bedden nog niet verschoond waren, begon ze zich te verontschuldigen voor haar collega. Er bleken al wel meer "issues" te zijn geweest met ons kamermeisje. Toen ik haar vertelde dat ik de dag na aankomst maar even zelf de badkamer had schoongemaakt omdat die gewoon te vies was om er in te komen, wist ze niet waar ze moest kijken van schaamte. Ze zou er voor zorgen dat de kamer de volgende dag een grote schoonmaakbeurt kreeg. Ze vroeg me waarom we dit niet eerder gemeld hadden waarop ik antwoordde dat we op vakantie zijn en niet willen zeuren. Ondanks dat gaf ze ons het advies om meteen aan de bel te trekken als er zich nog iets voor deed met ons kamermeisje.

Na dit debacle zijn we richting Downtown Disney gereden om wat te shoppen. Natuurlijk konden we de kids dit jaar niet uit de Lego winkel houden en de kids kwamen dan ook weer maar eens in het hotel aan met een flinke (Lego)buit. Ach, de dollar is goedkoop zullen we maar zeggen.

Om een uurtje of 10 zijn we ons bed in gedoken en waren we alle 4 binnen 5 minuten vertrokken naar dromenland.

Dag 7 al weer van onze Springbreak. Het is inmiddels donderdag 1 mei en we zijn al bijna een week op vakantie. Vandaag stonden de Disney Hollywood Studios op het programma. Volgens Tourguide Mike de 2^e keuze voor vandaag, maar nog steeds een zogeheten groene dag, dus dat durfden we wel aan.

Omdat we de dag afsluiten met Fantasmic ! hebben we het vanochtend eerst rustig aan gedaan en zijn we pas rond een uurtje of half 12 richting het park gereden. Daar aangekomen schrok ik wederom van de drukte. Wellicht een beetje verwend gisteren door de relatieve rust in Universal, maar dan nog. Dit is tenslotte een "groene dag" in een minder drukke periode, dus wat doen al die mensen hier

Goed, we laten ons koppie niet hangen en duiken de drukte in. Eerst naar de kleine zeemeermin. Helaas ging net voor ons neus de deur dicht, dus dan maar snel een Fastpass gehaald voor later op de dag en door naar The Magic of Disney Animation; een attractie waarbij je kunt zien hoe de characters in de Disney films ontstaan. In dit geval werd het ontstaan van Mushu (Mulan) verteld. De stem van Mushu wordt vertolkt door Eddy Murphy, dus altijd lachen. Toen we afscheid hadden genomen van Mushu stonden Frozone ( The Incredibles) en Mickey op ons te wachten. Dus even tijd voor een paar foto's.

Daarna snel door naar Belle om er voor te zorgen dat we dit maal eens een keer in het midden konden zitten. En jawel hoor, het is gelukt ! Ik geloof dat dit de 5^e keer was dat we de show van Belle hebben gezien en hij blijft leuk.

Toen was het al weer tijd voor de nieuwe parade van de Studios; Block Party Bash. Ik had al wat stukjes op Youtube gezien en was erg benieuwd hoe hij in het echt was. Heel eerlijk, je mag het geen parade noemen maar meer een show. Wel een hele gezellige show met ontzettend veel muziek uit de 80's, wat altijd goed is voor het jeugdsentiment. Maar als je het ons vraagt, zien we liever een echte parade. Dat scheelt in ieder geval 3 kwartier in de brandende zon staan. We stonden namelijk precies op het 2^e gedeelte van de "parade" wat dus betekende dat we van een afstand eerst de party konden zien om vervolgens nog een keer de party echt mee te maken. Tijdrovende business.........

Na de parade, ik blijf het toch maar zo noemen, zijn we eerst bij de kleine zeemeermin op bezoek geweest, de nummer 1 attractie van de kids in dit park, om vervolgens door te lopen naar de Muppets. Via de uitgang van de Muppets liepen we zo het restaurant binnen. We hadden namelijk om 17.00 uur een reservering staan bij Mama Melrose's gecombineerd met "preferred seating tickets" voor Fantasmic ! We hebben heerlijk gegeten bij Mama Melrose's en ondanks dat de kids erg slecht eten deze vakantie, hebben ze zich keurig weten te gedragen aan tafel. Er kwam tegen het eind zelfs een mevrouw naar ons toe die ons complimenteerde met onze 2 spookjes en dat ze zich zo netjes wisten te gedragen in een restaurant. Tja, dat heeft heel wat bloed, zweet en tranen en met name een jaar of 4 aan investeren gekost, maar we beginnen de vruchten er van te plukken.

Het was maar goed dat die mevrouw onze spookjes een half uurtje later niet kon zien, want dan had ze meteen haar complimenten terug genomen. Nadat we hebben gegeten, mogen Merel en Fleming altijd even uitrazen en rennen en spelen buiten en dat doen ze dan ook.

Nadat onze spookjes hun overtollige energie weer kwijt waren, was het tijd voor Startours. Dit is een attractie waarbij echt te merken is dat de kids wat ouder beginnen te worden. Ze zijn niet bang meer en je ziet die snoetjes gewoon glunderen als ze deze attractie ondergaan.

Hierna zijn  we via de winkeltjes rustig naar de ingang van het park gelopen. Daar is onze ingang om naar het theater te gaan waar Fantasmic ! wordt opgevoerd. We zijn wat vroeg, maar dat kan geen kwaad. We moesten nog wel ruim een uur wachten voordat de show begon, maar eigenlijk ging dat uur best snel voorbij. Het is altijd een feest om naar andere mensen te kijken als je zit te wachten.

We hebben alle 4, samen met nog zo´n 8.000 man, genoten van een fantastische show. Ook deze show hebben we al vele malen gezien en hij blijft mooi en goed in elkaar gezet. Wat ik hier zo leuk aan vind is dat ze een show hebben gemaakt waarbij ze gebruik hebben gemaakt van een flink aantal Disney films. Zelfs als je de show al vaker gezien hebt, blijft het leuk om de Disney films er in op te zoeken.

Na een te gekke dagafsluiting zijn we snel terug gereden naar het hotel om vervolgens allemaal als een blok in slaap te vallen.

Hallo, daar zijn  we weer. Het heeft even geduurd voordat we weer iets van onszelf lieten horen, maar omdat we zo druk bezig zijn met genieten, zijn we 's avonds zo moe dat we als een blok in slaap vallen. Daarom dit keer een iets kortere update dan jullie van mij gewend zijn. Waar waren we gebleven. Oh ja, dag 6 van onze Springbreak.

Het is woensdag 30 april 2008; Koninginnedag ! Vandaag staat het 2^e gedeelte van Universal op het programma; Islands of Adventure. Ook in dit park zijn de kids nog nooit geweest, dus heel erg spannend allemaal.

Nadat we wakker zijn geworden, zijn we eerst naar Golden Corral gereden. Dit is een "all-you-can-eat" restaurant en voor een paar centen heb je hier een lekker ontbijtje. Een goed begin van de dag dus. Na Golden Corral zijn we snel doorgereden naar Universal. Dit keer kiezen we voor "preferred parking" wat zoveel inhoud als dat je $ 4,- extra betaald om 5 minuten minder te lopen.

Na binnenkomst laat ik mijzelf verleiden om 4 Expressline-tickets te kopen. Dit is Universal's antwoord op de Fastpasses van Disney. Met zo'n Expressline-ticket heb je per attractie 1 maal het recht om voorbij alle wachtrijen te lopen. Omdat we best een vol programma hebben, durf ik het risico niet aan om in lange wachtrijen te belanden. Achteraf gezien een beetje zonde van het geld want het was ontzettend rustig. De gewone wachtrijen waren maximaal 10 minuten lang.

Nadat we ruim $ 100,- armer waren (gelukkig is de koers nog steeds erg gunstig  ) voor de Expressline-tickets zijn we rechts af geslagen en zijn we Seuss Landing ingedoken; het kindergedeelte. Hier hebben we in een half uur tijd 4 van de 5 attracties kunnen doen. We begonnen met "The cat in the hat"; een ride over een character dat wij in Nederland niet kennen. Wel erg leuk om te zien en de kids lagen in een deuk. Daarna was het tijd voor de draaimolen; de favoriet van Merel en vervolgens hebben we onszelf proberen droog te houden bij "One fish, two fish, red fish, blue fish" Een Dombo- achtige ride waarbij de vissen proberen je nat te spuiten. Toen was het al weer tijd voor de laatste attractie in Seuss Landing; "The high in the sky Seuss trolley train ride"

Nadat we Seuss Landing achter ons hadden gelaten, kwamen we in "The lost continent". Hier is "Poseidon's Fury"te vinden. Een rondleiding door de tempel van Poseidon. Natuurlijk is de echte tourguide verdwenen en worden we rondgeleid door het hulpje van de professor. En natuurlijk lijkt er van alles fout te gaan, maar nadat we getuige zijn  van een "echt" tussen 2 titanen loopt het toch allemaal nog goed af en kunnen we allemaal de tempel verlaten. Omdat de kids  dit te eng vonden, zijn Lex en ik per toerbeurt gegaan. Na het lange wachten voor de kids, was het tijd voor "The Flying Unicorn" En omdat het daar zo rustig was, hebben we deze ride 2 keer achter elkaar gedaan.

Tijd om iets te drinken (en een sigaretje voor papa & mama). En zoals gebruikelijk, als papa & mama even heel snel een sigaretje roken, beginnen Merel & Fleming te klieren. Dus de hoogste tijd voor mama's wraak; "Jurassic Park River Adventure". We hebben de kids op voorhand niets verteld over de afloop van deze attractie; een drop van zo'n 30 meter waarbij het lijkt alsof de hongerige T-Rex je op eet en je door de splash ontzettend nat kunt worden........ Nou en mama kreeg haar wraak; de kids schrokken zich 3 slagen in de rondte en werden vervolgens door iedereen uitgelachen. Oh, wat ben ik een gemene mama..........  Maar het hielp wel, iedere keer als ze later die dag begonnen te klieren zeiden we:"Eh nog even terug naar Jurassic Park ?"

Goed, door naar "Toon Lagoon" waar het waterfestijn nog even door zou gaan. Tijd voor "Popeye & Bluto's  Blige Rat Berges" En nat werden we, tot op ons ondergoed !

Nadat we wat opgedroogd waren zijn we langzaam doorgelopen naar "Marvel Super Hero Island" waar we Spiderman zowel als attractie als live tegen kwamen. Spiderman de attrractie blijft wat ons betreft de leukste attractie van Islands of Adventure. Helaas dachten de kids daar anders over. Ze vonden het wel leuk, maar waar niet over te halen om er nog een keer in te gaan. Jammer.

Inmiddels was het ruim 13.00 uur geweest en we begonnen wat honger  te krijgen.  We hebben heerlijk in het zonnetje, wat best warm was, zitten genieten van onze hamburger met frietjes. Het blijft toch America en een hamburger hoort daar op z'n tijd toch bij.

Tijdens het eten had Fleming zich in het hoofd gehaald dat hij echt, absoluut, per direct een Spiderman pop moest hebben. Toen hij die niet meteen van ons kreeg, begon het gezeur en gedrein pas echt goed. Nu was het de kunst om vol te houden voor papa & mama. Tijd om het park te verlaten en over te hoppen naar de buren; Universal Studio's. Uiteindelijk heeft Fleming van papa toch zijn zin gekregen en mocht hij in de grote Universal Studio winkel op zoek naar Spiderman. Natuurlijk had hij die zo gevonden en Merel liet haar oog al heel snel op een fee vallen. Nou toe dan maar, maar nu klaar met het gezeur. En toegegeven, de rest van de dag zijn het de liefste kindjes van de wereld geweest.

Omdat ook voor dit park onze Expressline-tickets geldig waren, liepen we in no time door dit park heen. Wat ons op viel was dat het ook hier erg rustig was. Aan deze (relatieve)  rust zouden we zo maar gewend kunnen raken. In een mum van tijd hebben we Shrek, ET, Men in Black en Disaster gedaan. Lex is zelfs nog in The Mummy geweest en ik ben voor een 2^e keer in Men in Black geweest. De 2^e keer had ik ruim 226.000 punten !

Na een lekkere koffie van Starbucks en een ijsje van Ben & Jerry's was het tijd om terug naar het hotel te gaan. Maar niet voordat we nog even langs de Premium Outlets zijn gereden. Ik moest namelijk mij Tommy nog even een broek terug brengen (te groot).

En zo kwam er een eind aan een hele gezellige dag bij Universal. Een dag met een gouden randje.