Dutch Springbreak 2008 & the sequel

Nadat we gisterenavond thuis zijn gekomen, hebben we onze spookjes meteen in hun bedje gestopt. En toen kwam toch echt het onvermijdelijke, er moest ingepakt worden. Ik had al wel 2 koffers ingepakt, maar nu de rest nog. En meteen kwam het enige nadeel van ons appartement naar voren. Het is zo groot dat er overal wel wat ligt. Gedurende de afgelopen weken waren er nogal wat spulletjes verzameld. Nou hup aan de slag !

Uiteindelijk viel het allemaal wel mee, maar ik stuitte toch nog op 1 klein probleempje; ik kwam een koffer te kort ! Nou morgen dan op weg naar het vliegveld toch maar snel een extra koffer kopen. Nadat alles is ingepakt heb ik onszelf toch alvast maar ingechecked via de site van BA. Dat scheelt weer een hoop stress op het vliegveld. Rond een uurtje of 4 ben ik toch nog maar even naar bed gegaan.

Tegen een uurtje of 9 word ik wakker gemaakt door Fleming. Oeps dwars door de wekker heen geslapen. Gelukkig was alles al ingepakt, dus konden we toch nog netjes op tijd uitchecken. Nadat we het appartement goedendag hadden gezegd, zijn we doorgereden naar Downtown Disney. Ik wilde voor Merel nog een mooie Mickey haarspeld halen. Wat een drukte van jewelste was het in Downtown Disney. En dat al om 11.00 uur 's morgens. Maar het is gelukt, hier hadden ze wel de fel begeerde Mickey haarspeld.

Na Downtown Disney zijn we nog even naar Kissimmi gereden. Daar hebben we een vertrouwd adres waar we eigenlijk elk jaar wel schoenen voor de kids kunnen vinden. De afgelopen weken waren we er nog niet aan toe gekomen om op schoenenjacht te gaan. Dus toe dan maar, dan maar op onze vertrekdag. Tja en dat zul je altijd zien, niet kunnen slagen natuurlijk. Nou de volgende missie dan maar; een extra koffer. Gelukkig hadden we die redelijk snel gevonden.

Lex had gedurende de dag al een paar keer gezegd dat we best nog even naar Pr1me konden rijden. Blond als ik ben, had ik de hint niet begrepen. Mijn reactie; "daar ga je geen schoenen voor de kids vinden." Ondertussen was het al half 2 en Lex wilde eigenlijk al naar het vliegveld. Ik niet, want ik had geen zin om Orlando te verlaten en al helemaal geen zin om uren op het vliegveld te zitten wachten. Nou vooruit dan maar, richting Pr1me. Ik zeg nog:"nou dan kun je best wel even bij de juwelier binnen lopen." Waarop Lex zegt:"Dacht je niet dat ik dat al van plan was !" Goed, snel naar Pr1me om DE armband  Hup armband uit het doosje en om gedaan en doosje weg gegooid, want we gaan natuurlijk niet met een doosje van de juwelier door de douane.

En toen begon de race tegen de klok. Stiekem was de tijd sneller gegaan dan we gedacht hadden. Om stipt 15.30 uur reden we de garage van Alamo binnen, precies op tijd. Snel de spullen en de autostoeltjes in de nieuwe koffer en hup door naar de balie van BA. We waren al ingechecked, dus tijd zat. Op internet stond dat we naar fast bag drop off konden en dat we daar onze boarding passen zouden krijgen. Nou daar dacht de grondstewardess anders over. We moesten eigenlijk in de lange rij aansluiten.  Kaboem, dag Amerikaanse vriendelijkheid, hallo Britse stijfheid. Uiteindelijk heeft die mevrouw ons geholpen maar ze wilde toch wel even duidelijk stellen dat dit niet de correcte procedure was ! Verder het dringende verzoek of we als een speer naar de gate wilden gaan. Daar moesten we uiterlijk 16.30 uur zijn ! Ja hallo, nadat we een sigaret hebben gerookt mevrouw. U wilde eigenlijk dat we in die lange rij zouden gaan staan, dus dan waren we ook niet om 16.30 uur bij de gate geweest.

Al met al waren we om 16.25 uur bij de gate, dus geen man over boord. En toen begon het wachten. Waarom moesten wij zo haasten ?  Er was totaal geen teken van enige activiteit bij de gate. Om 17.00 uur startte het boarden en natuurlijk mochten wij pas als 1 van de laatsten aan boord. Hoe dan ook we waren aan boord en zaten naast elkaar. De stoel naast Lex bleef leeg, dus daar konden we mooi 1 van de kids leggen gedurende de nacht. De mevrouw ernaast vond dat gelukkig geen enkel probleem.

De terugvlucht was rumoerig, veel huilende baby's en een crew die niet van zinnen was om na 3 uur het licht eindelijk uit te doen. Nee, er moesten nog tax free verkopen gedaan worden. Gelukkig hebben Lex, Merel en ik wel wat kunnen slapen. Fleming heeft niet veel geslapen. Om 6.30 uur Engelse tijd landden we op Gatwick. Omdat we 3 uur de tijd hadden voor onze vlucht naar Amsterdam besloten we om door de douane te gaan en even buiten een sigaretje te roken. Het viel ons meteen op dat het ook hier warm was. Nadat ons nicotinepeil weer op nivo was, zijn we weer door de douane gegaan. Jeetje wat een drukte zeg. Hebben de Engelsen soms nu vakantie ?

Na een kopje koffie bij Starbucks, zijn we langzaam naar de gate gelopen. Tja wat bleek, de gate die op onze boardingpassen stond, klopte niet. Sterker nog, ze wisten nog helemaal niet welke gate we moesten hebben. Nou dan maar in het centrale gedeelte gaan zitten en de informatieschermen in de gaten houden. Rond kwart voor 9 was de gate eindelijk bekend. Hup snel er naar toen, want de vlucht zou om 9.30 uur vertrekken. Met de bus werden we naar het vliegtuig gebracht. Helaas zaten we nu niet bij elkaar en er was geen mogelijkheid om te switchen. Nou ja, het is maar een klein uurtje vliegen, dus dat overleven we wel.

Het vliegtuig vertrok een kwartiertje later dan gepland in verband met de drukte op Gatwick. Om 11.30 uur landden we op Nederlandse bodem en zat de vakantie er echt op. De bagage liet even op zich wachten. Ook op Schiphol was het druk. Maar gelukkig na zo'n 3 kwartier hadden we alle koffers en konden we (met een stalen gezicht) door de douane.  We mochten zo doorlopen. Nog even tijd voor een plaspauze en dan door naar de auto. Tja en toen gebeurde er iets wat een hele vakantie goed was gegaan. Lex pakte de foto tas op zonder te kijken. Ik roep nog: NEEEEE ! Maar te laat, klets, daar lag mijn camera op de grond. De tas was open omdat ik de videocamera er uit had gehaald. Stom, ik had hem dicht moeten doen. Overal lag glas, maar op het eerste gezicht was het slechts mijn uv lens die gesneuveld was. Balen, dit is geen leuk einde van zo'n fijne vakantie. Nou ja, eens kijken wat de verzekering kan doen.

Door naar de auto en naar huis. We zijn moe, hebben weinig geslapen en verlangen naar Nederlandse koffie. Even na 3 uur rijden we de oprit op en komt Chester ons al naar ons toe gerend. We zijn thuis, het zit er op