Dutch Springbreak 2008 & the sequel

Vanochtend stond de wekker op 6.00 uur. Normaal gesproken wordt de wekker nog wel een paar keer in de wacht gezet (snooze), maar vandaag niet, want we gaan naar Mickey ! Dus Lex zet een lekker kopje thee, ik duik onderde douche en maak daarna de kids wakker.

Het streven was om uiterlijk om 8.00 uur weg te rijden. Nou vooruit 5 over 8 was het.

We waren het dorp nog niet uit, of er was herrie in de auto; Merel en Fleming hadden al ruzie. Mmmmmm, niet zo’n lekker begin van de vakantie. Nadat de gemoederen wat tot bedaren waren gekomen, konden we verder. Het is lekker rustig op de weg, het zonnetje schijnt, wie maakt ons wat.

Even voor Rotterdam vraagt Lex:”Wat doen we Brienenoord of Benelux” Ach laten we de Brienenoord maar eens nemen. Ja mis, via Ridderkerk konden we alsnog via de Benelux tunnel rijden. De hoofdrijbaan van de Brienenoord was namelijk afgesloten. En zo kwam het dat we een kwartiertje later dan gepland, tegen kwart voor 10 “Lang parkeren” op reden. Lex heeft mij, de kids en de bagage eerst af gezet en is vervolgens de auto weg gaan zetten. Nog geen 5 minuten later werd hij keurig bij de opstapplaats voor de bus afgezet door een Tuk Tuk.

Na een ritje van een kleine 10 minuten waren we bij vertrekhal 3, alwaar we aan konden sluiten bij de lange rij die er voor balie 20 stond. Pfffffff, wat duurde dat lang.

Rond een uurtje of 11 waren we klaar met inchecken en kregen we te horen dat we al om 11.40 bij de gate moesten zijn.. Ja het is goed, eerst een laatste nicotine shot ! Kort daarna sloten we aan bij de rij voor de douane. Het is druk op Schiphol, maar dat was te verwachten.

Voordat we naar de gate gingen, toch eerst snel (de haast gebruikelijke)  inkopen gedaan: sigaretten (Marlboro), drank (Whiskey & Malibu), een lekker geurtje voor mama (Jean Paul Gaultier) en een zonnebril, deze keer voor mij en niet voor Lex. Na een laatste sanitaire stop, dan toch maar door naar de gate.

Rond kwart voor 12 sloten we aan in de rij voor de security check en niet veel  later kon het wachten beginnen. Nou eerst de kids maar eens in hun tas laten kijken. In beide rugzakken zat namelijk al een hele dag een Nintendo DS.

Kadootje van papa & mama, waarvan ze gehoopt hadden het voor hun verjaardag te krijgen. Goed, kids aan de NDS, papa en mama uitleggen, maar al snel hebben de kids eerder door hoe het werkt dan papa & mama.  

Dus pak ik de laptop er maar even bij en schrijf alvast een stukje van mijn blog voor vandaag.

Om 12.55 start het boarden en in tegenstelling tot 95 % van de wachtenden, blijven wij gewoon rustig zitten. Wat heeft het voor nut om met z’n allen in een rij te staan wachten om aan boord te mogen ? Dus wachten wij nog 10 minuutjes en kunnen daarna eigenlijk meteen doorlopen naar het vliegtuig. We zitten op rij 39, achter in het vliegtuig, maar in no time zitten we op onze stoelen, klaar voor vertrek.

Om 13.26 uur verlaten we de gate en om 13.37  verlaten we de Nederlandse bodem. Allemaal keurig op tijd dus.

Tot dusver geen klagen over Martinair.  En ach, laat ik maar niet gaan klagen ook. Laat ik maar niets zeggen over het vee vervoer in Economy class. Voor € 49,-pp had ik immers wel 5 centimeter meer ruimte kunnen hebben. Voor de terugreis toch maar overwegen. Misschien dat ik dan niet steeds de voeten van mijn achterbuurvrouw in mijn achterwerk voel.  En laat ik maar niets zeggen over het eten dat voor de kids 2 uur en voor ons 3 uur op zich laat wachten. Laat ik maar niets zeggen over de krijsende baby 2 rijen verder, waar de ouders niets aan doen, nee, laat ik maar niets van dat alles zeggen. Het einddoel is Miami en Floortje brengt ons er keurig. 

Kids lunch

Chicken or pasta

Helemaal blij met de NDS

En toch ook nog even een dutje doen

Ho, ho, u vliegt verkeerd piloot. Orlando ligt iets noordelijker

Na een lange vlucht landen we om 16.51 uur op Amerikaanse bodem. Nog voordat we het vliegtuig uit zijn bel ik (o)pa en (o)ma om te vertellen dat we veilig geland zijn. Kunnen zij tenminste ook weer rustig slapen.

Niet veel later gaan we van boord en lopen we de luchthaven binnen. Mmm, toch wel vreemd hoor als je Orlando gewend bent. Eerst naar immigrations alwaar we na een kwartiertje wachten aan de beurt waren. Vervolgens door naar de bagage en die liet wel even op zich wachten.

Maar alle koffers, inclusief de golftas, waren aangekomen, dus iedereen blij. De hoogste tijd voor wat nicotine  Om 18.10 uur staan we buiten en genieten papa & mama van een sigaretje. Het is een drukte van jewelste met taxi’s en bussen.

Niet veel later zoeken we de bus op die ons naar Alamo brengt. Daar aangekomen moeten we nog even wachten en na het afhandelen van de administratie kunnen we even na half 7 op zoek naar een Mid-size SUV.

En jawel, hier staat hij wel hoor; de Equinox. We bekijken er een paar en het valt ons op dat de auto’s hier bar slecht schoongemaakt zijn. Dat zijn we helemaal niet gewend van Alamo. Na veel 5-en en 6-en besluit Lex dat het toch weer een RAV4 wordt deze keer. Wat jij wil, jij rijdt er het meest in. We maken nog wel even snel een foto van de schade op de bumper en melden deze schade bij de balie. Uiteindelijk rijden we om 19.00 uur het terrein van Alamo af. 

Foto speciaal gemaakt voor opa

Tom Tom, die inmiddels de satellieten heeft gevonden, leidt ons keurig door de wir war van wegen heen en tegen half 8 rijden we de valet parking van de Fairmont Turnberry  Isle Resort & Club op. We checken in en gaan snel naar onze kamer. En wat voor kamer………. Een deluxe suite en dan ook echt deluxe. Een ruimte om je vingers bij af te likken en een badkamer……. We hebben zelfs tv in de badkamer. Jammer dat we hier maar voor 1 nachtje zijn.

Lachen om de tv in de badkamer

Nadat we de spullen op de kamer hebben gezet, besluiten we toch nog even naar een supermarkt te gaan voor de eerste inkopen. Maar eerst moeten we zorgen dat er van die mooie groene briefjes in onze portemonnee komen. Beetje duur om steeds een fooi in Euro’s te geven  En wat blijkt, ze hebben hier zelfs een pin-drive-thru. Moet niet gekker worden. Mama is echter lekker eigenwijs en stapt uit en loopt terug naar de drive-thru

Nu we geen  landlopers meer zijn, maar echt geld op zak hebben, is het tijd om toch nog even iets te eten. We belanden bij “Grandmother’s Feelgood” of anders om ik weet het niet meer. We hebben met name dorst, maar bestellen ook wat te eten. Het eten van de kids (chicken fingers) is er in no time, maar dat van ons laat op zich wachten. We zijn helemaal op en besluiten na een half uur wachten onze bestelling te annuleren, we willen naar bed.

Na wat boodschapjes bij Wine & Dixie (of zoiets), vertrekken we weer naar het hotel. Hup kids plat en slapen. Lex en ik relaxen nog even op het balkon en genieten van het uitzicht op de golfbaan. He wat is dat ? Regendruppels. Nou dan maar alles naar binnen, het is immers voor ons ook de hoogste tijd om te douchen en te gaan slapen.

Ik leg de Nintendo’s en de laptop nog even onder de oplader en om 23.00 uur duik ook ik, na een lekkere douche, mijn bedje in. Ik geloof dat ik binnen 5 minuten sliep. De rest was al lang naar dromenland vertrokken. En zo kwam er een eind aan ene lange, vermoeiende dag. Maar dat maakt niet uit; we zijn in Amerika en dat wilden we !