Dutch Springbreak 2008 & the sequel

Na een paar uurtjes slapen, werd ik om 3 uur wakker. Ik blijf toch nog even liggen in het over heerlijke bed. Om 4 uur zijn de kids wakker en begint de drukte al weer. Lex is zeer resoluut, 6 uur is 6 uur, dus allemaal nog even rustig doen ! Ik zet Jetix op voor de kids en ga zelf op het balkon zitten om alvast het web-log bij te werken. Ik kan zelf namelijk ook niet meer slapen………. Het lukt Fleming niet om rustig te blijven, dus zet ik hem bij mij op het balkon. We hebben nog een lange dag voor de boeg en soms moet mama even verstandig zijn voor de kleine man. Als we hem nu niet rustig krijgen, stort hij vanmiddag in en dat is niet bevorderlijk voor de gezelligheid in de groep.

Terwijl ik op het balkon het web-log zit bij te werken, hoor ik een hoop lawaai op de golfbaan. Het is 5.30 uur en de baan wordt gemaaid. Doet me denken aan de ski vakantie; daar worden de pistes ook midden in de nacht klaar gemaakt voor de volgende dag. Dit geeft ongeveer hetzelfde geluid, alleen is het hier in Florida “iets” warmer

Rond 6 uur spoor ik Lex aan om uit bed te komen. Na allemaal even een douche te hebben genomen, vertrekken we even na 7.00 uur naar de valet-parking. Lex wacht op de auto en ik check ons uit. Mmmmm,  $ 30,00 valet-parking fee, nou toe dan maar, die mannen moeten immers ook betaald worden (al hebben ze volgens mij al een mooi inkomen van de fooien die ze krijgen). Eenmaal bij de auto aangekomen, blijkt er een probleempje; de auto heeft schade. Wel potjandriedubbeltjes (let wel, dit is de nette versie….) Waarschijnlijk hebben ze gisteren bij het parkeren  een muur geraakt met als gevolg, een fikse deuk in de linker achterkant. Niemand voelt zich verantwoordelijk en ik zie onszelf al verwikkeld raken in een juridische procedure.

Na veel 5-een en 6-een wordt de manager van valet-parking gebeld. Tja, meneer zal rond een uur of 9 er wel zijn. Maar we kunnen gerust gaan hoor. Nou, dat dacht ik niet. Inmiddels hebben we zelf de schade al aangemeld bij Alamo en hebben we geregeld dat we bij het Disney Car Care Center de auto kunnen omwisselen.

Tegen half 10 komt er iemand naar ons toe die schijnbaar de assistent van de manager is. Hij verteld ons niets nieuws en het is nu een verzekeringskwestie. Ja, lekker dan, en dan gaat Alamo zeker even een eigen risico aan ons in rekening brengen. Zijn we mooi klaar mee. Betaal ik $ 30,- om mijn auto te parkeren en mag ik op de koop toe nog eens een fiks bedrag aan de verhuurder betalen. En dan moeten we nog maar zien hoe we dat terug gaan krijgen van de verzekering.

Inmiddels ben ik flink pissed en verzoek ik vriendelijk, doch zeer dringend om een compensatie van de verloren tijd. We hebben immers voor Jan Doedel 2 uur staan wachten, we hadden al bijna in Orlando kunnen zijn. Nou, daar waren de heren al helemaal niet van gediend. Ik moest maar een claim indienen bij hun verzekering.

Het mogelijke eigen risico dat we kwijt zijn, ligt me zwaar op de maag. Ik besluit nogmaals Alamo te bellen om onze juridische positie te bepalen. De heren van het hotel erkennen immers geen schuld. Ik ben er goed ziek van. Helaas worden we aan de telefoon niet veel wijzer, dus besluiten we terug te rijden naar de verhuurlocatie bij het vliegveld. Daar werd in no time duidelijk dat we geen eigen risico hoefden de betalen. Eind goed, al goed ? Ik hoop dat we deze vakantie niet te vaak meer gebeld worden over dit gevalletje parkeerschade. 

Uiteindelijk reden we om 11.00 uur weg bij Alamo, op weg naar Orlando. En waar zouden we zijn zonder onze Tom Tom. Wat is Miami toch een verschrikkelijke stad om te rijden. Maar Tom Tom laveerde ons er zo doorheen. Pffff, we zijn eindelijk op weg met verwachte aankomsttijd 14.45 uur. Toch jammer van die verloren uren.

Voor de mensen die de route Miami-Orlando niet kennen; dat is 1 snelweg, de Florida Turnpike, en die moet je dus zo’n 325 kilometer blijven volgen. Een erg eentonige weg. Voor de variatie doen we 3 van de 4 Service Plaza’s aan. De eerste keer om eindelijk ons bakkie koffie bij Starbucks te halen, een kopje koffie kregen we niet eens aangeboden in het hotel tijdens het wachten, en om van chauffeur te wisselen. Jawel, na 8 keer in de States te zijn geweest, is dit de eerste keer dat ik achter het stuur kruip. Dat het er dan toch nog van is gekomen.

Het is lekker rustig in de auto. De kids vermaken zich met de NDS en doen een klein tukkie. Bij de 2^e Service Plaza geeft Merel echter aan dat ze moet plassen. Ik vraag nog:”Fleming moet je ook een plasje doen ?” Maar nee hoor, was niet nodig. Dus hup een sanitaire stop voor mama & Merel, even snel wat verse meloen gekocht en door. Lex neemt het stuur weer over. En jawel, de mensen die mijn zoon kennen, kunnen het al raden. We zijn nog geen 5 minuten weg en meneer moet plassen. Dus op naar de volgende Service Plaza maar weer. Daarna gaan we wederom op weg en de verwachte aankomsttijd is inmiddels 15.00 uur geworden. Nou ja, we hebben vakantie, zullen we maar zeggen.

We zijn er bijna

We besluiten om eerst naar de pick-up lokatie van Undercovertourist te rijden. Dan hebben we de Disney tickets voor Lex en de kids tenminste alvast binnen. Even na 3 uur rijden we het parkeerterrein op en na het tonen van mijn paspoort en de credit card waarmee in de tickets heb besteld, krijg ik keurig een enveloppe mee waarin de tickets zitten.

Zo en nu door naar Blue Heron. En alhoewel we de weg inmiddels redelijk goed kennen hier, stellen we toch de Tom Tom in. We zijn benieuwd hoe hij ons leidt. En vreemd genoeg had Tom Tom op het eind toch een iets andere route voor ons in de planning dan wij zelf in gedachten hadden. Maar, eigenwijs als wij zijn, negeren we de aanwijzigen en rijden we iets voor half 4 de parkeerplaats van Blue Heron op.

Lex besluit bij de kids in de auto te blijven terwijl ik in check. Bij het noemen van mijn naam wordt er al gezegd: “Welcome back mrs. Van der Dussen” Goh, ze kennen ons hier  Het blijkt dat de kamer die ze voor ons in gedachten hadden nog niet klaar is en ik vraag of kamer 1501 of 1510 beschikbaar is. En jawel, kamer 1510 is beschikbaar dus niet veel later openen we de deur van het appartement waar we vorig jaar ook 2 weken hebben gezeten   Welkom thuis !

We droppen onze bagage, Merel trekt even een schone broek aan, meloen op een witte broek geeft mooie gekleurde vlekken……… en vertrekken weer snel. We moeten immers eerst de auto nog switchen.

Om exact 16.30 uur rijden we Disney World binnen. We rijden langs Down Town Disney en het feest der herkenning begint. In no time zijn we bij het Disney Car Care Center en helaas, geen midsize SUV meer beschikbaar. We kunnen tijdelijk een full-size meekrijgen en dan later deze week nog een keer proberen of er een midsize is. Hier hebben we niet zo veel behoefte aan, we willen deze auto ellende vandaag afsluiten en niet de komende week nog eens een auto moeten gaan switchen. Dus vragen we of de mevrouw van Alamo wil checken of er op het vliegveld wel midsize SUV’s  staan. En jawel, ze stonden er. Dus hup iedereen in de auto en even naar Orlando International Airport om de auto te ruilen.

Om 17.45 uur zijn we, na een extra rondje rond terminal A, dan toch in de parkeergarage van Alamo aanbeland. We hebben een naam op opgekregen en ik meld me bij die mevrouw. Samen lopen we naar de voor ons gereserveerde auto en wat blijkt; een collega van haar had net “onze” auto vergeven aan andere mensen. En helaas, dat was de laatste midsize SUV. Ik maak iedereen duidelijk dat we het nu beu zijn. Dit is de 3^e Alamo lokatie waar we zijn vandaag en ik wil NU de auto die ik gehuurd heb. De Alamo medewerkersters merken dat we het menen en geven schoorvoetend de auto aan ons mee. We bedanken de dames van Alamo, die achter blijven met inmiddels mopperende mensen aan wie de auto ook beloofd was. We verlaten de parkeergarage... op naar Mickey !

We stellen de Tom Tom weer in en komen op voor ons onbekende plekken. We vinden ook al dat de geschatte reistijd wel erg lang is. Ineens heb ik het, ik heb ingetoetst dat ik tolwegen wil vermijden. Dit herstel ik snel en laat Tom Tom meteen naar een Mac Donalds zoeken op onze route. We hebben inmiddels allemaal ontzettende trek gekregen. Binnen 10 minuten zijn we bij Mac Donalds aangekomen en lopen we binnen bij de smerigste ome Mac die we ooit gezien hebben. Nou misschien was de Mac op Curaçao nog wel smeriger, maar deze vestiging deed er niet voor onder. We bestellen snel wat en gaan lekker buiten zitten.

Na onze eerste hamburger in de States deze vakantie, gaan we dan uiteindelijk toch op weg naar Mickey. Zou het dan toch nog gaan lukken vandaag ? Jaaaaaaaaaa, we parkeren de auto op Dropey 15 en om 19:45 komen we met het treintje aan bij de monorail / boot. We besluiten vandaag de monorail te nemen. We roepen een nieuw spelletje in het leven om het wachten te veraangenamen; zie zoveel mogelijk verschillende monorailtoestellen (leuk woord voor galgje ) en mama zal ze dan op de foto zetten.

We hebben in totaal 8 van de 12 toestellen gezien, maar dit is de foto oogst voor vandaag:

GEEL

ZWART

Iets voor 8 uur zijn we bij Magic Kingdom. Hup snel naar binnen en sfeer proeven.

Ondanks dat we allemaal moe zijn, hebben we toch nog een paar uurtjes lol. We gaan in de vliegende tapijtjes van Aladdin, we kijken bij de Tiki Room, we doen de Jingle Cruise by night (best een leuke ervaring om deze attractie in het donker te doen) en jawel, we moeten natuurlijk ook nog even naar Buzz. Daarna wil Merel natuurlijk ook nog in de TTA   En terwijl Wishes begint, banen wij ons een weg naar buiten door de drukte.

De grootste lol in Aladdin

We hebben in 2 uurtjes tijd lekker even de sfeer geproefd, het is goed zo, we zijn thuis

Even voor 11 uur zijn we weer bij Blue Heron. De kids zijn inmiddels vertrokken naar dromenland en Lex brengt ze een voor een al slapend naar boven. Wij pakken nog even alles uit, drinken nog even wat en duiken tegen  1 uur ook ons bedje in.

Het was een lange dag, die totaal anders is verlopen dan gepland. Hopelijk hebben we nu alle ellende met de auto achter de rug en kan de vakantie morgen echt beginnen.