Dutch Springbreak 2008 & the sequel

De dag begon ook vandaag weer erg vroeg, alleen hadden we dit keer wel de wekker nodig om wakker te worden. Terwijl Lex onder de douche duikt, slinger ik de computer aan om ons weblog bij te werken. Ja, we moeten immers onze fans in Nederland wel op de hoogte houden, toch ?

Om 7.00 uur maken we de kids wakker en even na half 8 vertrekken we naar Golden Corral. Daar eten we weer lekker en met name (veel te) veel.

Rond half 9 vertrekken we richting Disney’s Hollywood Studio’s. Alhoewel we de weg inmiddels wel kennen, zetten we toch de Tom Tom aan. Onze gids heeft in eerste instantie moeite om een GPS signaal op te vangen, maar we gaan toch rijden. Jawel, na 5 minuten is Tom wakker en begint hij aan de begeleiding. We volgen de aanwijzingen keurig op en we denken nog;”Goh, vreemde route” Op een gegeven moment moeten we rechts af slaan en is de bestemming bereikt……. Ik zeg nog: ”Dat is niet goed hoor” Maar Lex beweert bij hoog en bij laag dat we er zijn. Ja, we zijn bij de Disney Hollywood Studio’s, maar wel bij de personeelsingang. We liggen helemaal in een deuk. Nu zijn we wel vaste klanten hier, maar om nou via de personeelsingang naar binnen te gaan, dat vinden we wat te ver gaan.

We draaien dus maar snel om en rijden ditmaal naar de parking lot van de Studio’s. Toegegeven, het geeft wel een extra dimensie aan je vakantie zo’n Tom Tom.

Eenmaal op de parking lot aangekomen, parkeren we de auto bij Stage 43 en pakken we het treintje naar de ingang. Het is inmiddels net 9.00 uur geweest, dus we kunnen meteen naar binnen. Lex, onze Fastpass Volunteer (FPV-er) gaat richting Toy Story Mania en ik kom met de kids ook rustig die kant op.  Daar aangekomen zie ik dat het ontzettend druk is bij de fastpass machines en Lex staat achter aan in de rij en de return time is al 10:35 uur. De wachtrij voor Toy Story zelf is inmiddels al een uur. Mind you, het is pas 9.10 uur

Na een kwartiertje heeft Lex de fel begeerde fastpasses en besluiten we toch aan te sluiten in de rij. We hebben al zo veel verhalen over deze nieuwe attractie gehoord, dat we, bij hoge uitzondering, besluiten om er een uur in een wachtrij aan te besteden. En eerlijk is eerlijk, de imagineers hebben hun best gedaan om het wachten zo aangenaam mogelijk te maken. De ruimte is tot in de puntjes verzorgd en erg leuk om te zien. We zien zelfs een zingende Mr. Patatohead.

Tot onze verbazing komen we na een half uurtje al bij de 3D brillen aan en een kleine 10 minuten later kunnen we al plaats nemen in de karretjes. Dat uurtje wachten bleek dus uiteindelijk maar 40 minuten te zijn. We ondergaan de attractie en hebben de grootste lol. Nou ja, 3 van de 4 gezinsleden dan, want Merel vond het niet leuk. Het zal ongetwijfeld de vermoeidheid zijn die parten speelt bij ons meiske.

Na Toy Story Mania besluiten we om rechts af te slaan en de Backlot tour te doen. De pre-show is veranderd; er zijn geen volunteers meer die nat worden. Beetje jammer, want de hele essentie van de pre-show valt daarmee eigenlijk weg. De Backlot tour zelf is weer als vanouds, al vind ik het nog steeds erg jammer dat hij drastisch is ingekort met de komst van het “Lights, Motors, Action” theater.

Het hoogtepunt van de tour “Catastrophy Canyon” wordt door Lex op de gevoelige beeldplaat vastgelegd. Normaal gesproken ben ik altijd de fotograaf, maar nu we in de spiegelreflexcamera hebben thuis gelaten en de compact camera mee naar Orlando hebben genomen, pakt Lex makkelijker de camera. En dat doet hij niet slecht  Moet je vaker doen Lex

Na de tour lopen we nog even door een ruimte met een aantal kostuums wat slechteriken in de Disney films. Z zien wij bijvoorbeeld ook het kostuum van Queen Narissa uit Enchanted. Fleming vind het allemaal maar niets. De mopperbui van Merel is overgeslagen op haar broertje. Tijd voor iets anders. We gaan Mike & Sully goedendag zeggen.

Daarna is het tijd voor een smoothie en een lekkere cinamon bun. Terwijl we hier van genieten, verbaas ik me over de relatieve rust in het park. Op een schaal van 1 tot 5 heeft deze periode van het jaar het cijfer 5. De drukte, of moet ik zeggen relatieve rust vandaag rechtvaardigt dit horror cijfer absoluut niet. Tja onze Tourguide Mike had het nog niet zo verkeerd om vandaag de Studio’s aan te bevelen. Terwijl we wat zitten te kletsen, merken we ook op dat we dit jaar onze Braziliaanse vrienden missen. Onze woorden zijn nog niet koud of wat komt daar aan……… een groep van een man of 50 Braziliaanse jeugd. We schieten alle 2 in de lach.  Nadat we de innerlijke mens verzorgd hebben is het tijd voor het jaarlijkse poseren in de auto bij het Sci-fi restaurant.

De hoogste tijd al weer voor de 2^e keer Toy Story. Als we langs de fastpass machines lopen, zien we dat alle fastpasses voor vandaag al uitgegeven zijn. Het is pas 12.15 uur op dat moment ! Dit is nog erger dan Soarin’

Bij de attractie aangekomen wil Merel eigenlijk niet, maar na wat bemoedigende woorden, wil ze dan toch wel samen met papa. Fleming en ik hebben de grootste lol en alhoewel we beiden geen super hoge score hebben, liggen we wel helemaal in een deuk.

Na dit lach festijn gaan we door naar de Kleine Zeemeermin. Helaas is de show net begonnen, dus halen we voor de zekerheid fastpasses voor de show een uurtje later. Om dat uurtje door te komen gaan we naar de Magic of Disney Animation.

We lachen weer om Mushu en daarna gaan Fleming en ik naar Mr. & Mrs Incredible. Merel had geen zin en is gaan tekenen en zingen samen met papa. Al met al waren we met dit alles een klein uurtje kwijt.

Inmiddels was het tijd om naar de Kleine Zeemeermin te gaan. En dat was maar goed ook, want de lucht zag er zeer dreigend uit. Dus hup naar binnen met z’n allen. We genieten weer volop van deze show en omdat we op de 1^e rij zitten, op verzoek van Fleming, kan ik eindelijk zien hoe Ariel omgetoverd wordt tot een meisje met echte benen. Iets wat ik tot vandaag niet uitgeknobbeld kreeg.

Na de show zien we als we buiten komen dat we geluk hebben gehad. Terwijl wij binnen waren heeft het flink geplensd.  Die bui zijn we dus mooi mis gelopen.

De vermoeidheid begint bij de kids nu echt parten te spelen, dus tijd om weg te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Om 15.30 uur waren we terug in de kamer en hebben we Merel even op bed gelegd voor een klein dutje. Hopelijk knapt ze daar van op. Fleming duikt op de bank met zijn NDS, Lex belt Disney om een reservering te maken voor morgen om te golfen en ik kruip achter de computer om dag 1 van onze reis op het weblog te voorzien van foto’s.

Na een uurtje maken we Merel wakker en vertrekken papa en de kids richting het zwembad. Ik ben nog steeds met de foto’s bezig en kijk vanaf het balkon naar het zwemfestijn.

Even voor 6 uur zijn Lex en de kids weer boven en niet veel later vertrekken we naar Bahama Breeze. Daar aangekomen zien we dat het ontzettend druk is. We moeten even op een tafel wachten en het eten laat even op zich wachten, maar de kids vermaken zich wel. Fleming zit helemaal in zijn NDS en Merel zit lekker te kleuren.

Om 19.30 uur hadden we ons eten en het was het wachten zeker waard. Jammie, wat was dat lekker. De kids vallen inmiddels bijna in slaap, dus de hoogste tijd om dagsluiting te maken. Om 20.30 uur liggen ze in bed en vallen in slaap zoals ze zijn gaan liggen. Zo moe zijn ze. Lex loopt nog even naar de Starbucks voor een lekker bakkie leut en ik ga verder met het weblog en surf nog wat rond op internet.  En zo kwam er een eind aan een mooie dag in Orlando.