Dutch Springbreak 2008 & the sequel

De dag begon ook vandaag weer erg vroeg, alleen hadden we dit keer wel de wekker nodig om wakker te worden. Terwijl Lex onder de douche duikt, slinger ik de computer aan om ons weblog bij te werken. Ja, we moeten immers onze fans in Nederland wel op de hoogte houden, toch ?

Om 7.00 uur maken we de kids wakker en even na half 8 vertrekken we naar Golden Corral. Daar eten we weer lekker en met name (veel te) veel.

Rond half 9 vertrekken we richting Disney’s Hollywood Studio’s. Alhoewel we de weg inmiddels wel kennen, zetten we toch de Tom Tom aan. Onze gids heeft in eerste instantie moeite om een GPS signaal op te vangen, maar we gaan toch rijden. Jawel, na 5 minuten is Tom wakker en begint hij aan de begeleiding. We volgen de aanwijzingen keurig op en we denken nog;”Goh, vreemde route” Op een gegeven moment moeten we rechts af slaan en is de bestemming bereikt……. Ik zeg nog: ”Dat is niet goed hoor” Maar Lex beweert bij hoog en bij laag dat we er zijn. Ja, we zijn bij de Disney Hollywood Studio’s, maar wel bij de personeelsingang. We liggen helemaal in een deuk. Nu zijn we wel vaste klanten hier, maar om nou via de personeelsingang naar binnen te gaan, dat vinden we wat te ver gaan.

We draaien dus maar snel om en rijden ditmaal naar de parking lot van de Studio’s. Toegegeven, het geeft wel een extra dimensie aan je vakantie zo’n Tom Tom.

Eenmaal op de parking lot aangekomen, parkeren we de auto bij Stage 43 en pakken we het treintje naar de ingang. Het is inmiddels net 9.00 uur geweest, dus we kunnen meteen naar binnen. Lex, onze Fastpass Volunteer (FPV-er) gaat richting Toy Story Mania en ik kom met de kids ook rustig die kant op.  Daar aangekomen zie ik dat het ontzettend druk is bij de fastpass machines en Lex staat achter aan in de rij en de return time is al 10:35 uur. De wachtrij voor Toy Story zelf is inmiddels al een uur. Mind you, het is pas 9.10 uur

Na een kwartiertje heeft Lex de fel begeerde fastpasses en besluiten we toch aan te sluiten in de rij. We hebben al zo veel verhalen over deze nieuwe attractie gehoord, dat we, bij hoge uitzondering, besluiten om er een uur in een wachtrij aan te besteden. En eerlijk is eerlijk, de imagineers hebben hun best gedaan om het wachten zo aangenaam mogelijk te maken. De ruimte is tot in de puntjes verzorgd en erg leuk om te zien. We zien zelfs een zingende Mr. Patatohead.

Tot onze verbazing komen we na een half uurtje al bij de 3D brillen aan en een kleine 10 minuten later kunnen we al plaats nemen in de karretjes. Dat uurtje wachten bleek dus uiteindelijk maar 40 minuten te zijn. We ondergaan de attractie en hebben de grootste lol. Nou ja, 3 van de 4 gezinsleden dan, want Merel vond het niet leuk. Het zal ongetwijfeld de vermoeidheid zijn die parten speelt bij ons meiske.

Na Toy Story Mania besluiten we om rechts af te slaan en de Backlot tour te doen. De pre-show is veranderd; er zijn geen volunteers meer die nat worden. Beetje jammer, want de hele essentie van de pre-show valt daarmee eigenlijk weg. De Backlot tour zelf is weer als vanouds, al vind ik het nog steeds erg jammer dat hij drastisch is ingekort met de komst van het “Lights, Motors, Action” theater.

Het hoogtepunt van de tour “Catastrophy Canyon” wordt door Lex op de gevoelige beeldplaat vastgelegd. Normaal gesproken ben ik altijd de fotograaf, maar nu we in de spiegelreflexcamera hebben thuis gelaten en de compact camera mee naar Orlando hebben genomen, pakt Lex makkelijker de camera. En dat doet hij niet slecht  Moet je vaker doen Lex

Na de tour lopen we nog even door een ruimte met een aantal kostuums wat slechteriken in de Disney films. Z zien wij bijvoorbeeld ook het kostuum van Queen Narissa uit Enchanted. Fleming vind het allemaal maar niets. De mopperbui van Merel is overgeslagen op haar broertje. Tijd voor iets anders. We gaan Mike & Sully goedendag zeggen.

Daarna is het tijd voor een smoothie en een lekkere cinamon bun. Terwijl we hier van genieten, verbaas ik me over de relatieve rust in het park. Op een schaal van 1 tot 5 heeft deze periode van het jaar het cijfer 5. De drukte, of moet ik zeggen relatieve rust vandaag rechtvaardigt dit horror cijfer absoluut niet. Tja onze Tourguide Mike had het nog niet zo verkeerd om vandaag de Studio’s aan te bevelen. Terwijl we wat zitten te kletsen, merken we ook op dat we dit jaar onze Braziliaanse vrienden missen. Onze woorden zijn nog niet koud of wat komt daar aan……… een groep van een man of 50 Braziliaanse jeugd. We schieten alle 2 in de lach.  Nadat we de innerlijke mens verzorgd hebben is het tijd voor het jaarlijkse poseren in de auto bij het Sci-fi restaurant.

De hoogste tijd al weer voor de 2^e keer Toy Story. Als we langs de fastpass machines lopen, zien we dat alle fastpasses voor vandaag al uitgegeven zijn. Het is pas 12.15 uur op dat moment ! Dit is nog erger dan Soarin’

Bij de attractie aangekomen wil Merel eigenlijk niet, maar na wat bemoedigende woorden, wil ze dan toch wel samen met papa. Fleming en ik hebben de grootste lol en alhoewel we beiden geen super hoge score hebben, liggen we wel helemaal in een deuk.

Na dit lach festijn gaan we door naar de Kleine Zeemeermin. Helaas is de show net begonnen, dus halen we voor de zekerheid fastpasses voor de show een uurtje later. Om dat uurtje door te komen gaan we naar de Magic of Disney Animation.

We lachen weer om Mushu en daarna gaan Fleming en ik naar Mr. & Mrs Incredible. Merel had geen zin en is gaan tekenen en zingen samen met papa. Al met al waren we met dit alles een klein uurtje kwijt.

Inmiddels was het tijd om naar de Kleine Zeemeermin te gaan. En dat was maar goed ook, want de lucht zag er zeer dreigend uit. Dus hup naar binnen met z’n allen. We genieten weer volop van deze show en omdat we op de 1^e rij zitten, op verzoek van Fleming, kan ik eindelijk zien hoe Ariel omgetoverd wordt tot een meisje met echte benen. Iets wat ik tot vandaag niet uitgeknobbeld kreeg.

Na de show zien we als we buiten komen dat we geluk hebben gehad. Terwijl wij binnen waren heeft het flink geplensd.  Die bui zijn we dus mooi mis gelopen.

De vermoeidheid begint bij de kids nu echt parten te spelen, dus tijd om weg te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Om 15.30 uur waren we terug in de kamer en hebben we Merel even op bed gelegd voor een klein dutje. Hopelijk knapt ze daar van op. Fleming duikt op de bank met zijn NDS, Lex belt Disney om een reservering te maken voor morgen om te golfen en ik kruip achter de computer om dag 1 van onze reis op het weblog te voorzien van foto’s.

Na een uurtje maken we Merel wakker en vertrekken papa en de kids richting het zwembad. Ik ben nog steeds met de foto’s bezig en kijk vanaf het balkon naar het zwemfestijn.

Even voor 6 uur zijn Lex en de kids weer boven en niet veel later vertrekken we naar Bahama Breeze. Daar aangekomen zien we dat het ontzettend druk is. We moeten even op een tafel wachten en het eten laat even op zich wachten, maar de kids vermaken zich wel. Fleming zit helemaal in zijn NDS en Merel zit lekker te kleuren.

Om 19.30 uur hadden we ons eten en het was het wachten zeker waard. Jammie, wat was dat lekker. De kids vallen inmiddels bijna in slaap, dus de hoogste tijd om dagsluiting te maken. Om 20.30 uur liggen ze in bed en vallen in slaap zoals ze zijn gaan liggen. Zo moe zijn ze. Lex loopt nog even naar de Starbucks voor een lekker bakkie leut en ik ga verder met het weblog en surf nog wat rond op internet.  En zo kwam er een eind aan een mooie dag in Orlando.

Na een paar uurtjes slapen, werd ik om 3 uur wakker. Ik blijf toch nog even liggen in het over heerlijke bed. Om 4 uur zijn de kids wakker en begint de drukte al weer. Lex is zeer resoluut, 6 uur is 6 uur, dus allemaal nog even rustig doen ! Ik zet Jetix op voor de kids en ga zelf op het balkon zitten om alvast het web-log bij te werken. Ik kan zelf namelijk ook niet meer slapen………. Het lukt Fleming niet om rustig te blijven, dus zet ik hem bij mij op het balkon. We hebben nog een lange dag voor de boeg en soms moet mama even verstandig zijn voor de kleine man. Als we hem nu niet rustig krijgen, stort hij vanmiddag in en dat is niet bevorderlijk voor de gezelligheid in de groep.

Terwijl ik op het balkon het web-log zit bij te werken, hoor ik een hoop lawaai op de golfbaan. Het is 5.30 uur en de baan wordt gemaaid. Doet me denken aan de ski vakantie; daar worden de pistes ook midden in de nacht klaar gemaakt voor de volgende dag. Dit geeft ongeveer hetzelfde geluid, alleen is het hier in Florida “iets” warmer

Rond 6 uur spoor ik Lex aan om uit bed te komen. Na allemaal even een douche te hebben genomen, vertrekken we even na 7.00 uur naar de valet-parking. Lex wacht op de auto en ik check ons uit. Mmmmm,  $ 30,00 valet-parking fee, nou toe dan maar, die mannen moeten immers ook betaald worden (al hebben ze volgens mij al een mooi inkomen van de fooien die ze krijgen). Eenmaal bij de auto aangekomen, blijkt er een probleempje; de auto heeft schade. Wel potjandriedubbeltjes (let wel, dit is de nette versie….) Waarschijnlijk hebben ze gisteren bij het parkeren  een muur geraakt met als gevolg, een fikse deuk in de linker achterkant. Niemand voelt zich verantwoordelijk en ik zie onszelf al verwikkeld raken in een juridische procedure.

Na veel 5-een en 6-een wordt de manager van valet-parking gebeld. Tja, meneer zal rond een uur of 9 er wel zijn. Maar we kunnen gerust gaan hoor. Nou, dat dacht ik niet. Inmiddels hebben we zelf de schade al aangemeld bij Alamo en hebben we geregeld dat we bij het Disney Car Care Center de auto kunnen omwisselen.

Tegen half 10 komt er iemand naar ons toe die schijnbaar de assistent van de manager is. Hij verteld ons niets nieuws en het is nu een verzekeringskwestie. Ja, lekker dan, en dan gaat Alamo zeker even een eigen risico aan ons in rekening brengen. Zijn we mooi klaar mee. Betaal ik $ 30,- om mijn auto te parkeren en mag ik op de koop toe nog eens een fiks bedrag aan de verhuurder betalen. En dan moeten we nog maar zien hoe we dat terug gaan krijgen van de verzekering.

Inmiddels ben ik flink pissed en verzoek ik vriendelijk, doch zeer dringend om een compensatie van de verloren tijd. We hebben immers voor Jan Doedel 2 uur staan wachten, we hadden al bijna in Orlando kunnen zijn. Nou, daar waren de heren al helemaal niet van gediend. Ik moest maar een claim indienen bij hun verzekering.

Het mogelijke eigen risico dat we kwijt zijn, ligt me zwaar op de maag. Ik besluit nogmaals Alamo te bellen om onze juridische positie te bepalen. De heren van het hotel erkennen immers geen schuld. Ik ben er goed ziek van. Helaas worden we aan de telefoon niet veel wijzer, dus besluiten we terug te rijden naar de verhuurlocatie bij het vliegveld. Daar werd in no time duidelijk dat we geen eigen risico hoefden de betalen. Eind goed, al goed ? Ik hoop dat we deze vakantie niet te vaak meer gebeld worden over dit gevalletje parkeerschade. 

Uiteindelijk reden we om 11.00 uur weg bij Alamo, op weg naar Orlando. En waar zouden we zijn zonder onze Tom Tom. Wat is Miami toch een verschrikkelijke stad om te rijden. Maar Tom Tom laveerde ons er zo doorheen. Pffff, we zijn eindelijk op weg met verwachte aankomsttijd 14.45 uur. Toch jammer van die verloren uren.

Voor de mensen die de route Miami-Orlando niet kennen; dat is 1 snelweg, de Florida Turnpike, en die moet je dus zo’n 325 kilometer blijven volgen. Een erg eentonige weg. Voor de variatie doen we 3 van de 4 Service Plaza’s aan. De eerste keer om eindelijk ons bakkie koffie bij Starbucks te halen, een kopje koffie kregen we niet eens aangeboden in het hotel tijdens het wachten, en om van chauffeur te wisselen. Jawel, na 8 keer in de States te zijn geweest, is dit de eerste keer dat ik achter het stuur kruip. Dat het er dan toch nog van is gekomen.

Het is lekker rustig in de auto. De kids vermaken zich met de NDS en doen een klein tukkie. Bij de 2^e Service Plaza geeft Merel echter aan dat ze moet plassen. Ik vraag nog:”Fleming moet je ook een plasje doen ?” Maar nee hoor, was niet nodig. Dus hup een sanitaire stop voor mama & Merel, even snel wat verse meloen gekocht en door. Lex neemt het stuur weer over. En jawel, de mensen die mijn zoon kennen, kunnen het al raden. We zijn nog geen 5 minuten weg en meneer moet plassen. Dus op naar de volgende Service Plaza maar weer. Daarna gaan we wederom op weg en de verwachte aankomsttijd is inmiddels 15.00 uur geworden. Nou ja, we hebben vakantie, zullen we maar zeggen.

We zijn er bijna

We besluiten om eerst naar de pick-up lokatie van Undercovertourist te rijden. Dan hebben we de Disney tickets voor Lex en de kids tenminste alvast binnen. Even na 3 uur rijden we het parkeerterrein op en na het tonen van mijn paspoort en de credit card waarmee in de tickets heb besteld, krijg ik keurig een enveloppe mee waarin de tickets zitten.

Zo en nu door naar Blue Heron. En alhoewel we de weg inmiddels redelijk goed kennen hier, stellen we toch de Tom Tom in. We zijn benieuwd hoe hij ons leidt. En vreemd genoeg had Tom Tom op het eind toch een iets andere route voor ons in de planning dan wij zelf in gedachten hadden. Maar, eigenwijs als wij zijn, negeren we de aanwijzigen en rijden we iets voor half 4 de parkeerplaats van Blue Heron op.

Lex besluit bij de kids in de auto te blijven terwijl ik in check. Bij het noemen van mijn naam wordt er al gezegd: “Welcome back mrs. Van der Dussen” Goh, ze kennen ons hier  Het blijkt dat de kamer die ze voor ons in gedachten hadden nog niet klaar is en ik vraag of kamer 1501 of 1510 beschikbaar is. En jawel, kamer 1510 is beschikbaar dus niet veel later openen we de deur van het appartement waar we vorig jaar ook 2 weken hebben gezeten   Welkom thuis !

We droppen onze bagage, Merel trekt even een schone broek aan, meloen op een witte broek geeft mooie gekleurde vlekken……… en vertrekken weer snel. We moeten immers eerst de auto nog switchen.

Om exact 16.30 uur rijden we Disney World binnen. We rijden langs Down Town Disney en het feest der herkenning begint. In no time zijn we bij het Disney Car Care Center en helaas, geen midsize SUV meer beschikbaar. We kunnen tijdelijk een full-size meekrijgen en dan later deze week nog een keer proberen of er een midsize is. Hier hebben we niet zo veel behoefte aan, we willen deze auto ellende vandaag afsluiten en niet de komende week nog eens een auto moeten gaan switchen. Dus vragen we of de mevrouw van Alamo wil checken of er op het vliegveld wel midsize SUV’s  staan. En jawel, ze stonden er. Dus hup iedereen in de auto en even naar Orlando International Airport om de auto te ruilen.

Om 17.45 uur zijn we, na een extra rondje rond terminal A, dan toch in de parkeergarage van Alamo aanbeland. We hebben een naam op opgekregen en ik meld me bij die mevrouw. Samen lopen we naar de voor ons gereserveerde auto en wat blijkt; een collega van haar had net “onze” auto vergeven aan andere mensen. En helaas, dat was de laatste midsize SUV. Ik maak iedereen duidelijk dat we het nu beu zijn. Dit is de 3^e Alamo lokatie waar we zijn vandaag en ik wil NU de auto die ik gehuurd heb. De Alamo medewerkersters merken dat we het menen en geven schoorvoetend de auto aan ons mee. We bedanken de dames van Alamo, die achter blijven met inmiddels mopperende mensen aan wie de auto ook beloofd was. We verlaten de parkeergarage... op naar Mickey !

We stellen de Tom Tom weer in en komen op voor ons onbekende plekken. We vinden ook al dat de geschatte reistijd wel erg lang is. Ineens heb ik het, ik heb ingetoetst dat ik tolwegen wil vermijden. Dit herstel ik snel en laat Tom Tom meteen naar een Mac Donalds zoeken op onze route. We hebben inmiddels allemaal ontzettende trek gekregen. Binnen 10 minuten zijn we bij Mac Donalds aangekomen en lopen we binnen bij de smerigste ome Mac die we ooit gezien hebben. Nou misschien was de Mac op Curaçao nog wel smeriger, maar deze vestiging deed er niet voor onder. We bestellen snel wat en gaan lekker buiten zitten.

Na onze eerste hamburger in de States deze vakantie, gaan we dan uiteindelijk toch op weg naar Mickey. Zou het dan toch nog gaan lukken vandaag ? Jaaaaaaaaaa, we parkeren de auto op Dropey 15 en om 19:45 komen we met het treintje aan bij de monorail / boot. We besluiten vandaag de monorail te nemen. We roepen een nieuw spelletje in het leven om het wachten te veraangenamen; zie zoveel mogelijk verschillende monorailtoestellen (leuk woord voor galgje ) en mama zal ze dan op de foto zetten.

We hebben in totaal 8 van de 12 toestellen gezien, maar dit is de foto oogst voor vandaag:

GEEL

ZWART

Iets voor 8 uur zijn we bij Magic Kingdom. Hup snel naar binnen en sfeer proeven.

Ondanks dat we allemaal moe zijn, hebben we toch nog een paar uurtjes lol. We gaan in de vliegende tapijtjes van Aladdin, we kijken bij de Tiki Room, we doen de Jingle Cruise by night (best een leuke ervaring om deze attractie in het donker te doen) en jawel, we moeten natuurlijk ook nog even naar Buzz. Daarna wil Merel natuurlijk ook nog in de TTA   En terwijl Wishes begint, banen wij ons een weg naar buiten door de drukte.

De grootste lol in Aladdin

We hebben in 2 uurtjes tijd lekker even de sfeer geproefd, het is goed zo, we zijn thuis

Even voor 11 uur zijn we weer bij Blue Heron. De kids zijn inmiddels vertrokken naar dromenland en Lex brengt ze een voor een al slapend naar boven. Wij pakken nog even alles uit, drinken nog even wat en duiken tegen  1 uur ook ons bedje in.

Het was een lange dag, die totaal anders is verlopen dan gepland. Hopelijk hebben we nu alle ellende met de auto achter de rug en kan de vakantie morgen echt beginnen.

Vanochtend stond de wekker op 6.00 uur. Normaal gesproken wordt de wekker nog wel een paar keer in de wacht gezet (snooze), maar vandaag niet, want we gaan naar Mickey ! Dus Lex zet een lekker kopje thee, ik duik onderde douche en maak daarna de kids wakker.

Het streven was om uiterlijk om 8.00 uur weg te rijden. Nou vooruit 5 over 8 was het.

We waren het dorp nog niet uit, of er was herrie in de auto; Merel en Fleming hadden al ruzie. Mmmmmm, niet zo’n lekker begin van de vakantie. Nadat de gemoederen wat tot bedaren waren gekomen, konden we verder. Het is lekker rustig op de weg, het zonnetje schijnt, wie maakt ons wat.

Even voor Rotterdam vraagt Lex:”Wat doen we Brienenoord of Benelux” Ach laten we de Brienenoord maar eens nemen. Ja mis, via Ridderkerk konden we alsnog via de Benelux tunnel rijden. De hoofdrijbaan van de Brienenoord was namelijk afgesloten. En zo kwam het dat we een kwartiertje later dan gepland, tegen kwart voor 10 “Lang parkeren” op reden. Lex heeft mij, de kids en de bagage eerst af gezet en is vervolgens de auto weg gaan zetten. Nog geen 5 minuten later werd hij keurig bij de opstapplaats voor de bus afgezet door een Tuk Tuk.

Na een ritje van een kleine 10 minuten waren we bij vertrekhal 3, alwaar we aan konden sluiten bij de lange rij die er voor balie 20 stond. Pfffffff, wat duurde dat lang.

Rond een uurtje of 11 waren we klaar met inchecken en kregen we te horen dat we al om 11.40 bij de gate moesten zijn.. Ja het is goed, eerst een laatste nicotine shot ! Kort daarna sloten we aan bij de rij voor de douane. Het is druk op Schiphol, maar dat was te verwachten.

Voordat we naar de gate gingen, toch eerst snel (de haast gebruikelijke)  inkopen gedaan: sigaretten (Marlboro), drank (Whiskey & Malibu), een lekker geurtje voor mama (Jean Paul Gaultier) en een zonnebril, deze keer voor mij en niet voor Lex. Na een laatste sanitaire stop, dan toch maar door naar de gate.

Rond kwart voor 12 sloten we aan in de rij voor de security check en niet veel  later kon het wachten beginnen. Nou eerst de kids maar eens in hun tas laten kijken. In beide rugzakken zat namelijk al een hele dag een Nintendo DS.

Kadootje van papa & mama, waarvan ze gehoopt hadden het voor hun verjaardag te krijgen. Goed, kids aan de NDS, papa en mama uitleggen, maar al snel hebben de kids eerder door hoe het werkt dan papa & mama.  

Dus pak ik de laptop er maar even bij en schrijf alvast een stukje van mijn blog voor vandaag.

Om 12.55 start het boarden en in tegenstelling tot 95 % van de wachtenden, blijven wij gewoon rustig zitten. Wat heeft het voor nut om met z’n allen in een rij te staan wachten om aan boord te mogen ? Dus wachten wij nog 10 minuutjes en kunnen daarna eigenlijk meteen doorlopen naar het vliegtuig. We zitten op rij 39, achter in het vliegtuig, maar in no time zitten we op onze stoelen, klaar voor vertrek.

Om 13.26 uur verlaten we de gate en om 13.37  verlaten we de Nederlandse bodem. Allemaal keurig op tijd dus.

Tot dusver geen klagen over Martinair.  En ach, laat ik maar niet gaan klagen ook. Laat ik maar niets zeggen over het vee vervoer in Economy class. Voor € 49,-pp had ik immers wel 5 centimeter meer ruimte kunnen hebben. Voor de terugreis toch maar overwegen. Misschien dat ik dan niet steeds de voeten van mijn achterbuurvrouw in mijn achterwerk voel.  En laat ik maar niets zeggen over het eten dat voor de kids 2 uur en voor ons 3 uur op zich laat wachten. Laat ik maar niets zeggen over de krijsende baby 2 rijen verder, waar de ouders niets aan doen, nee, laat ik maar niets van dat alles zeggen. Het einddoel is Miami en Floortje brengt ons er keurig. 

Kids lunch

Chicken or pasta

Helemaal blij met de NDS

En toch ook nog even een dutje doen

Ho, ho, u vliegt verkeerd piloot. Orlando ligt iets noordelijker

Na een lange vlucht landen we om 16.51 uur op Amerikaanse bodem. Nog voordat we het vliegtuig uit zijn bel ik (o)pa en (o)ma om te vertellen dat we veilig geland zijn. Kunnen zij tenminste ook weer rustig slapen.

Niet veel later gaan we van boord en lopen we de luchthaven binnen. Mmm, toch wel vreemd hoor als je Orlando gewend bent. Eerst naar immigrations alwaar we na een kwartiertje wachten aan de beurt waren. Vervolgens door naar de bagage en die liet wel even op zich wachten.

Maar alle koffers, inclusief de golftas, waren aangekomen, dus iedereen blij. De hoogste tijd voor wat nicotine  Om 18.10 uur staan we buiten en genieten papa & mama van een sigaretje. Het is een drukte van jewelste met taxi’s en bussen.

Niet veel later zoeken we de bus op die ons naar Alamo brengt. Daar aangekomen moeten we nog even wachten en na het afhandelen van de administratie kunnen we even na half 7 op zoek naar een Mid-size SUV.

En jawel, hier staat hij wel hoor; de Equinox. We bekijken er een paar en het valt ons op dat de auto’s hier bar slecht schoongemaakt zijn. Dat zijn we helemaal niet gewend van Alamo. Na veel 5-en en 6-en besluit Lex dat het toch weer een RAV4 wordt deze keer. Wat jij wil, jij rijdt er het meest in. We maken nog wel even snel een foto van de schade op de bumper en melden deze schade bij de balie. Uiteindelijk rijden we om 19.00 uur het terrein van Alamo af. 

Foto speciaal gemaakt voor opa

Tom Tom, die inmiddels de satellieten heeft gevonden, leidt ons keurig door de wir war van wegen heen en tegen half 8 rijden we de valet parking van de Fairmont Turnberry  Isle Resort & Club op. We checken in en gaan snel naar onze kamer. En wat voor kamer………. Een deluxe suite en dan ook echt deluxe. Een ruimte om je vingers bij af te likken en een badkamer……. We hebben zelfs tv in de badkamer. Jammer dat we hier maar voor 1 nachtje zijn.

Lachen om de tv in de badkamer

Nadat we de spullen op de kamer hebben gezet, besluiten we toch nog even naar een supermarkt te gaan voor de eerste inkopen. Maar eerst moeten we zorgen dat er van die mooie groene briefjes in onze portemonnee komen. Beetje duur om steeds een fooi in Euro’s te geven  En wat blijkt, ze hebben hier zelfs een pin-drive-thru. Moet niet gekker worden. Mama is echter lekker eigenwijs en stapt uit en loopt terug naar de drive-thru

Nu we geen  landlopers meer zijn, maar echt geld op zak hebben, is het tijd om toch nog even iets te eten. We belanden bij “Grandmother’s Feelgood” of anders om ik weet het niet meer. We hebben met name dorst, maar bestellen ook wat te eten. Het eten van de kids (chicken fingers) is er in no time, maar dat van ons laat op zich wachten. We zijn helemaal op en besluiten na een half uur wachten onze bestelling te annuleren, we willen naar bed.

Na wat boodschapjes bij Wine & Dixie (of zoiets), vertrekken we weer naar het hotel. Hup kids plat en slapen. Lex en ik relaxen nog even op het balkon en genieten van het uitzicht op de golfbaan. He wat is dat ? Regendruppels. Nou dan maar alles naar binnen, het is immers voor ons ook de hoogste tijd om te douchen en te gaan slapen.

Ik leg de Nintendo’s en de laptop nog even onder de oplader en om 23.00 uur duik ook ik, na een lekkere douche, mijn bedje in. Ik geloof dat ik binnen 5 minuten sliep. De rest was al lang naar dromenland vertrokken. En zo kwam er een eind aan ene lange, vermoeiende dag. Maar dat maakt niet uit; we zijn in Amerika en dat wilden we !

Nog 2 nachtjes slapen en dan is het zo ver ! Het aftellen is nog nooit zo snel gegaan. Oh nee dat is niet waar, toen Lex en ik voor het eerst naar WDW gingen, hebben we op maandag geboekt en zaten we op zaterdag in het vliegtuig. Maar hoe dan ook Mickey, we komen er bijna aan !

Gisteren mijn laatste (halve) werkdag gehad. Lex was al een hele week vrij, maar is afgelopen woensdag is hij toch nog even naar kantoor gegaan. Vandaag ben ik begonnen met inpakken en op wat laatste dingetjes na staat alles ingepakt en zijn we klaar voor vertrek. Morgen moet Merel nog afzwemmen voor haar C diploma, daarna gaan we onze woef naar opa & oma brengen (sorry Chester, je mag weer niet mee) en dan vroeg naar bed want des te eerder is het zondag.

Zojuist nog even naar de planning gekeken. Ik heb mezelf toch weer aangemeld bij Tourguide Mike, want nu het echt hoogseizoen is gaan we zeker proberen de grote massa’s te ontlopen.

De planning:

Zondag 27 juli: Amsterdam - Miami, huurauto ophalen en door naar The Fairmont Turnberry Isle Resort in Aventura

Maandag 28 juli: Aventura – Orlando, inchecken bij Blue Heron Beach Resort, Disney tickets voor Lex en de kids ophalen bij undercovertourist en even sfeer proeven in Magic Kingdom. Dat laatste is niet TGM-style, maar he, als Mickey zo dicht bij is, dan willen we hem zien ook.

Dinsdag 29 juli: Rope drop @ Disney Hollywood Studios (DHS), rond een uurtje of 2 terug naar Blue Heron voor een break en ’s avonds terug naar DHS voor Fantasmic !

Woensdag 30 juli: Rope drop @ Magic Kingdom (MK) voor het inmiddels alom bekende DomboPoohPan rondje en daarna door naar Toon Town, want deze vakantie willen we prinsessen toch echt een keer van dichtbij zien. Rond een uurtje of 2 houden we het voor gezien. Lex gaat misschien golfen, we zien wel hoe het loopt.

Donderdag 31 juli: Een rustdag. Nou ja rust, ik denk dat het uitslapen en shoppen wordt ……..

Vrijdag 1 augustus: Rope drop @ Epcot, om 11.45 uur lunch in Le Cellier (Canada)

Zaterdag 2 augustus:  Onder voorbehoud: Merel golfclinic in Celebration of anders Magic Kingdom

Zondag 3 augustus: Rope drop @ Animal Kingdom met om 11.45 uur lunch @ Yak & Yeti. Ja, ja, we hebben deze keer een table seating reservering in Animal Kingdom. Toch wat geleerd afgelopen april/mei vakantie

Maandag 4 augustus: Een beetje uitslapen en uiterlijk 11.00 uur in Epcot voor the World Showcase

Dinsdag 5 augustus: Onze laatste dag in de Disney Hollywood Studios. Afhankelijk van de wensen van iedereen kijken we hoe de dag loopt.

Woensdag 6 augustus: Onze laatste dag in Magic Kingdom al weer. Ik heb gehoord dat er tussen 10 en 12 een 20-tal mensen door het park lopen die op zoek zijn naar iets……… Leg ik later nog wel een keertje uit. ’s Avonds zijn we in ieder geval in MK om Spectro en Wishes te zien.

Donderdag 7 augustus: Een rustdag; beetje uitslapen en misschien een waterpark. Lex gaat misschien golfen ’s middags.

Vrijdag 8 augustus: Onze laatste dag in Orlando al weer. Hoe de dag gaat lopen weten we nog niet, maar we sluiten de dag en onze vakantie af met Illuminations in Epcot.

Zaterdag 9 augustus: Tijd om weer naar huis te gaan. Op ons gemakje verlaten we Orlando (tot volgend jaar !) en vertrekken we richting Miami en dan is het al weer voorbij.

Zondag 10 augustus: Rond een uurtje of half elf zijn we weer op Nederlandse bodem en hopen we terug te kunnen kijken op een te gekke snoepreis naar Orlando.

Maar eerst gaan we genieten !

Afgelopen vrijdag schreef de Telegraaf dat de mensen die nu vakantie hebben niet naar het buitenland hoeven te gaan. Het wordt immers beter weer in Nederland. Nou ben ik niet een persoon die alles gelooft wat er in de Telegraaf staat, dus dit bericht gewoon genegeerd.

En jawel hoor, kijk ik zojuist toch even snel naar de weersverwachting voor de komende 2 weken en wat zie ik................. zomer in Nederland.

Begrijp me niet verkeerd, ik gun iedereen het mooiste weer van de wereld, maar dit begint toch wel verdacht te worden. Iedere keer als wij naar Florida gaan, is het hier in Nederland het mooiste weer van de wereld. Het is natuurlijk niet wetenschappelijk bewezen, maar daar moet iets uit te halen zijn........... Daar valt vast een handeltje van te maken.

Aangeboden: zomers weer in Nederland. De prijs: 4 vliegtickets naar Orlando voor Tinnetam and Co.

of

Gezocht: Sponsors voor een trip naar Orlando. Uw voordeel: gegarandeerd mooi, zonnig en warm weer in Nederland.

Zou iemand er in trappen ?

De regelmatige bezoeker van mijn blog zal ongetwijfeld gemerkt hebben dat er nog steeds geen nabeschouwingen zijn geschreven. Afscheid nemen is nu eenmaal moeilijk en ik kon het echt niet.

En zo brak de zomervakantie aan. We hadden ons voorgenomen om niet weg te gaan. We waren immers in april / mei al op vakantie geweest. En alhoewel het eerste weekend van de zomervakantie best aardig begon qua weer, was het de weken erna gewoon bagger. Tja en dan viert de heimwee hoogtij.

En zo kwam het dat er stiekem, heel voorzichtig toch gekeken werd of het toch niet mogelijk was om nog een keertje dit jaar de oceaan over te vliegen. Om een lang verhaal kort te maken:

WE GAAN WEER NAAR ORLANDO !!!!

De planning:

Zondag 27/7 vertrekken we om 13:20 uur naar Miami (jawel de ervaren Orlando ganger weet op basis van de vertrektijd al met wie we vliegen: Martinair ) Na aankomst de huurauto ophalen en richting Aventura waar we een nachtje logeren in Fairmont Turnberry Isle Resort & Club.

Maandag 28/7: We vertrekken vroeg richting Orlando, of moet ik zeggen Lake Buena Vista waar we de komende 12 dagen zullen verblijven in Blue Heron Beach resort.

Zaterdag 9/8: Op ons gemak rijden we terug naar Miami alwaar we hopen dat onze vrienden van Martinair ons met niet al te veel vertraging weer naar Nederland zullen vliegen.

Met nog 8 dagen op de teller is er nog best veel te regelen, maar we weten zeker dat ook dit weer een fantastische vakantie gaat worden. 

We hebben er zin in !