Dutch Springbreak 2008 & the sequel

Een laatste berichtje op dit blog

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Mon, 13 Jul 2009 01:03:36 +0200

Op 9 augustus 2008 nam ik vanuit Miami afscheid met de woorden: "Tot ziens in Nederland !" Het is altijd mijn bedoeling geweest om ook nog een stukje te schrijven over de terugvlucht. Maar ja, hoe gaat dat..... Je komt terug in Nederland en meteen duik je weer vol in het leven van alle dag en van uitstel komt afstel als je niet uit kijkt. Dus nu, ruim 11 maanden na thuiskomst dan toch maar eens het laatste stukje geschreven.

De vlucht van Miami naar Amsterdam verliep eigenlijk redelijk geruisloos. De upgrade naar comfort-class was elke € dubbel en dwars waard. We landden ruim een half uur eerder dan gepland op Amsterdam. De "wedstrijd" met Mattrob & family hadden we dus gewonnen De koffers hadden we vrij snel, alleen liet de golftas toch nog wel even op zich wachten. Die gaat dus de volgende keer niet meer mee......

Over volgende keer gesproken: de volgende keer staat al weer voor de deur. Op 17 augustus aanstaande vertrekken wij namelijk wederom naar Florida. Ook dit keer zijn we weer te volgen. Ons weblog is te vinden op: http://tinnetam.blogspot.com/

Rest mij nog een korte terugblik op deze 2e keer Orlando in 2008. We hebben wederom een fantastische tijd gehad en we hebben geen seconde spijt gehad van deze 2e trip naar Orlando binnen 4 maanden tijd. Beelden en muziek zeggen meer dan woorden:

See you in Orlando !

Partir, c´est mourir un peu (dag 14)

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Sun, 10 Aug 2008 00:38:14 +0200

Na het afscheid gisteren van Disney, dan vandaag afscheid van Orlando. Zoals bijna gebruikelijk slapen we door de wekker heen. Een uurtje later dan gepland, 8.00 uur, staan we op. Gelukkig heb ik alle kleding gisteren al klaar gelegd, dus het douchen/ badderen en aankleden ging als een speer. Ondertussen bel ik met Martinair om te checken of we een upgrade kunnen krijgen naar comfort class. Helaas kan dit nu niet meer telefonisch geboekt worden. Wellicht op het vliegveld meer succes ?

Nadat ook ik me heb gedoucht en aangekleed snel nog even de laatste toiletspulletjes ingepakt en we zijn klaar voor vertrek. Net op het moment dat we de auto willen gaan inladen begint het te regenen.

Lex zet snel de auto in de parkeergarage zodat de spullen tenminste droog de auto in kunnen. Ik check uit en krijg meteen de vraag wanneer ze ons weer zien. Als het mee zit zal dat volgend jaar augustus worden. We nemen afscheid, verlaten Blue Heron en rijden naar Golden Corral voor een ontbijtje. Daar is het ontzettend druk. Een rustig ontbijtje zit er helaas niet in deze ochtend.

Om exact 11.00 uur zitten we weer in de auto en vertrekken we richting Miami.

Vermoedelijke aankomsttijd: 14.45 uur. Ik neem het eerste gedeelte voor mijn rekening. Na een half uurtje rijd ik de Florida Turnpike op; 325 kilometer rechte weg ligt voor ons. Bij het 2^e service station, Fort Drum, maken we een sanitaire stop en lopen we natuurlijk ook even langs Starbucks voor een lekker bakkie leut. Het valt ons op de koffie hier duurder is dan bij de Starbucks in Orlando. Ook Lex mag hier nog even zijn favoriete bezigheid uitvoeren: tanken.

Na een kwartiertje zijn we weer helemaal klaar voor vertrek. Lex neemt het stuur over en we vervolgen onze trip richting Miami.

Nog geen 5 minuten later vanaf de achterbank: “Ik moet plassen !” Merel in de bocht. Nu heeft Merel vermoedelijk een blaasontsteking, dus toch maar even stoppen bij de volgende service plaza. Hup en door maar weer. Terwijl ik lekker zit te typen zegt Lex ineens::”Oh, het gaat wel erg hard met de benzine.” Gevolg; ook de laatste service plaza op de Florida Turnpike hebben we gezien om nog een keer te kunnen tanken. Schiet niet echt op zo. Geschatte aankomsttijd is inmiddels 15.20 uur. Vinden ze het gek dat ik niet met de auto op vakantie wil. Om 14.15 uur verlaten we de Florida Turnpike nadat we $ 13,70 hebben betaald.

Nog bijna 100 kilometer naar het vliegveld te gaan; 100 kilometer regen. Ach kunnen we alvast wennen aan het weer in Nederland zullen we maar zeggen.

Met nog 50 kilometer op de teller komen we om 14.45 uur in een file terecht. Ik begin inmiddels nerveus te worden. Zouden we allemaal wel op tijd gaan halen ?

De file valt mee en een klein uurtje later dan gepland rijden we via “klein Havanna” (althans zo ziet het er uit) de parking lot van Alamo op.

We laden uit en checken het bonnetje van Alamo. Amount due: $ 0,00 Een pak van mijn hart. Met de bus worden we een klein kwartiertje later netjes bij de terminal afgezet waar Martinair zit. Er zijn bijna geen mensen, dus we zijn meteen aan de beurt. Ik vraag eerst of we een upgrade kunnen krijgen naar comfort class en dat kan. Stoel 19 a t/m d zijn van “ons”. Ik loop ondertussen met de kinderzitjes naar zo’n apparaat waar ze ingepakt kunnen worden. Op de heenreis zaten ze in de koffer, maar dat lukt nu niet meer.

We checken in, wegen de bagage, yes weer gelukt om onder het toegestane gewicht te blijven en we gaan nog even naar buiten voor een laatste sigaretje.

Om 17.00 uur lopen we richting security en eigenlijk waren we ook daar zo aan de beurt. Inmiddels hebben we honger, dus op zoek naar wat te eten. De keuze valt op Burger King dit keer.

Na het eten gaan we op zoek naar ene plaatsje waar ik de laptop kan inpluggen om opgeladen te worden. Na die plaats gevonden te hebben, maak ik een account aan om toegang te krijgen tot internet. Want tja, ik heb natuurlijk niet voor niets heel dat verhaal zitten schrijven in de auto. En zie hier, zo zit ik er nu bij.

Over 20 minuten gaan we boarden. Dus tijd om de laptop uit te zetten.

Tot ziens in Nederland !

Afscheid van de magie (dag 13)

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Sat, 09 Aug 2008 07:36:36 +0200

Vandaag onze laatste dag in Orlando. Het oorspronkelijke plan was om naar Epcot te gaan en dan af te sluiten met Illuminations. Ik voel me echter niet helemaal top en heb eigenlijk niet zo veel zin om een hele dag door Epcot te slenteren. Dus besluit Lex om met de kids naar Magic Kingdom te gaan in de ochtend. Ik kan dan rustig nog wat wasjes draaien en het weblog bijwerken. Rond half 10 vertrekken ze en ik geniet van de rust in het appartement.

Terwijl ik het weblog bij werk, zijn Lex en de kids naar Toontown Fair geweest om op bezoek te gaan bij Minnie en de prinsessen te begroeten.

Ook hebben ze nog wat fastpasses weten te verzamelen voor later die dag. Lex had mij namelijk ook binnen gemeld bij de ingang zodat mijn jaarkaart ook geactiveerd was voor de fastpass machines.

Tegen 12.00 uur, ik wilde net een duik gaan nemen in het zwembad, begon het ineens erg donker te worden buiten. Niet veel later begon het te hozen. Ik had het vermoeden dat Lex en de kids wel zo thuis zouden zijn, maar die zijn net voor de regen bij Pooh binnen gedoken en hebben zo de ergste regen ontlopen.

Even na half 2 waren ze weer thuis. We hebben snel een stokbroodje gegeten, wat gedronken en de kids zijn naar hun kamer vertrokken voor een middagdutje. Nou ja middagdutje; Merel lag in een complete coma en Fleming bleef vechten tegen zijn slaap. Lex heeft op de bank wat liggen doezelen terwijl hij golf aan het kijken was. Ik heb de auto gepakt en ben snel naar Downtown Disney gereden. Ik had opa en oma namelijk beloofd om uit Orlando een verjaardagskado voor de kids mee te brengen. Maar dat mochten Merel en Fleming natuurlijk niet weten, dus moest het wel op deze manier. Ook wilde ik zelf nog wat last minute inkopen doen.

Bij Dowtown Disney aangekomen schrik ik van de drukte. Het is midden op de dag. Wat doen al die mensen hier ? Ga naar een park ! Binnen een uurtje ben ik geslaagd en heb ik alles van het “boodschappenlijstje” af kunnen strepen. Ik loop nog even snel naar de Earl of Sandwich voor wat lekkere broodjes en ook hier is het druk en wacht mij, of eigenlijk Lex, een kleine teleurstelling. Per 1 augustus is blijkbaar de menukaart aangepast. Lex zal het voortaan moeten stellen zonder de Beef ’n Bleu.

Na een kwartiertje wachten is de bestelling klaar en rijd ik terug naar het appartement. Fleming is net wakker en Merel is niet wakker te krijgen.

De planning was om om 16.30 uur weer naar Magic Kingdom te vertrekken, maar dat gaat niet lukken met een slapende Merel. We laten haar een half uurtje langer liggen en vertrekken om 17.00 uur naar MK. Dit keer ben ik de chauffeur, want als we Lex laten rijden zijn we 2 keer zo lang onderweg. Op een gegeven moment zegt Lex: “Zo, jij bent ook niet bang” Wat blijkt, ben ik met 60 mile per uur langs een State Trooper gereden op een punt waar je maar 50 mile mag. Tja, Patricicia Lauda in de bocht………

Ik parkeer keurig de auto op Donald rij 17 en we nemen het trientje naar het TTC. We spoten nog een monorailtrein voor de verzameling en zijn in no time bij de ingang van Magic Kingdom.

Licht groen

Ondanks de regen eerder vandaag, is het nog steeds druk in MK. Al is het volgens Lex al een stuk rustiger dan vanochtend. We besluiten het stoomtreintje te pakken en weer richting Toontown Fair te gaan. Ik begin ontzettende last van mijn keel te krijgen en kan bijna niet praten. Lekker rustig volgens Lex en de kids.

In Toontown aangekomen gaan we eerst naar Goofy’s Barnstormer. Dit is een kinderrollercoaster. Heel veel kindjes gaan hier voor het eerst van hun leven in een rollercoaster voordat het echte werk begint. Merel en Fleming doen dat dus gewoon net andersom.

Na de rollercoaster is het tijd om wat drinken. Merel en Fleming spelen wat in het speeltuintje terwijl papa 4 frozen lemonades haalt. Mmmmm, wat zijn die toch lekker zeg.

Inmiddels begint het weer wat donker te worden; regen in aantocht, dus snel ergens binnen zien te komen. De keuze valt op Philharmagic. Ondanks dat we de film wel kunnen dromen, blijft het een leuke attractie. En dat niet alleen om de film zelf, maar ook om het publiek. Ik heb in een deuk gelegen om een gezin dat achter ons zat en duidelijk voor de eerste keer bij Philharmagic was.

Als de show over is zien we dat het flink regent. Hup, snel naar de buren; Peter Pan en zijn vriendjes. Toch lekker als je zo veel fastpasses hebt. Je kunt zo overal doorlopen. Als we uit Peter Pan komen, miezert het nog wat, maar niet veel later is het droog genoeg om door te lopen. We gaan naar de wensput en terwijl we allemaal een hand vol met klein geld in de put gooien, doen met z’n 4-tjes een hele grote wens. Wie weet komt hij uit. Mijn wens die ik in mei heb gedaan is immer ook uitgekomen……

Na de wensput lopen we richting de Carousel of Progress. Daar had Lex eerder die ochtend “surprise fastpasses” voor gekregen. Ja, die zijn daar ook echt nodig, not. Ik heb daar nog nooit meer dan 20 man in de zaal zien zitten. Jammer hoor, want al is het misschien een wat oubollige attractie maar hij hoort er wel echt bij vinden we. Na de Carousel of Progress was het tijd om afscheid te gaan nemen van Buzz Lightyear. We schieten er nog 1 keer met z’n allen er op los en natuurlijk is mama de winnaar.

Ondertussen is het al 20.30 uur. Spectromagic begint zo en we overleggen of we naar Spectro gaan. Ik voel mezelf echter nog steeds beroerd, dus besluiten we dat het eigenlijk wel mooi is geweest. We lopen richting de uitgang, laten onszelf nog 1 keer op de foto vastleggen en zwaaien nog 1 keer naar Magic Kingdom. Tot volgend jaar !

Gelukkig is het niet zo druk in de monorail. We kunnen zelfs voorin zitten bij de bestuurder. Wat is het toch een mooi schouwspel al die lichtjes om de Seven Seas Lagoon heen. Als we in de auto zitten en ik mijn bril heb opgezet, trekt mijn hoofdpijn gelukkig weg. We besluiten om toch nog even een stop te maken bij de Premium Outlets om te kijken of we daar toch nog schoenen voor de kids kunnen scoren. En jawel, een klein uurtje later liepen we naar buiten met 2 paar schoenen voor Merel en 2 paar schoenen voor Fleming. Mission accomplished ! Nog even een laatste ijsje en dan is het toch echt tijd om naar bed te gaan. Het is mooi geweest.

Na 5 minuten zijn we al weer thuis en niet veel later liggen de kids op bed. In no time zijn ze vertrokken naar dromenland. Lex kijkt nog wat golf en ik moet even flink puzzelen om alle spullen in de laatste koffer te krijgen. Maar het is gelukt.

Tegen 2.00 uur gaan ook Lex en ik naar bed. Een unicum want meestal ben ik de laatste avond / nacht altijd aan het inpakken en zie ik mijn bedje pas tegen een uurtje of 6 de volgende ochtend. Maar deze vakantie niet. Ach mama leert het nog wel eens

Een rustdag in Orlando (dag 12)

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Fri, 08 Aug 2008 20:01:41 +0200

Vandaag een rustdag op het programma. Nou ja rustdag............ laten we zeggen dat er dagen zijn dat ik het rustiger heb dan tijdens een rustdag in Orlando.

De wekker stond vandaag op 8.00 uur. Nadat we rustig wakker zijn geworden besluiten we om eens ergens anders een ontbijtje te nemen. We laten Tom Tom zoeken en komen bij Denny's uit. Ahum, dat moesten we maar nooit meer doen. Ik werd al misselijk van de geur bij binnenkomst. Nadat de kids een pancake op hebben en Lex en ik hebben "genoten" van veel te vette toast met scrambled eggs verlaten we heel snel deze eetgelegenheid. Op jacht naar schoenen voor de kids !

We stellen de Tom Tom in op de Florida Mall en daar zouden we met 20 minuten kunnne zijn geweest. Ware het niet dat Lex af en toe de neiging heeft om onze Tom te negeren. Jawel, om 11.00 uur lopen we de Florida Mall in. Het was lang geleden dat we hier geweest waren, maar na de vele positeve verhalen over deze shopping mall vonden we dat we het er toch weer maar eens op moesten wagen.

Lex en ik hebben tijdens de rit het plannetje gesmeed dat als de kids rustig en vooral niet zeurend meelopen, ze aan het eind een beer mogen uitkiezen bij Build a Bear. Na de nodige opstartproblemen met de kids, lukt het ze dan uiteindelijk toch om lief mee te lopen.

We komen de Lush winkel tegen en besluiten om even binnen te kijken en lopen $ 50,- armer naar buiten. Maar wel in het bezit van een scrub creme en een hand creme.

We waren echter nog steeds op zoek naar schoenen voor de kids. Dus hup verder met onze zoektocht. Eer werden vele schoenen gepast en weer terug gezet.

Te groot, te klein, zit niet lekker, niet de goede kleur, etc, etc, etc. Inmiddels liep het al tegen 13.00 uur en we zouden om 14.30 uur bij Robert-Jan & Yvonne zijn. We moesten dus toch nog even haasten. Na enig overleg tussen papa & mama besloten we toch naar Build a Bear te gaan. Twee mooie beren werden uitgekozen en tot leven gebracht.

Beer uitzoeken

De stem van de beer kiezen

De beer wordt gevuld

Een kus op het hart van de beer

Tijd voor een bad

Kleertjes uitzoeken voor de beer

De beer aankleden

En de beer een naam geven; Bear Hook en Bear Princess

En het geboortecerfificaat ophalen bij de kassa (en papa laten betalen )

Nadat Bear Hook en Bear Princess benoemd waren tot onze nieuwste gezinsleden zijn Lex en de kids via de toiletten alvast naar buiten gelopen. Ik ben nog even de winkel etrug in gegaan om per beer nog 2 extra outfits te kopen. Kadootje voor de verjaardagen over een paar weken.

Nadat ook ik de uitgang van de shopping mall had gevonden zijn we snel in de auto gesproken en op weg gegaan naar Kissimmi. Een kwartiertje later dan gepland belden we bij Robert-Jan & Yvonne aan. We kletsen wat en na een kwartiertje vertrekken de heren richting de golfbaan voor een rondje op Magnolia.

Als we de verhalen mogen geloven hebben de heren het ontzettend zwaar gehad op de golfbaan. Maar ongetwijfeld nooit zo zwaar als hun partners. De vrouwen gingen namelijk met de kids naar een waterpark. Ik had Merel beloofd dat als ze haar zwem ABC had, ze dan een keer echt overal mee in mocht in een waterpark. Lex allang blij dat hij een golfafspraak had staan, want die heeft een bloedje hekel aan waterparken.

Tegen half 5 wordt de tocht naar Typhoon Lagoon begonnen. Daar aangekomen blijkt het nog steeds ontzettend druk. Tja het had nog niet geregend vandaag, het is nog steeds warm, dus iedereen blijft in het waterpark hangen. Mmmmmm dat hadden we iets anders in gedachten. Enfin, 3 tickets gekocht en naar binnen.

We besluiten eerst iets te eten. Dan hebben we dat maar gehad en kunnen we de waardevolle spullen gewoon voor de rest van de tijd in de locker, aan het begin van het waterpark, laten. Op zoek naar Funnel cake en na enig speurwerk gevonden. Om privacy redenen zal ik hier niet het hele verhaal neerzetten, maar laten we zeggen dat de funnel cake en het water (dank je Merel) erg goedkoop waren

Inmiddels liep het tegen 18.00 uur, dus de hoogste tijd om nat te worden. We hebben de grootste lol gehad met z'n allen en met name de grote golf was DE favoriet bij Merel & Fleming.

Tijd voor een wildwaterbaan. Yvonne en Chloe bleven in het kindergedeelte en de rest liep op weg naar Crash Gusher. Helaas waren Merel en Fleming te klein voor deze glijbaan Denise was zo lief om aan te bieden op mijn spookjes te passen zodat ik met Matthew & Robin dit avontuur kon beleven.

Hierna wilden de kids graag nog terug naar de gedeelte met de grote golf. Het was erg leuk, maar oh, oh ook zeer vermoeiend hoor. Tja ik word ook een daagje ouder

Rond half 8 begonnen we met: "Kom jongens er uit, want de papa's wachten !" Ja, dus niet he. Pas om 10 voor 8 liepen we richting de kleedkamers waar het natuurlijk ontzettend druk was. En wat doen kids als je toch enige haast hebt ? Juist, die gaan van alles lopen doen behalve wat ze moeten doen......... Pfffff stond ik ook maar op de golfbaan

Uiteindelijk verlaten we om 20.15 uur de parkeerplaats en kon de tocht naar de Disney Holywood Studios beginnen. Denise stuurt een sms-je naar Robert-Jan met het verzoek alvast drinken voor ons te halen. We hadden namelijk dorst ! Blijkt dat de heren ook net in DHS zijn en dat ze een beetje teleurgesteld waren dat wij niog geen plaatsen voor ze hadden. Makkelijk he mannen ? Volgende keer jullie met 5 kids naar een waterpark ?

Iets voor 21.00 uur lopen we het Fantasmic! theater binnen. De mannen hebben staanplaatsen weten te bemachtigen, maar geen dinken Fantasmic! begint niet veel later en toegegeven, ondanks dat het staanplaatsen waren, hadden we best goed zicht. De vermoeidheid begint mij echter op te breken, dus ik besluit na een paar minuten te gaan zitten. Ik zie niet veel meer van de show, maar dat is niet echt erg. Als ik de show wil zien kijk ik thuis wel een keertje naar de DVD

Na Fantasmic! besluiten we nog even te wachten tot het theater wat leger is. Inmiddels begint de "discussie" tussen de mannen en de vrouwen en wordt weer maar eens duidelijk dat vrouwen van Venus komen en mannen van Mars. Yvonne legt Lex duidelijk uit waarom wij dorst hebben en hij begrijpt het wel, maar snapt het niet. We liggen dubbel van het lachen. Merel is ondertussen aan het huilen. Na een vraag- en antwoordspelletje komt er uit dat haar schuld zou zijn dat we nu dorst hebben. Zij had immers een flesje water meegenomen (zonder dat het betaald was) en daardoor konden we geen drinken meer kopen We hebben haar natuurlijk geprobeerd uit te leggen dat het absoluut niet haar schuld was. We hadden het gewoon te druk met lol maken en waren daardoor de tijd uit het oog verloren. Nadat de traantjes gedroogd waren konden we dan eindelijk op zoek naar iets te drinken.

Inmiddels was de vermoeidheid compleet omgeslagen in volledige meligheid. Ik denk dat het best een leuke comedy moet zijn geweest als je ons van een afstandje had gezien

Nadat iedereen wat gedronken en sommigen wat gegeten hadden, vertrokken we langzaam richting de uitgang. Yvonne en Robert-Jan moesten nog even wat last minute shopping doen, dus Lex, Denise, de kids en ik zijn even bij Echo Lake gaan kijken waar Lex en ik even een sigaretje hebben gerookt. Op een gegeven moment was Lex ineens weg. Even later kwam hij terug met een mooi roze doosje. Verrassing: een nieuw Mickey horloge. Wat een schat is het toch

Bij de uitgang stond de rest van de groep al op ons te wachten. Met z'n 10-en zijn we naar de parking lot gelopen en gelukkig stonden de auto's redelijk dicht bij elkaar zodat Lex z'n golfspullen snel overgegooid konden worden in onze auto.

We nemen afscheid van elkaar en maken de afspraak snel een keertje in Nederland bij elkaar te komen. Misschien zien we elkaar zondag al wel op Schiphol. Wij landen om 10.15 uur en zij om 11.00 uur. Wie weet, want je weet maar nooit hoe het loopt met Martinair.

We rijden achter elkaar het parkeerterrein af en bij het stoplicht wordt er op het raam geklopt; Robert-Jan met de vraag of we niet rechts af hadden gemoeten. Ja, Robert-Jan, je hebt helemaal gelijk, maar Lex vergiste zich in de afslag Gevolg, we komen in ene kleine file terrecht. Even na 23.30 uur zijn we thuis en worden de kids meteen in bed gestopt. Lex en ik drinken nog wat. Ja die fles whiskey en Malibu moet nou eenmaal leeg We besluiten om alvast een begin te maken met het inpakken want morgen zal het ook wel weer laat worden.

Om 2.30 uur gaat het licht uit. Het einde van een lange, "rustige" dag in Orlando.

Hoe maak ik plezier met heel veel mensen om me heen (dag 11)

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Fri, 08 Aug 2008 17:37:40 +0200

Vandaag staat er een vol programma in Magic Kingdom voor de deur. De wekker maakt ons dus weer vroeg wakker, want we willen rope drop halen. Om 7.00 uur haalt Lex eerst ons dagelijkse bakkie leut bij de buren.

Even voor 8.00 uur vertrekken we richting Cross Roads om daar even wat broodjes te halen. Helaas zijn de croissants nog niet klaar, dus besluit in om mini croissants mee te nemen. Dat besluit kan niet op applaus van de achterbank rekenen en een discussie volgt. Helaas pindakaas, eten anders geen Magic Kingdom vandaag. Als dat maar geen voorbode is voor de stemming de rest van de dag.

Snel door naar 1 van de grootste parkeerplaatsen op de wereld; Magic Kingdom parking lot. Nou ja snel, Tom Tom Lex laat het vandaag duidelijk afweten. Je zou toch denken dat hij inmiddels de weg wel weet hier, maar nee hoor, hij vergist zich in de afslag. Gevolg..... extra rondje door Walt Disney World.

Na veel 5-en en 6-en komen we op de parkeerplaats aan. Het is er al druk en met name warm. Het heeft al een paar dagen niet geregend hier dus kan het niet echt afkoelen. Maar we klagen niet Als we bij het Ticket & Transportation Centre aan komen staan er Cast Member te roepen dat het met de boot sneller gaat. Tja en ook wij trappen natuurlijk in dit staaltje crowd control. Want laten we eerlijk weten, de monorail is altijd sneller. Maar een tochtje met de boot heeft ook zo zijn charmes. Het blijft een mooi plaatje als je over het water aan komt varen.

Als we bij de ingang aankomen zien we nog net het laatste stukje van de show rond rope drop. Het is heel erg druk, maar wij weten wat te doen. Door de mensen massa zien te komen en meteen links via het kasteel naar Fantasyland. Als we bij Dumbo aankomen staat er al een rij. Korter zal de rij niet worden vandaag, dus het is nu of helemaal niet. We besluiten toch achter aan te sluiten. Had ik al verteld dat het warm is vandaag ? Het is 9.15 uur en het zweet druipt langs alle kanten van ons af. Na 3 vluchten van Dumbo zijn we aan de buurt. Nou dat viel dus best mee dat wachten.

Na Dumbo gaan we meteen door naar Pooh. Daar is het nog niet druk. We kunnen eigenlijk meteen doorlopen. Voordeel van deze attractie; het is binnen, dus lekker koel. Na Pooh meteen door naar Peter Pan. We moeten even wachten, maar dat is niet noemenswaardig. Na afscheid genomen te hebben van Peter, Wendy, Tinkerbell en de rest, steken we over naar It's a small world. Met een wachttijd van slechts 5 minuten, lees geen wachttijd kijken we lachend op ons horloge. Het is nog geen 10.00 uur. Om exact 10.00 uur varen we de in- uitstapruimte van It's a small world weer in. Er staat nog 1 attractie op het wensenlijstje in Fantasyland; de caroussel. Ook hier kunnen we eigenlijk zo doorlopen.

Na de caroussel verlaten we Fantasyland. Maar niet voordat Merel en Fleming geprobeerd hebben om het zwaard uit de steen te trekken. Ook vandaag lukte dat (natuurlijk) niet.

Via Liberty Square lopen we naar Frontierland.

Onderweg komen we nog Woody en zijn vriendjes tegen. De kids hebben de rest van de dag het liedje lopen zingen; Woody's round-up (of een verbastering daarvan )

Als we bij Big Thunder Mountain aankomen, zien we dat de wachttijd 20 minuten is. En alhoewel we dat eigenlijk net iets te veel vinden, besluiten we toch om in de rij te gaan staan. Maar niet voordat we eerst Fastpasses gehaald hebben voor later op de dag.

Als we in de rij staan, besluit Fleming, zo maar uit het niets, ineens zijn komedieshow op te gaan voeren (lees 10 minuten huilen, dreinen, gillen, naar huis willen. "Mama; ik wil dat je nu het vliegtuig belt om naar huis te gaan !"

Nadat meneertje wat tot bedaren was gekomen, stapte hij met een vrolijk gezicht in Big Thunder Mountain. Wat bleek achteraf, hij had eerst in Splash Mountain gewild. Nou Fleming, dan gaan we daar toch zometeen in.

Het ritje met de op hol geslagen trein was weer als vanouds. Ik heb een klein stukje gefilmd. Geen topkwaliteit, maar voor de mensen met heimwee (he Lein ) plaats ik het filmpje toch maar.

Nadat we weer veilig uit de trein zijn gestapt kijken we hoe druk het is bij Splash. Mmmmm, daar is het toch echt te druk en warm om nu in de rij te gaar staan. We kijken met een schuin oog naar Fleming, we hadden immers beloofd om in Splash te gaan. Maar Fleming heeft dorst en is schijnbaar niet meer echt geinteresserd in Splash. Dus halen snel fastpasses en besluiten wat te gaan drinken. Inmiddels is het 11.15 uur en het park wordt met de minuut voller en voller. We besluiten via Adventureland de Magical Family Tour tegemoet te lopen. MattRob, Yvonne, Matthew & Robin doen vandaag deze tour en het leek ons leuk om nu eens anderen als 12 jarigen door het park te zien lopen. Helaas hebben we ze niet gezien. Achteraf bleek dat ze rond die tijd al bijna bij het eindpunt waren. Jammer dat we ze misgelopen zijn.

Langzaam lopen we weer terug naar Splash om gebruik te maken van onze fastpasses. Dit keer besluit Merel ook mee te gaan. Vorige keer durfde ze niet, maar nu liet ze zich niet kennen. En dan is mama gelukkig. Na jaren gebruik te hebben gemaakt van de parent swap, zaten we nu met z'n allen in Splash ! A dream came true.

Na de drop zei Merel een beetje beteuterd: "Was dit het nou ?" Ja Merel, helemaal niet eng dus. We besluiten dat het mooi is geweest voor de ochtend. We halen nog even fastpasses voor Splash voor vanavond en lopen langzaam richting Columbia Harbor om wat te eten.

Na deze overheerlijke lunch is het tijd om terug naar het appartement te gaan. Vanavond willen we naar Spectro en Wishes, dus dat gaat een latertje worden. Tijd voor een middagdutje.

Bij de momorail scoren we nog een trein voor onze fotoverzameling.

Licht roze / zalm

Tijdens het korte ritje naar Blue Heron valt Merel in slaap. Lex draagt haar naar boven met het idee haar meteen op bed te leggen. Helaas, dat feestje ging niet door. Toen we de hal in liepen zagen we dat onze deur op stond. Wel potjandriedubbeltjes, 1.30 uur en housekeeping is in ons appartement En ik had nog zo gezegd: Before noon or otherwise please, please, please no cleaning ! Daar ging de hele opzet van de break. Want tja, Merel natuurlijk wakker en Fleming had al geen zin om te slapen. We leggen ze toch nog even op bed, maar eigenlijk hebben ze een uur lopen donderjagen met elkaar. Uiteindelijk heb ik Merel maar naar de woonkamer gehaald en met haar NDS op de bank gelegd.

Fleming heeft wat tv liggen kijken en Lex heeft ruim 2 uur liggen pitten terwijl ik het weblog van de dag ervoor bij werk. Om 16.00 uur maak ik hem wakker. Fleming is toch nog in slaap gevallen, dus die laat ik maar even liggen. Lex en Merel nemen een duik in het zwembad en zijn even na half 5 weer boven.

Tegen 17.00 uur vertrekken we weer richting Magic Kingdom en lopen eerst naar Buzz. Daarna lopen we naar de Laughing Floor. Omdat het etenstijd is en iedereen in de restaurants zit, vallen de wachttijden mee. Terijl we onderweg zijn naar Philharmagic zien we dat de show voor het kasteel net is begonnen. Deze show hebben we dit jaar nog niet gezien, dus besluiten we even te blijven staan om te kijken.

Na de show zijn we doorgelopen naar Philharmagic. In de ochtend hadden we hier al fastpasses voor gehaald. Bij binnenkomst kregen we de opmerking: "Where have you all been today. You sure took al long time to come over here." "Yes sir, we've been bussy having magical fun "

Philharmagic was weer als vanouds. Na Philharmagic zijn we door gelopen naar Peco Bill's voor een hamburger. Hierna wilden we eerst gebruik maken van onze fastpasses voor Splash Mountain en daarna voor Big Thunder Mountain. Merel wilde echter niet in Splash (toch niet zo goed bevallen vanochtend Merel ?) en Fleming wilde niet in BTM. Dus de groep opgesplitst en de mannen naar Splash en de meiden naar BTM. En natuurlijk hebben de meiden weer gewonnen. Wij waren al ruim een kwartier uit de attractie toen de mannen een keer kwamen afzakken.

Ondertussen is het al 8 uur geweest, dus de hoogste tijd om richting Mainstreet te lopen om een plaatstje te zoeken voor Spectro. We vinden een mooi plaastje ter hoogte van de Bakery en omdat we toch nog even moeten wachten, besluit ik om een ijsje voor de kids te gaan halen in de ijssalon. Blijkbaar was ik niet de enige die op dat idee was gekomen. Ruim 20 minuten later had ik dan toch 2 ijsjes.

Tja en we hadden al een paar uur geen mopperende kindjes gehoord, dus vond Merel het maar weer eens tijd om te gaan mopperen. Het ijsje was niet goed, ze had een gekleurd ijsje willen hebben en of ik maar even om een ander ijsje wilde voor madammeke. Wat dacht je zelf Merel ?

We kijken naar Spectro en met al die mooi lichtjes kan zelfs Merel haar mopperbui niet lang volhouden Na Spectro proberen we naar "ons" plekje te komen om Wishes te kijken. Het is ontzettend druk in Mainstreet maar de aanhouder wint en een kwartiertje later zijn we op ons vertrouwde plekje. Wonder boven wonder is het daar niet super druk. We moeten even een half uurtje wachten en daarna genieten we volop van Wishes. Bij het punt waarop het kinderstemmetje zingt, schieten mijn ogen vol met traantjes. Ik vind dat zo'n ontzettend emo moment en zelfs als ik de tekst nog maar lees, dan hoor ik dat kinderstemmetje en krijg ik vochtige oogjes

Star light, star bright,
first star I see tonight.
I wish I may, I wish I might,
have the wish, I wish tonight.
We'll make a wish, and do as dreamers do,
and all our wishes,
will come true.

Nadat het vuurwerk voorbij is belsuiten we om even te wachten tot de ergste drukte voorbij is. Lex haalt 2 gekleurde ijsjes voor de kids. Merel ook weer helemaal blij.

Na een half uurtje gaan we toch de tocht naar de uitgang maar maken. Het is nog steeds ontzettend druk. Bij de monorail nemen we de Resort Line omdat bij de andere lijn een man of 1.000 staat te wachten. Bij de Resort Line is het gelukkig iets minder druk en we zijn dan ook zo bij de parkeerplaats. Daar kunnen we aansluiten in de volgende rij; de rij voor het treintje dat ons in de buurt van de auto zal brengen. Pas dan zien we echt hoe druk het is geweest vandaag in Magic Kingdom. Nou daar hebben we onszelf toch aardig doorheen gelaveerd met good old Tourguide Mike

Tegen half 12 zijn we thuis en vallen we allemaal als een blok in slaap. Het was weer een dag vol magie.

Ain't it Fantasmic ! (dag 10)

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Wed, 06 Aug 2008 22:43:25 +0200

Ook vandaag was het weer een vroegertje. Om 6.00 uur maakt onze vriend, de wekker, ons wakker. Tjonge, thuis staat de wekker toch echt een half uurtje later op een normale werkdag. Geeft weer maar eens aan dat het best hard werken is zo'n vakantie in Orlando

Nadat we rustig wakker zijn geworden en een boterhammetje hebben gegeten en papa & mama een over heerlijk bakkie leut van Starbucks op hebben, vertrekken we weer naar Walt Disney World. De bestemming voor vandaag:

Even na half 9 zijn we door de security check heen en zien we een enorme massa met mensen staan. Wederom wordt duidelijk dat mensen eigenlijk gewoon kudde dieren zijn. Men sluit gewoon achter aan in de rij zonder verder te kijken. Wij, als TGM ers, hebben geleerd om wel iets verder te kijken. He wat zien we daar ? Een leeg toegangspoortje dat toch echt ook toegang geeft tot het park. En zo kwam het dat we toch nog vooraan stonden

Tijdens het wachten, is Lex nog even naar Guest Relations gelopen om te kijken of er nog een plaatsje was voor een dinner in The Hollywood Brown Derby. En dat was mogelijk om 16.30 uur. Dit gooide wel ons plan om tussendoor terug naar het appartement te gaan voor een break in de war, maar toe dan maar. Avondeten ook weer geregeld. Laat de dag maar beginnen.

Ondanks onze goede uitgangspositie, troffen we echter een Cast Member die er niet zo veel zin in had vandaag. Ze ging het toegangspoortje ook pas activeren nadat de andere poortjes allemaal al open waren. Tot overmaat van ramp werkte Merel's toegangskaartje ook nog eens niet Omdat Merel toch niet mee wilde naar Toy Story Mania, besloten we dat Lex en Merel naar Guest Relations zouden gaan om het probleem met haar toegangskaartje te verhelpen. Fleming en ik zouden naar rope drop kijken en dan door gaan naar Toy Story Mania.

Rope drop houdt in de Disney Hollywood Studios in dat er een "film" wordt gemaakt. Dit sluit natuurlijk helemaal aan op het thema van het park. Leuk om een keer te zien, maar wat mij betreft de minste rope drop van de 4 parken.

Om exact 9.00 uur kon de race naar Toy Story Mania beginnen. Ongemerkt doe je toch mee aan dat idote gerace. Omdat ik Fleming bij me had, ging het wat minder snel, maar ondanks dat hadden we toch om 9.05 uur al Fastpasses voor deze gewilde attractie. Meteen daarna zijn moeder en zoon bij Toy Story Mania naar binnen gegaan om de attractie alvast 1 keer te doen. Op dat moment stond de wachttijd al op 30 minuten, maar dat was zwaar overdreven.

Even voor half 10 stonden we al weer buiten. Onze ochtendgymnastiek hadden we weer achter de rug Lex en Merel stonden al te wachten. De toegangsticket van Merel was weer geactiveerd en Lex had voor de zekerheid ook met hun tickets nog Fastpasses gehaald. Hup snel weg hier, weg uit die drukte. Ter hoogte van de Backlot Tour hebben we even in het zonnetje gezeten en hebben we de showtijden op een rijtje gezet.

De eerste show: Jedi Training Academy. Dit is een show / training voor kids waarbij ze leren hoe te vechten als een echte Jedi en als toegift mogen ze ook nog vechten tegen Darth Vader. Deze training hadden we nog nooit gezien. Omdat onze kids in eerste instantie wat verlegen zijn (ja, ja de mensen die ze wat beter kennen zullen het niet geloven !), durfden ze hun hand niet op te steken om deel te nemen aan de training. Nou ja, misschien een volgende keer beter.

Na de show, waarbij je in de volle zon staat, waren we wel even toe aan wat verkoeling. Dus snel naar binnen bij Star Tours. De wachtrij was 20 minuten, maar dat gaf ons even de tijd om weer op normale temperatuur te komen.

Na Star Tours hadden we allemaal dorst. Ook begonnen de maagjes wat te knorren. Dus even bij The Writer´s Stop gestopt voor een lekkere smoothie en een lekkere koek. Daarna via de Muppets Show richting de Lights, Motors, Action Extreme Stunt Show. Gelukkig was het nog niet zo druk in het theater, dus hadden we een mooie plek om deze stuntshow te bekijken.

Na deze show zijn we naar de Streets of America gelopen om op de foto te gaan met Kim Possible en Ron Stoppable.

Inmiddels was onze temperatuur weer boven gemiddeld opgelopen, dus de hoogste tijd om wat vekoeling te zoeken in de vorm van shaduw, een sigartje voor papa en mama en een lekkere grote, ijs koude cola. Het is zo verschrikkelijk warm dat alles een stuk langzamer gaat dan we gewend zijn. Maar dat maakt niet uit, dit is immers ons snoepreisje en alles wat we kunnen doen is al extra, dus ons hoor je niet klagen.

De volgende show die op het programma stond was Indiana Jones Epic Stunt Spectacular !. Even na 13.00 uur sloten we in de lange rij aan in de hoop nog binnen te kunnen voor de show van 13.45 uur. Na een kwartiertje wachten kwam ik op het idee om aan een Cast Member te vragen of we uberhaupt nog wel binnen zouden kunnen. Dat was zeer te betwijfelen en als dat al lukte, zouden het staanplaatsen zijn. Daar hadden we niet zo veel trek in, dus snel de wachtrij voor Indiana Jones verlaten en door naar The Great Movie Ride. Konden we weer even op temperatuur komen.

Helaas dachten meer mensen zo, want de wachtrij was 45 minuten. Dat viel uiteindelijk wel mee. Na een klein half uurtje konden we op de eerste rij plaats nemen voor een leuke tour door allerlei films. Deze tour hebben we al vele malen gezien, maar het blijft gewoon een leuke tour. En een extra voordeel; je zit binnen, dus lekker koel

Inmiddels liep het tegen 15.00 uur aan. Ik had eigenlijk wel zin in nog een ritje in Toy Story Mania en we hadden nog Fastpasses. Merel wilde nog steeds niet mee. Ze wilde liever de parade zien. Lex "offerde" zichzelf op zodat Fleming en ik 2 keer achter elkaar in Toy Story Mania konden. Wat een ontzettend leuke attractie is het ! Al had ik na de 2e keer wel pijn in mijn arm. De mensen die de attractie kennen, zullen wel begrijpen wat ik bedoel.

Voordat Fleming en ik naar Toy Story Mania gingen, had meneer zijn zinnen al gezet op popcorn. Ik had hem beloofd dat hij die zou krijgen nadat we in de attractie waren geweest. Dus zo gezegd, zo gedaan. Toen we bij Lex en Merel aan kwamen, bleek dat Lex ook al popcorn voor zowel Merel als Fleming had gekocht. Gevolg, 3 emmers met popcorn Nou die zullen wel niet veel meer eten tijdens het dinner.

Omdat we nog even hadden voor het eten besloten we naar de Kleine Zeemeermin te gaan. En op een of andere manier is het me weer eens gelukt om in een discussie met een stuk of 10 Engelsen verzeild te raken tijdens het wachten. We stonden in de wachtruimte van Ariel en ik had het met Lex over strollers in het park en dat we er eigenlijk helemaal niets meer van begrepen waar ze nou wel en niet naar binnen mochten. Even verderop staat een mevrouw met een buggy en die hoort mij het woord "stroller" zeggen. En die valt me ineens uit tegen me. Waar ik het lef vandaan haalde om haar aan te vallen over het feit dat ze met haar gehandicapte kind een attractie in ging. De buggy in kwestie bleek een rolstoel te zijn. Hoe dan ook, ik had het niet over noch tegen haar, dus vanwaar die aanval op mij ? De rest van haar groep vond het nodig om zijn steentje in de discussie bij te dragen. Pfffff, toen ik zei:"Relax, you're on the happiest place on earth" dacht ik dat ze me en masse zouden aanvallen. Mmmmm, blijkbaar niet zo gezellig in die groep. En nogmaals, ik had het niet eens over HAAR rolstoel.

Goed, deze discussie afgekapt en het theater in. Blijkbaar was iedereen in het park inmiddels oververhit. De Cast Member in de zaal in iedere geval wel. Die stond me een partij te schreeuwen tegen iedereen dat ze door moesten lopen etc, tec. En toen stond ze ineens tegen de verkeerde te schreeuwen; mijn man............ Dat moet je dus niet doen beste Cast Member, dan kun je een reactie terug verwachten.

Uiteindelijk zijn we maar naar buiten gelopen, want dit werd er allemaal niet gezelliger op. Na elkaar eens een paar keer heel verwonderd aan te hebben gekeken, zijn we de winkeltjes even ingelopen om onze gedachten te verzetten. Even na 16.15 meldden we ons bij het restaurant waar we nog even moesten wachten.

Na een klein kwartiertje waren we aan de beurt. We besloten dit keer ook maar eens een voorgerecht te nemen. We hadden best wel trek. Niet gek natuurlijk met alleen een koek als lunch. Mama besloot ook vandaag weer maar eens een cocktail te proberen. Dit maal een meloen combo. Erg lekker.

Het voorgerecht kwam al vrij snel. Zo, dat was lekker, dat beloofde wat voor het hoofdgerecht. Voor de kids hadden we als voorgerecht een salade van komkommer en tomaten, maar helaas was dat niet aan onze spookjes besteedt. Tja niet gek na al die popcorn. Het hoofdgerecht liet even op zich wachten en toen het er eenmaal was, viel het zwaar tegen. Het was eigenlijk niet te eten. Ik had een steak en klaarblijkelijk had de grill te hoog gestaan. Aan de buitenkant zat het vlees tegen het verbrand zijn aan. Nou had ik natuurlijk wel om een ander stukje vlees kunnen vragen, maar ik had geen zin om mogelijk weer in een discussie te belanden. Tel daarbij op dat de kids ontzettend vervelend aan het doen waren. Dus $ 160,- verder verlieten we het restaurant met een gemengd gevoel er aan over houdend.

Lex had het inmiddels, net als ik, redelijk gehad met onze spookjes. Eigenlijk was het wijs geweest om gewoon naar het appartement te gaan. Echter dit is onze laatste avond in Disney Hollywood Studios en we wilden ook graag allemaal Fantasmic! zien. Dus na wat peptalk schouders er onder en door met z'n allen. Merel wilde nog graag de film in One Man's Dream zien. Nou vooruit dan maar.

Na de film stonden we in dubio of we toch niet nog een keer de Kleine Zeemeermin moesten proberen. Ik heb er een verschrikkelijke hekel aan om ergens weg te gaan zoals we een paar uur eerder daar weg waren gegaan. Terwijl we staan te kijken hoe laat de volgende show is, hoor ik ineens Nederlands spreken achter me. Ik kijk om en zie Robert Jan, Yvonne en de rest van the family lopen. Zij waren onderweg naar Toy Story Mania. Ineens wilde Merel daar ook in Merel had echter pech, de wachtrij was 90 minuten. Dus dat deden we maar niet. We spreken af om elkaar in het Fantasmic ! theater weer te ontmoeten en met z'n allen naar Mickey te kijken. Gezellig ! We krijgen de walkie talkie mee zodat we elkaar kunnen vinden

We besluiten alsnog de Kleine Zeemeermin te doen en daarna alvast door te gaan naar het Fantasmic theater. Even na 20.00 uur liepen we het theater binnen en in het midden zat het al goed vol. Dus besloten we om naar links uit te wijken en daar een halve bank voor het hele gezelschap vrij te houden. De kids gaan nog even verder met hun popcorn. Tja die hadden tijdens het eten niets gegeten en hadden inmiddels wel honger. Niet veel later kwamen Robert Jan, Yvonne, Denise, Matthew, Robin en Chloe ook. De kids vermaakten zich met de Nintendo's en de volwassenen kletsen lekker even wat bij. Want ja, we kunnen elkaars weblog natuurlijk lezen, maar ik loop al 3 dagen achter met lezen. Dus de hoogste tijd voor een live verslag

Om 21.00 uur begint de show. Na een paar seconden stoten we elkaar aan en zeggen: "he een nieuwe show ?" Zou kunnen natuurlijk, maar we hadden er geen van allen iets over gehoord of gelezen. Na ongeveer een minuut klinkt dan toch het alom bekende liedje van Fantasmic ! Eh, hallo, dat is het einde van de show hoor, deze muziek ! Na weer een minuut gaan de lichten aan en worden we bedankt voor onze komst en als we de volledige show willen zien, dan graag om 22.30 uur terug komen in het theater. Wat is dat nou

Tot op heden zijn we er niet helemaal uit. De ene Cast Member vertelde ons dat er onweer in de regio was, dus kon de show niet door gaan. Eh, luistert u eens goed meneer, ja, hoort u dat ? Dat is Illuminations, de vuurwerkshow in Epcot die u iets verderop hoort. De andere Cast Member vertelde ons dat er een technisch probleem was en dat daardoor de show niet door kon gaan. Hoe dan ook, we moesten het theater verlaten, want dat was de wet

Inmiddels waren onze kids zo moe dat ze niet meer in toom te houden waren. Tijd om naar het appartement te gaan. We nemen afscheid van iedereen en met 2 gillende kids onder de arm, verlaten we het park. Pfffffff, wat een dag.

Voordat we het parkeertereein af waren, waren Merel en Fleming al vertrokken naar dromenland. Niet gek natuurlijk na zo´n lange, warme en drukke dag. Bij het appartement aangekomen zien we tot onze spijt dat het housekeeping helaas wederom niet gelukt was om onze kamer te doen. Ik maak er nog even melding van bij de receptie en cancel de hele midweek cleaning. Nee mevrouw, morgen komen ze en dan is het op onze kosten. Alles best, als ze maar voor 12.00 uur weer weg zijn, want morgen komen we echt terug in de middag voor een break.

Nadat de kids in bed liggen, drinken Lex en ik nog wat en nemen we een snelle duik in het zwembad. Even de dag van ons afspoelen We zijn zo moe dat we na het zwemmen eigenlijk meteen ons bed in duiken en als een blok in slaap vallen.

Je wordt ouder mama (dag 9)

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Tue, 05 Aug 2008 07:33:03 +0200

Vandaag begon de dag iets later dan de dagen ervoor. De wekker maakte ons om 8.00 uur wakker. Nadat iedereen rustig wakker was geworden, vertrokken we even voor 10.00 uur richting Golden Corral alwaar we ons tegoed hebben gedaan aan een laat ontbijtje.

Rond half 11 vertrokken we richting Walt Disney World met de bestemming:

Op het parkeerterrein aangekomen leek het niet super druk. We stonden op Discovery 15. Toen we met het treintje naar de ingang reden, spotte Fleming een monorailtoestel dat we nog niet op de foto hadden.

Licht blauw

Even na 11.00 uur liepen we door de toegangspoortjes van Epcot. Bij de grote bol zagen we een lang rij staan. Mmmmm, misschien toch iets drukker dan we gedacht hadden ? Eerst maar eens even een brievenbus opzoeken om onze vakantiegroetjes te posten.

Daarna snel door naar Test Track. Ondanks dat het de planning is om vandaag World Showcase te doen, willen we wel graag in Test Track. Dus eerst even fastpasses halen. Onderweg komen we het informatiebord tegen met de wachttijden van alle attracties.

This is Disney; the waiting is part of the ride

Bij Test Track aangekomen zien we zelfs bij de fastpass machines een rij staan.

Nadat we de magische kaartjes hadden (return time 14.35 uur) snel weg wezen en door naar World Showcase. We besluiten vandaag eens tegen de klok in te lopen. We beginnen dus in Canada met de film: "Oh Canada" Een erg leuke film over een groot en indrukwekkend land. Zo hebben we vandaag weer veel geleerd. Onder andere dat Canada het op 1 na grootste land ter wereld is. Rusland is groter. Ook hebben we geleerd dat Canada "slechts" 33 miljoen inwoners kent. Nog een weetje over Canada: de eerste chocolade fabriek ooit staat in Canada.

Na de film wilden de kids wat kleuren in het KidCot Station. Daar stond een mevrouw drop uit te delen. Dat viel natuurlijk bij onze spookjes in goede aarde.

Ondertussen liep Lex even naar Le Cellier om te kijken of er nog een plaatsje was voor vanavond. Afgelopen vrijdag hadden we de reservering laten schieten ivm mijn hoofdpijn. En wonder boven wonder was er nog een plaatsje voor vanavond. Normaal gesproken lukt dat echt niet. Het avondmaal was dus ook weer geregeld.

Zoek de spookjes..........

Na Canada zijn we via de UK naar Frankrijk gelopen. We moesten even wachten voordat de film begon. Merel & Fleming zagen meteen het beeld van Chimera. Op de vraag waar ze dat beeld van kenden, riepen ze in koor:"Van Quasimodo" Wie ooit beweert dat Disney niet educatief is, heeft het dus duidelijk niet bij het rechte eind

De film over Frankrijk was wel leuk, maar nodig aan een update toe. Maar ja, dat roepen we geloof ik ook al jaren. Na de film was het tijd om even wat te eten en te drinken. We bleven binnen zitten want het was buiten onmiddels bijna niet uit te houden van de hitte. Dus genoten we binnen in een koele ruimte van onze chocolade croissantjes en N'id Abeilles.

Nadat we weer helemaal op krachten waren, snel door naar het volgende land. Marokko lieten we links, of moet ik zeggen rechts, liggen. Ook Japan passeren we dit maal. Volgende stop: America.

We moeten een half uurtje wachten voordat de show begint, maar dat half uurtje komen we wel door. Er is een kleine tentoonstelling en de kids krijgen les in de Amerikaanse geschiedenis van papa.

Een kwartiertje voor de show begint, krijgen we een optreden van The Voices of Liberty. Jeetje wat kunnen die zingen zeg.

Na dit zing festijn was het tijd voor "The American Adventure" Een show over de Amerikaanse geschiedenis. Voor de volwassenen interessant, maar voor de kids wat minder. En dat was te merken......

Merel gebruikte de show om even haar power nap te doen

Nadat iedereen weer wakker was snel door naar Italy. Nadat we de kids een ijsje in het vooruitzicht hadden gesteld, wilden ze wel meewerken aan de jaarlijkse familie foto bij de fontein.

Niet de beste for ooit, maar beter 1 dan geen. Doen we vrijdag nog eens over.

Terwijl Lex en de kids om een ijsje gingen, bleef ik even lekker wachten in de schaduw. Wat bleek, er begon een straatshow: ROMEO & EDNA. Deze show hadden we nog nooit gezien, dus onder het genot van een ijsje hebben we lekker zitten kijken. En genoten en gelachen hebben we !

Na de show bleek dat Merel's t-shirt ook een ijsje had gegeten.........

Zo kunnen we onszelf natuurlijk niet in Le Cellier vertonen. Dus op jacht naar een schoon, nieuw t-shirt. Tja daarvoor moet je wel aan de overkant zijn.

Omdat we allemaal best moe en warm waren, besloten we om de rest van World Showcase voor aanstaande vrijdag te bewaren. We namen het bootje naar de overkant en doken een koele winkel in. Hier werd al snel een t-shirt voor Merel, een t-shirt voor Fleming en een t-shirt voor mama gescoord. Oh ja en ik had ook mijn oog op een schattig heuptasje laten vallen. Ineens lag dat bij de spullen om af te rekenen

Oh, toch wel zielig voor papa. Dus ook maar even de grote winkel, Mouse Gear, ingedoken alwaar Lex een polo heeft gekocht en ik ook nog een nieuwe polo

Nadat we onszelf allemaal omgekleed hadden in de pas gekochte shirts, was het de hoogste tijd om maar eens gebruik te gaan maken van onze fastpasses voor Test Track. Lex haalde eerst nog even fastpasses voor Mission Space en even na half 5 liepen we de fastpass line van Test Track in en zelfs daar was het druk

We vreesden even voor de tijd. Om 17.30 uur hadden we immers een reservering bij Le Cellier. Maar het liep allemaal perfect. We hebben weer met z´n allen genoten van Test Track en ik heb zelfs wat foto´s kunnen maken.

Gelukkig geen echte crash

Na deze adrenaline stoot was het tijd om weer richting Canada te gaan voor het dinner. Een paar minuten voor de gereserveerde tijd waren we er. Na een kwartiertje wachten, werden we naar onze tafel gebracht. Tijdens het wachten hadden we al een keuze gemaakt uit het menu. Mama stortte zich weer in een avontuur met een exotisch drankje

We hebben heerlijk gegeten, al vinden we wel dat de zeer positieve recenties over dit restaurant iets overdreven zijn.

Na het eten zijn we langzaam richting Mission Space vertrokken. Lex had voor ons alle 4 een fastpass gehaald voor het geval dat Merel en ik toch mee wilden.

Na de belofte om de groene, is milde, versie te doen, wilde Merel het wel proberen. En tja dan kan mama natuurlijk niet achter blijven. Een aantal jaar geleden heb ik de heavy version gedaan, maar sinds een dodelijk ongeval met een 4 jarig kindje in Mission Space, heb ik mhet niet zo op deze ride. Eigenlijk heb ik het er niet op dat onze spookjes er in gaan, maar volgens Lex kan er echt niets gebeuren. Nou vooruit dan maar.

Met een steen op mijn maag loop ik schoorvoetend naar binnen. Alles onder controle totdat Lex, de grapjas, begint over mijn claustrofobie. Ja mis dus Ik houd mezelf groot en net voordat we aan boord gaan, knijp ik hem er tussen uit. Merel geeft ook toe aan haar angst en samen wachten we in het Space Lab op de mannen.

De mannen komen vrolijk lachend naar buiten en Fleming wil nog wel een keertje. De wachtrij is niet zo super lang, dus vooruit dan maar. Merel kan het eigenlijk niet hebben dat haar broertje wel durft en zij niet, dus ze wil toch ook wel mee. En mama, mama gaat een peukie roken. Het is zo ver, de tijd is aangebroken dat de kids in attracties durven waar mama niet in durft Je wordt echt ouder mama !

Daar gaan ze...... op naar Mission Space

Dol enthousiast kwamen ze na een kwartiertje terug. We hebben er een nieuwe favoriet bij: Mission Space.

Inmiddels was het ruim 20.00 uur geweest, de hoogste tijd om dagsluiting te maken. Nog even wat foto's bij de bol (foto's helaas nog niet beschikbaar op Disney Photopass.com) en door naar huis. Even voor 21.00 uur openden we de deur van ons appartement. Het is een mooie dag geweest.

Eenmaal terug in het appartement wachtte ons een mider aangename verrassing. Bij het inchecken had ik namelijk een "midweek cleaning" gereserveerd. Dat zou vandaag plaats vinden. Maar helaas, geen schoonmaak vandaag. Terwijl ik naar de receptie liep bedacht ik de mogelijke oorzaak. En wat bleek ik had gelijk. De schoonmaak was gereserveerd op ons oorspronkelijke kamernummer en niet op ons uiteindelijke kamernummer. De mensen in kamer 2907 zullen bij thuiskomst vandaag wel vreemd hebben opgekeken dat hun apartement ineens schoongemaakt was Maar geen nood, morgen zal alsnog ons appartement schoongemaakt worden.

Toen ik terug boven kwam, bleek dat de kids ineens het stapelbed ontdekt hadden. Ze hadden al uitgemaakt wie er boven (Merel) en beneden (Fleming) mocht slapen. Nou toe dan maar, maar nu snaveltjes dicht en oogjes toe.

Ik ben achter de computer gedoken en aan het weblog begonnen. Na een uur en zonder tussentijds gesaved te hebben, drukte ik op een verkeerde knop. Gevolg........ ik kon opnieuw beginnen. Ook wilde ik de filmpjes van vandaag er op hebben. Al met al ben ik dus nog de nodige uurtjes met de update van vandaag bezig geweest. Inmiddels is het in Nederland al weer ochtend. De hoogste tijd dus voor mij om naar bed te gaan.

The let the adventure begin family (dag 8)

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Mon, 04 Aug 2008 05:43:06 +0200

Ook vandaag had de wekker vroege dienst; 6.00 uur liep hij af. Nadat we allemaal rustig wakker waren geworden en een boterhammetje hadden gegeten, vertrokken we iets na 8.00 uur naar Disney. Toen we via 1 van de toegangswegen Walt Disney World binnen reden, zagen we dat het erg druk was. Er stond zelfs een kleine file. Gelukkig niet richting onze bestemming, nee er was blijkbaar iets te doen in Disney's World Wide Sport.

Onze bestemming voor vandaag:

Even voor half 9 reden we het parkeerterrein al op. Tom Tom "waarschuwde" ons voor tolweg . Nu weten we wel dat parkeren bij Disney sinds vandaag weer een dollar duurder is geworden, maar om het perkeerterrein dan meteen een tolweg te noemen is wat overdreven. Overigens merken wij niets van die prijsverhoging. Wij hebben immers zo'n wonderkaartje waarmee je gewoon mag door rijden (mijn annual pass)

We staan vrij vooraan op de parkeerplaats, dus kunnen we makkelijk lopen naar de ingang. Natuurlijk moet de standaard foto ook deze keer weer gemaakt worden:

Eenmaal bij de ingang aangekomen, zien we dat er al redelijk wat mensen bij de toegangspoorten staan. We besluiten de "geheime" ingang te nemen. Staan we in ieder geval in de schaduw. Overigens is die ingang al lang niet zo geheim meer. Ook daar stond al een man of 20 te wachten. Nou ja, we staan lekker koel zullen we maar zeggen. En dat is wel nodig ook, want het is al erg warm.

Rond 10 voor 9 mogen we het park in om te verzamelen voor rope drop. Het blijft gewoon een sport om zo ver mogelijk vooraan te staan. Helaas lukt dat vandaag niet. Geen man overboord want wij gaan toch niet meteen naar Kilimanjaro Safaris, dus laat al die andere mensen maar lekker vooraan staan.

Niet veel later wordt ons gevraagd door 1 van de castmembers waar we naar toe gaan. Lex zegt dat hij voor de fastpasses gaat bij Kilimanjaro Safaris en dat wij naar Dinoland gaan en daar op hem wachten. Vraagt dat meisje hoe we het zouden vinden om als eersten in Kilimanjaro Safaris te gaan. Tegenprestatie is dat we het touw moeten (mogen) dragen in de optocht naar deze attractie. Nou dat leek ons wel wat. Door ja te zeggen werden we "The let the adventure begin family of the day"

En zo kwam het dat we even na 9.00 uur achter de auto van Minnie / Goofy & Pluto aan liepen op weg naar Kilimanjaro Safaris. De hele stoet moest verplicht achter ons blijven en wij werden via de fastpass ingang naar de 1e safari rit van de dag gebracht. De kids kregen ook nog een hele speciale Tinkerbell pin. Een hele leuke ervaring.

De safari was leuk en omdat het nog redelijk vroeg was, waren de dieren goed zichtbaar. We hadden zelfs een korte up-close & personal met een giraffe.

Toen we uit de safari kwamen zagen we nog een neef van Bokito aan zijn ontbijtje zitten.

We besloten om meteen Pangani Forest Exploration Trail te doen. Ook daar waren de dieren nog redelijk actief, dus voldoende te zien.

Je zal deze vrolijke vriend op je tuinpad tegen komen

Inmiddels begonnen de kids zich af te vragen wanneer we nou eindelijk naar de "The Boneyard" (een klim-en speelgedeelte voor kids) gingen. Want dat zouden we toch als eerste doen ? Tja daar hadden ze natuurlijk wel gelijk in, maar ja hoe vaak krijg je de kans om the family of the day te zijn ? Maar ze hadden wel gelijk, dus hup door naar Dinoland; The Boneyard. Lex liep ondertussen naar Expedition Everest voor 4 fastpasses. We wisten dat we er niet alle 4 tegelijk in zouden gaan, maar voor de zekerheid toch maar 4 gehaald.

Ondertussen in The Boneyard

Nadat Merel uitgekliederd was met het water was het tijd om door te gaan naar TriceraTop Spin.

Inmiddels liep het tegen 11.00 uur, het was warm, dus de hoogste tijd om iets te drinken. Daarna zijn we rustig richting Yak & Yeti gelopen. Daar hadden we om 11.30 een reservering voor de lunch staan. We waren er iets te vroeg, maar werden toch snel naar onze tafel gebracht.

De ober vroeg of ik in was voor een Yak Attach. Ach waarom ook niet, ergens op de wereld is het best al wel tijd om aan de alcohol te gaan En dus zat mama om 11.30 uur al aan een overheerlijke coctail.

Lex hield het heel keurig bij groene thee

Na een kwartiertje werd ons eten gebracht. Werkelijk om te smullen, al waren de kids het daar niet helemaal mee eens.

Aan het eind van de lunch werd voor ons allemaal een fortune cookie gebracht. Lex moest ontzettend lachen.

"You always bring others happiness"

Even na 12.15 uur stonden we weer buiten. Ter geruststelling, ik heb mijn Yak Attach niet helemaal op. Onze return time voor Expedition Everest was 12.30 uur, dus liepen we die kant op. We stelden de kids de vraag of ze ook mee wilden. Fleming wilde wel, Merel niet. Dus gingen Lex en Fleming eerst en bleven Merel en ik wachten op de mannen. Binnen 10 minuten waren ze al terug. Fleming had genoten en wilde nog wel een keertje. Nou dat kan hoor, je mag nog een keer met mama mee als je wil. Nou dat hoefden we geen 2e keer te zeggen. De 2e keer vond Fleming het wel wat enger dan de eerste keer, maar hij was nog steeds dol enthousiast. En ik, ik heb ook genoten. Blijft een leuke achtbaan die in het echt toch iets sneller gaat dan ik me kon herinneren.

Nadat we Expedition Everest achter ons hadden gelaten, liepen we door naar het theater waar Nemo the musical opgevoerd wordt. Helaas was er geen plaats meer voor ons. Dat vond ik persoonlijk niet zo erg want ik vind niets aan die musical, maar de kids vonden het wel jammer dat we hem niet konden zien.

Inmiddels begonnen we allemaal flink last te krijgen van de hitte, dus tijd voor een attractie die wel voor wat verkoeling zou zorgen: Kali River Rapids. Lex had voor de lunch nog even snel fastpasses gehaald en dat was maar goed ook, want er wilden blijkbaar veel mensen nat worden. De wachtrij was 60 minuten. Maar niet voor ons, wij zaten met 10 minuten in de raft om vervolgens 5 minuten later zeik en zeik nat te zijn.

Na dit waterfestijn dreigde er een impasse te ontstaan. Iedereen wilde wat anders en om het niet helemaal te laten escalleren, besloten we dat het eigenlijk wel mooi was geweest voor vandaag. Ik deed het voorstel om te gaan zwemmen en daar riep iedereen volmondig JA op. Na nog een laatste familie kiek, zwaaiden we rond 14.00 uur nog 1 keer naar the tree of life. Tot volgend jaar !

Bij het hotel aangekomen hebben we heerlijk gezwommen. De zon was echter zo sterk dat we na een goed uur l weer terug naar boven zijn gegaan. De kids waren moe en als we vanavond ook nog wat wilden gaan doen, dan was het misschien niet onverstandig om even een klein tukkie te gaan doen. Na enig aandringen sliepen onze spookjes dan toch.

Tegen een uurtje of 5 hebben we ze weer wakker gemaakt en zijn we vertrokken naar Downtown Disney om naar de bioscoop te gaan. We hadden via internet een vekeerde tijd doorgekregen, dus moesten we nog een uurtje wachten voordat de film begon. Ondertussen is Lex even heen en weer gelopen om lekkere broodjes van The Earl of Sandwich. Ze hebben hier namelijk alleen maar zoute popcorn in de bioscoop en daar zijn we geen van allen dol op. Gelukkig hadden we dus nog even de tijd.

De film begon om 18.40 uur, althans de previews. Zo hebben we al de trailer van de volgende Disneyfilm, Bolt, gzien. Ziet er leuk uit. Om 19.00 uur begon de hoofdfilm: WALL-E.

Een leuke film, die ook in het Engels goed te volgen is voor de kids. Met name Fleming was dol enthousiast,. Ik vond hem wel leuk, maar niet spectaculair. Beetje dun verhaallijntje. Ik heb betere Disney / Pixar films gezien. Ach het kan niet altijd Toy Story of Cars zijn Al met al wel leuk om eens ene keer in ene Amerikaanse bioscoop te zitten.

Even na 20.30 uur stonden we weer buiten. De kids waren redelijk uitgeblust, dus tijd om naar dromenland te vertrekken. Gelukkig zitten we maar 5 minuten van Downtown Disney af, dus dat was zo geregeld.

Nadat de kids op bed lagen, zijn Lex en ik wat gaan opruimen en even later is Lex op de bank in slaap gevallen terwijl hij naar golfchannel aan het kijken was. Tja een slaapverwekkende sport, dat golf Ik ben toch nog even achter de laptop gekropen en het streven is om om 0.00 uur het licht uit te doen.

Celebration (dag 7)

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Sun, 03 Aug 2008 05:58:37 +0200

Omdat ik gisteren zo lekker lag te slapen, is Lex vannacht maar op 1 van de stapelbedden gaan liggen. Heel lief bedoeld, maar het had wel tot gevolg dat er geen wekker was gezet. Ik schrik dan ook om 7.30 uur wakker. En voordat dan iedereen up and running is............

Uiteindelijk vertrekken we iets na half 10 richting de golfclub in Celebration. Daar hebben Merel en Fleming hun golfclinic. Ondanks de hitte hebben ze er ontzettend van genoten kijk maar:

Vol trots dragen ze hun eigen golftassen

Met z'n allen op weg naar de driving range

Eerst even de nodige rek- en strekoefeningen doen

Papa valt af en toe in als pro

Ook het putten hoort er bij

Kijk Fleming; net als een klok

Zelf de ballen oprapen, nu nog leuk, maar er komt een tijd dat ze dat ongetwijfeld minder leuk vinden

Ook mama sloeg nog even snel een balletje

En als afsluiting nog even "de baan in" om te putten op een echte green

Om 12.00 uur was de les voorbij. Inmiddels hadden we allemaal honger en dorst. Dus op zoek dan maar naar een restaurant. We zijn uiteindelijk beland bij Thank God It's Friday alwaar een echte ballonartiest al klaar stond om een puppy en een aapje voor onze spookjes te maken.

Nadat we weer helemaal op krachten waren gekomen, mocht mama zeggen wat ze wilde gaan doen. De ochtend had immers in het teken gestaan van de kids en papa gaat in totaal 2 keer golfen deze vakantie, dus nu was mama aan de beurt. Nu had ik altijd al eens een Amerikaanse beauty salon van binnen willen zien, dus dat wilde ik nu dan toch maar eens gaan doen. Even lekker een uurtje relaxen tijdens een manicure.

Nadat mijn nagels weer tip top in shape waren (nu de rest van mijn body nog ), wilde ik graag toch nog een paar uurtjes naar Magic Kingdom met z'n allen. Helaas dacht Fleming daar anders over. Op de parkeerplaats van MK begon meneer te bokken en zoals eerder deze week afgesproken, hebben we meteen rechtsomkeer gemaakt. Ik was om te spetteren en ook Lex had het even helemaal gehad met onze verwende spoken Het was dus even niet zo gezellig.

Nadat iedereen zijn zegje gedaan had, hebben wat te eten gehaald bij de supermarkt. Lex en de kids hadden we zin in een gebakken eitje. Zo gezegd, zo gedaan.

Ineens realiseerde ik me dat het zaterdagavond was, dus de oude auto parade in Old Town. Het leek ons allemaal wel leuk om daar eens te gaan kijken. En jeetje wat een hoop auto's zeg. Echt leuk om een keer te zien.

Nadat we een gedeelte van de parade hadden gezien, was het eigenlijk wel tijd om de kids naar bed te gaan brengen. Ze begonnen moe en dus zeurderig te worden. Rond 21.30 uur waren we weer thuis en niet veel later waren onze spookjes vertrokken naar dromenland.

Lex en ik hebben nog even naar Wishes zitten kijken vanaf ons balkon. Daarna ben ik achter de laptop gedoken om ons weblog bij te werken en is Lex verder gegaan met zijn boek. Even na middernacht ging het licht uit.

Auw mijn hoofd (dag 6)

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Sun, 03 Aug 2008 05:08:02 +0200

Vanochtend iets later opgestaan dan de dagen er voor. Helaas word ik wakker met hoofdpijn. Hopelijk gaat dat over na een lekker bakkie koffie van Starbucks. We vertrekken iets te laat vanuit ons appartement en bij Starbucks staat een lange rij, dus vandaag beginnen we de dag helaas niet met een lekkere macchiato. Bij de supermarkt op Cross Roads halen we snel wat croissantjes, of zoals Fleming ze noemt fazantjes, en we rijden snel door naar Epcot.

Even na half 9 zijn we bij de toegangspoortjes van Epcot. Het is al erg druk, maar we zien ook dat iedereen bij de eerste 4 poortjes in het midden blijft staan. Wij vertrekken naar het toegangspoortje bij Guest Relations, waar nog niemand staat. Een mooie plek om een foto te maken van de monorailvoertuigen die voorbij komen en jawel, we hebben er weer 1 voor de verzameling.

PAARS (al lijkt het hier blauw)

Even voor 9 uur gaan de poortjes open en kunnen we doorlopen naar de plaats waar rope drop zal plaatsvinden. Mickey, Minnie, Goofy, Pluto en Knabbel & Babbel komen ons al snel goedemorgen wensen.

Om exact 9.00 uur wordt het touw weggehaald en kan de “Soarin’stampenade” beginnen. Lex is aangewezen als Fastpass Volunteer en ik volg samen met de kids.

Als we bij Soarin’ zijn aangekomen, staat Lex al op ons te wachten. We besluiten om alvast 1 keer Soarin’ te doen. Dit is nog steeds 1 van onze favorieten.

Helaas missen we net de eerste vlucht, maar met de tweede vlucht mogen we mee. Terwijl we de instructie video bekijken, vragen we onszelf af of hoe dat in het Frans zal klinken. Via diverse kanalen hebben we gehoord dat Soarin’ namelijk naar Disneyland Paris Resort komt. We komen tot de conclusie dat het in het Frans ongetwijfeld niet zo leuk zal klinken als in het Engels. Maar we zullen ons laten verrassen t.z.t.

De vlucht over California was weer als vanouds. We hebben weer genoten. Na Soarin´ was het tijd voor The seas with Nemo & friends. Zowel Lex als ik vinden hier niet zo veel aan, maar ja de kids vinden het leuk, dus toe dan maar. Na Nemo door naar Turtle talk with Crush. Blijft leuk, al hadden we vandaag een naar mijn smaak wat minder leuke Crush. Maar ondanks dat hebben we wel gelachen. Na Crush door naar Figment (Journey into imagination). Daar begon Merel wat uit haar hummetje te raken. Achteraf bleek dat ze de stank in het reuklab en de knal (????) niet zo leuk vond. De toon was echter gezet, mevrouw had haar bokkenpruik op.

Helaas begon mijn hoofdpijn ook flink parten te spelen, dus besloten we dat ik terug zou gaan naar het appartement en dat Lex en de kids verder gingen in Epcot. Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben thuis gekomen en op bed neergeploft nadat ik 2 paracetamolletjes had ingenomen. Binnen 5 minuten sliep ik. Rond half 3 werd ik even wakker en heb ik nog een stukje As The World Turns gekeken Tijdens 1 van de vele reclames ben ik weer in slaap gevallen.

Tegen 6.00 uur waren Lex en de kids ook weer thuis. Zij hadden nog een leuke dag in Epcot gehad en vroegen zich af of mama zin had om mee naar de ome Mac te gaan. Ik voelde me echter nog steeds niet top, dus sloeg het aanbod af. Lex en de kids zijn wel “even” naar Mc Donalds in Downtown Disney gereden. Het bleek er een gekkenhuis te zijn.

Tegen een uurtje of 9 waren ze weer thuis en zijn de kids eigenlijk meteen naar bed gegaan. Ik heb lekker op bed tv liggen kijken. Even helemaal niets doen. Mijn hoofdpijn trok na nog 2 paracetamolletjes gelukkig wat weg.

Hopelijk mogen een hoofdpijn vrije dag.

Relax = shoppen (dag 5)

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Fri, 01 Aug 2008 05:50:27 +0200

Vandaag een rustdag op het programma. Nu zijn wij niet echt mensen om een hele dag stil te zitten, dus rustdag is dan ook maar een benaming voor een dag waarop er geen parken worden bezocht. Een onderdeel van een rustdag is dat er geen wekker wordt gezet en we wel zien hoe laat we wakker worden. In dit geval werd ik om 8.10 uur gewekt door Fleming. Na rustig wakker te zijn geworden, ben ik er om 8.30 uur uit gegaan. Lex lag nog lekker in dromenland. De kids wilden tv kijken en met hun NDS spelen. Ik ben een wasje gaan draaien en heb wat achter de computer gezeten. Echt relaxed dus allemaal.

Om 10.00uur vonden de kids en ik dat papa er ook maar eens uit moest komen. Na wat aansporingen was dat om 10.15 uur een feit. Het zonnetje schijnt heerlijk, dus meteen door naar het zwembad voor een duik. We hebben heerlijk gezwommen met z’n allen en stonden eigenlijk net op het punt om terug naar boven te gaan toen rond een uurtje of 12 het begon te regenen.

Foto gemaakt door Merel; onze fotograaf in spe

De regenbui had echter het karakter van een Hollandse regenbui; lang en druilerig met af en toe een hoosbui er tussendoor. Dus zo kwam het dat we om een uurtje of 1 door de regen moesten rennen om bij de Earl of Sandwich (Downtown Disney) te komen. Daar hebben we een heerlijk broodje op.

De alom geprezen Tuna Melt

Na al dat lekkers kon de tocht naar de golfshop(s) beginnen.Aanstaande zaterdag hebben Merel & Fleming een golf clinic en papa vond toch eigenlijk wel dat de kids hun eigen golfspullen moesten hebben. Eerst reden we naar Edwin Watts Golf in Kissimmi. We hadden onze zinnen gezet op 2 kleine setjes (3 clubs) van U.S. Kids Golf. In deze golfshop een paar kleine setjes, maar niet de juiste maat.

Vervolgens door via International Drive naar Special Tee. Ook daar helaas geen kleine setjes te krijgen, maar in hun andere filiaal op International Drive hadden ze wel de setjes met 5 clubs. Aanvankelijk was ik hier op tegen, want dat is toch weer een stuk duurder en in Nederland kunnen ze toch niets met hun golfsets. Dus waarom extra geld uitgeven ? Na veel wikken en wegen toch maar de grotere sets met 5 clubs voor de kids gekocht. We kregen gelukkig wel wat korting.

Kids blij, papa blij, maar mama nog niet helemaal. Mama had namelijk haar zinnen gezet op die schattige wit/roze golfschoenen van U.S. Kids Golf voor Merel. Tja en die hadden ze natuurlijk weer niet in deze winkel. Mmmmm, toch maar door naar de grote vestiging van Edwin Watts op Turkey Lake Road. Ja, en als je dan niet het exacte adres weet, dan ga je verkeerde kant op en vind je de winkel nooit.

Nu had ik op International Drive ook een vestiging gezien van Edwin Watts, dus hup terug maar weer. Pfff, inmiddels waren we dus al ruim 3 uur bezig met dit geintje. Jaaaaaa, gevonden. Het bleek de outlet store van Edwin Watts te zijn en jawel daar stonden ze hoor mooie wit/roze golfschoenen voor mijn meiske. Mama helemaal blij. Nu nog golfschoenen voor Fleming. Helaas waren die er niet in zijn maat, dus toch maar weer naar de vestiging op Turkey Lake Road. Ditmaal maar wel om het adres gevraagd. Uiteindelijk kwam ook Fleming om 16.45 uur met mooie zwart/witte golfschoenen naar buiten. Iedereen blij.

Jaaaaa, en nu kon mama gaan shoppen. Misschien toch wel verstandig om eerst te eten, anders gaan er straks humeurtjes opspelen en daar hadden we geen zin in. Dus zo gezegd zo gedaan. De Tom Tom ingesteld op Premium Outlets en een restaurant laten zoeken op de route. He Outback, daar hebben we goede verhalen over gehoord. Moesten we ook maar eens een keer proberen dan. En zo kwam het dat we iets na 5 uur bij Outback naar binnen liepen. Het zat al aardig vol, maar we werden goed en redelijk vlug geholpen. We hebben heerlijk gegeten en het toetje was een waar feest. Dit restaurant komt zeker op het lijstje van favorieten. Beetje jammer dat ze geen cappuccino hadden, maar ja “this is the outback of Austalia, there are no cappucino machines mam J”

Na het eten was het dan echt tijd (voor mama) om te gaan shoppen. We begonnen bij Nautica (shirt voor mama) en zijn vervolgens over gestoken naar Naturalizer (2 paar schoenen voor mama). Daarna snel door naar Ralph Lauren alwaar er natuurlijk voor de kids het nodige werd gekocht. Nou vooruit voor mama dan toch ook nog maar iets uitgezocht (blouse en jasje). Eenmaal buiten gekomen vroeg Lex of hij ook nog even “mocht” shoppen. Hij wilde graag naar Tommy Hilfigger en heeft welgesproken 1 polo uitgezocht. Nou pooh, pooh das heavy shoppen hoor Lex.

Inmiddels is het toch al weer 21.00 uur, dus de hoogste tijd om terug naar Blue Heron te gaan. We stoppen de kids in bed en ruimen de oogst van vandaag op. We komen tot de conclusie dat we toch best veel hebben gedaan op onze rustdag. Maar ja, wat is Orlando zonder shoppen. Het is ons ook opgevallen dat we relatief weinig Nederlanders zien / horen. Bij Ralph was het de eerste keer dat we Nederlands hoorden praten deze vakantie. Ja oke, gisteren natuurlijk ook, maar die Nederlanders hadden we bewust opgezocht J Dat was in de tijdens de Dutch Springbreak wel anders. Toen hoorde je in elke winkel en in elk park wel Nederlands praten.

Nadat alles weer is opgeruimd duik ik achter de computer en Lex op de bank met zijn boek. We streven er naar niet te laat te gaan slapen, maar ja als ik achter de pc zit………..

Morgen weer een dag naar Disney. Ditmaal gaan we naar Epcot. We hebben er nu al zin in !

Soms loopt het anders (dag 4)

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Fri, 01 Aug 2008 05:20:03 +0200

Vanochtend stond wederom de wekker op 6.00 uur. En wederom hadden we de wekker nodig om wakker te worden. Verbazingwekkend dat we al zo snel op Amerikaanse tijd zitten. Voorgaande keren hadden we echt wel een dag of 3 nodig om over onze jetlag heen te komen, maar deze keer niets van dat alles.

Ik ga er uit en duik even achter de computer. Lex gaat zich eerst douchen en daarna maak ik de kids wakker en spring zelf onder de douche. Het gaat allemaal redelijk makkelijk en om 7.30 uur zijn we eigenlijk allemaal klaar voor vertrek. We rijden eerst door de Starbucks drive-thru voor een lekker bakkie koffie. We “ergeren” ons een beetje aan de vele keuzes die je krijgt. We willen 1 gewone koffie en een Macchiato Caramel. Hoe moeilijk kan dat zijn ? Nee, eerst moet Lex nog een keuze maken uit een stuk of 3 verschillende soorten koffie en als we zeggen dat in de Macchiato ook nog suiker moet, dan krijgen we de keuze gewone suiker of rietsuiker en of de suiker er al in moet of er gewoon losbij. Haleluja, geef ons gewoon onze koffie ! We krijgen een Symio gevoel (reclame met dat meisje dat ook koffie verkoopt en de klant na iedere keuze weer een nieuwe keuze voor legt.)

Maar jawel, na een minuut of 5 hebben we onze koffie en kunnen we op weg naar Cross Roads om daar bij de supermarkt even wat broodjes te halen. Zo gezegd, zo gedaan en al picknickend in de auto, vertrekken we naar Magic Kingdom. We rijden even na 8 uur de parking lot al op en we besluiten even langs het Disney Car Care Center te rijden. We hebben namelijk het idee dat de airco van onze tuut lekt en willen even zeker weten dat het de airco is en niet iets anders. Onze vermoedens worden bevestigd, niets aan de hand dus. Het schijnt dat dat lekken de manier van de airco is om zijn vocht kwijt te kunnen. Mmmmm, weer wat geleerd vandaag. Tja, we zijn nu eenmaal geen automonteurs J

Hup door naar Magic Kingdom. We nemen de monorail en kunnen weer wat monorailvoertuigen aan onze verzameling toevoegen.

ROOD

GROEN

GOUD

ZILVER

ORANJE

Als we bij de poorten van MK aankomen, zien we dat we absoluut niet de eersten zijn. Het pleintje voor het station stroomt al aardig vol. Het is rond kwart voor 9 dat ook wij door de toegangscontrole gaan. Het wachten op de openingsshow duurt feitelijk niet lang, maar door de hitte en de volle zon lijkt het wel uren te duren. Vandaag is het niet Merel, maar Fleming die niet zo in zijn hummetje is. Hij luistert ontzettend slecht, is aan het bokken, kortom niet gezellig. Ineens schiet het me helemaal in het verkeerde keelgat. We besluiten rechtomkeer te maken en terug naar Blue Heron te gaan. Daar aangekomen, laten we de kids eerst maar eens goed nadenken wat er aan de hand is, we praten met ze en leggen nog maar eens de 5 basisregels uit. Iedere keer als 1 van die regels overtreden wordt, is het rechtsomkeer terug naar het appartement en voor straf 1 uur op je kamer zitten. Lijkt streng, maar is echt nodig bij die spookjes van ons.

Nadat de lucht tussen de kids en de ouders wat geklaard is, besluiten we nog even wat te gaan shoppen. Ik wilde nu wel eens met eigen ogen de camera winkels in Orlando zien. En wie weet liepen we wel tegen een leuke deal aan. Nou helaas, ook in Amerika blijft een spiegelreflexcamera heel veel geld. En ach, waarom iets goeds vervangen ? Ik heb immers een goede Canon 350D dus waarom een hoop geld uitgeven voor een nieuwer model ?

We besluiten nog even naar Festival Bay te gaan; een shopping mall waar we nog nooit zijn geweest. In potentie een hele leuke mall, maar jammer van de grote leegstand. Echt jammer, want het zou zo leuk kunnen zijn. Nu maakt het een wat doodse indruk. Maar ondanks dat kijken we toch wat rond in een aantal winkeltjes. Er zit bijvoorbeeld een redelijk grote zaak met zwemkleding. Ik trakteer mezelf op een nieuw badpak en een nieuwe bikini.

Ongemerkt is de tijd toch sneller gegaan dan we dachten. We besluiten om even een broodje bij Subways te halen, maar dat even werd weer een heel vraag en antwoordspel al la Starbucks. Lex heeft daar geen zin in en we besluiten om naar de auto te gaan en naar de drive-thru van de Mac te rijden. Terwijl we naar de auto liepen, begon het te regenen en goed ook. Gevolg; 4 verzopen katjes, zo nat waren we. Gelukkig drogen we snel op tijdens onze rit naar de ome Mac. We bestellen snel wat en daarna snel door naar Kissimmi. Want daar hebben we een afspraak met Robert Jan (MattRob), Yvonne en de kids.

Tom Tom brengt ons keurig naar de opgegeven bestemming en dan ineens ontmoet je in het echt mensen waarvan je via de vakantie weblogs eigenlijk al zo veel weet. Meteen na binnenkomst begint het gesprek en is het inderdaad of we elkaar al jaren kennen. Heel gezellig. De kids willen natuurlijk meteen in het zwembad, dus hup omkleden en zwemmen maar. De volwassenen installeren zich aan de rand van het zwembad.

Na een klein kwartiertje vertrekken de mannen richting Disney. Om 15.15 uur slaan ze af op Palm, 1 van de Disney golfbanen. Terwijl de mannen hard werken op de golfbaan, houden Yvonne en ik, onder het genot van een hapje en een drankje, toezicht op de kids. Denise komt zo af en toe ook gezellig even kletsen, maar duikt dan weer snel achter haar chat sessie J

Het is reuze gezellig en de tijd vliegt voorbij. De mannen zijn tegen 8 uur weer terug om daarna weer snel op jacht te gaan naar eten; Burger King voor de kids en pizza voor de grote kinderen onder ons.

Onze 2 spookjes zijn zo moe dat ze moeite hebben om hun ogen open te houden. Merel valt zelfs op een gegeven moment in de stoel in slaap. Fleming wil niet aan zijn slaap toegeven en zet zijn zeur-mode aan; of hij please, please, please nog mag zwemmen en of hij please, please, please zijn knuffel terug mag (die was gedurende de strijd eerder die dag in beslag genomen door papa & mama).

Ondanks dat we nog wel uren zouden kunnen kletsen, besluiten we tegen 22.00 uur dat het tijd was om de kids naar bed te gaan brengen. Het is een lange, gezellige dag geweest. Zeker voor herhaling vatbaar. Even voor 23.00 uur zijn we weer thuis. De kids worden weer slapend naar boven gebracht, Lex en ik drinken nog even wat en ook wij liggen niet veel later op bed.

We kijken terug op een heerlijke dag in Orlando/Kissimmi. De dag verliep in de ochtend anders dan oorspronkelijk gepland, maar dat is niet erg. Het is goed zo. Dit is vakantie !

ps: voor een verslag van het golfen van de heren, verwijs ik graag naar het weblog van MattRob: http://florida2008.blogspot.com/

De vakantie is echt begonnen (dag 3)

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Wed, 30 Jul 2008 06:10:15 +0200

De dag begon ook vandaag weer erg vroeg, alleen hadden we dit keer wel de wekker nodig om wakker te worden. Terwijl Lex onder de douche duikt, slinger ik de computer aan om ons weblog bij te werken. Ja, we moeten immers onze fans in Nederland wel op de hoogte houden, toch ?

Om 7.00 uur maken we de kids wakker en even na half 8 vertrekken we naar Golden Corral. Daar eten we weer lekker en met name (veel te) veel.

Rond half 9 vertrekken we richting Disney’s Hollywood Studio’s. Alhoewel we de weg inmiddels wel kennen, zetten we toch de Tom Tom aan. Onze gids heeft in eerste instantie moeite om een GPS signaal op te vangen, maar we gaan toch rijden. Jawel, na 5 minuten is Tom wakker en begint hij aan de begeleiding. We volgen de aanwijzingen keurig op en we denken nog;”Goh, vreemde route” Op een gegeven moment moeten we rechts af slaan en is de bestemming bereikt……. Ik zeg nog: ”Dat is niet goed hoor” Maar Lex beweert bij hoog en bij laag dat we er zijn. Ja, we zijn bij de Disney Hollywood Studio’s, maar wel bij de personeelsingang. We liggen helemaal in een deuk. Nu zijn we wel vaste klanten hier, maar om nou via de personeelsingang naar binnen te gaan, dat vinden we wat te ver gaan.

We draaien dus maar snel om en rijden ditmaal naar de parking lot van de Studio’s. Toegegeven, het geeft wel een extra dimensie aan je vakantie zo’n Tom Tom.

Eenmaal op de parking lot aangekomen, parkeren we de auto bij Stage 43 en pakken we het treintje naar de ingang. Het is inmiddels net 9.00 uur geweest, dus we kunnen meteen naar binnen. Lex, onze Fastpass Volunteer (FPV-er) gaat richting Toy Story Mania en ik kom met de kids ook rustig die kant op. Daar aangekomen zie ik dat het ontzettend druk is bij de fastpass machines en Lex staat achter aan in de rij en de return time is al 10:35 uur. De wachtrij voor Toy Story zelf is inmiddels al een uur. Mind you, het is pas 9.10 uur

Na een kwartiertje heeft Lex de fel begeerde fastpasses en besluiten we toch aan te sluiten in de rij. We hebben al zo veel verhalen over deze nieuwe attractie gehoord, dat we, bij hoge uitzondering, besluiten om er een uur in een wachtrij aan te besteden. En eerlijk is eerlijk, de imagineers hebben hun best gedaan om het wachten zo aangenaam mogelijk te maken. De ruimte is tot in de puntjes verzorgd en erg leuk om te zien. We zien zelfs een zingende Mr. Patatohead.

Tot onze verbazing komen we na een half uurtje al bij de 3D brillen aan en een kleine 10 minuten later kunnen we al plaats nemen in de karretjes. Dat uurtje wachten bleek dus uiteindelijk maar 40 minuten te zijn. We ondergaan de attractie en hebben de grootste lol. Nou ja, 3 van de 4 gezinsleden dan, want Merel vond het niet leuk. Het zal ongetwijfeld de vermoeidheid zijn die parten speelt bij ons meiske.

Na Toy Story Mania besluiten we om rechts af te slaan en de Backlot tour te doen. De pre-show is veranderd; er zijn geen volunteers meer die nat worden. Beetje jammer, want de hele essentie van de pre-show valt daarmee eigenlijk weg. De Backlot tour zelf is weer als vanouds, al vind ik het nog steeds erg jammer dat hij drastisch is ingekort met de komst van het “Lights, Motors, Action” theater.

Het hoogtepunt van de tour “Catastrophy Canyon” wordt door Lex op de gevoelige beeldplaat vastgelegd. Normaal gesproken ben ik altijd de fotograaf, maar nu we in de spiegelreflexcamera hebben thuis gelaten en de compact camera mee naar Orlando hebben genomen, pakt Lex makkelijker de camera. En dat doet hij niet slecht Moet je vaker doen Lex

Na de tour lopen we nog even door een ruimte met een aantal kostuums wat slechteriken in de Disney films. Z zien wij bijvoorbeeld ook het kostuum van Queen Narissa uit Enchanted. Fleming vind het allemaal maar niets. De mopperbui van Merel is overgeslagen op haar broertje. Tijd voor iets anders. We gaan Mike & Sully goedendag zeggen.

Daarna is het tijd voor een smoothie en een lekkere cinamon bun. Terwijl we hier van genieten, verbaas ik me over de relatieve rust in het park. Op een schaal van 1 tot 5 heeft deze periode van het jaar het cijfer 5. De drukte, of moet ik zeggen relatieve rust vandaag rechtvaardigt dit horror cijfer absoluut niet. Tja onze Tourguide Mike had het nog niet zo verkeerd om vandaag de Studio’s aan te bevelen. Terwijl we wat zitten te kletsen, merken we ook op dat we dit jaar onze Braziliaanse vrienden missen. Onze woorden zijn nog niet koud of wat komt daar aan……… een groep van een man of 50 Braziliaanse jeugd. We schieten alle 2 in de lach. Nadat we de innerlijke mens verzorgd hebben is het tijd voor het jaarlijkse poseren in de auto bij het Sci-fi restaurant.

De hoogste tijd al weer voor de 2^e keer Toy Story. Als we langs de fastpass machines lopen, zien we dat alle fastpasses voor vandaag al uitgegeven zijn. Het is pas 12.15 uur op dat moment ! Dit is nog erger dan Soarin’

Bij de attractie aangekomen wil Merel eigenlijk niet, maar na wat bemoedigende woorden, wil ze dan toch wel samen met papa. Fleming en ik hebben de grootste lol en alhoewel we beiden geen super hoge score hebben, liggen we wel helemaal in een deuk.

Na dit lach festijn gaan we door naar de Kleine Zeemeermin. Helaas is de show net begonnen, dus halen we voor de zekerheid fastpasses voor de show een uurtje later. Om dat uurtje door te komen gaan we naar de Magic of Disney Animation.

We lachen weer om Mushu en daarna gaan Fleming en ik naar Mr. & Mrs Incredible. Merel had geen zin en is gaan tekenen en zingen samen met papa. Al met al waren we met dit alles een klein uurtje kwijt.

Inmiddels was het tijd om naar de Kleine Zeemeermin te gaan. En dat was maar goed ook, want de lucht zag er zeer dreigend uit. Dus hup naar binnen met z’n allen. We genieten weer volop van deze show en omdat we op de 1^e rij zitten, op verzoek van Fleming, kan ik eindelijk zien hoe Ariel omgetoverd wordt tot een meisje met echte benen. Iets wat ik tot vandaag niet uitgeknobbeld kreeg.

Na de show zien we als we buiten komen dat we geluk hebben gehad. Terwijl wij binnen waren heeft het flink geplensd. Die bui zijn we dus mooi mis gelopen.

De vermoeidheid begint bij de kids nu echt parten te spelen, dus tijd om weg te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Om 15.30 uur waren we terug in de kamer en hebben we Merel even op bed gelegd voor een klein dutje. Hopelijk knapt ze daar van op. Fleming duikt op de bank met zijn NDS, Lex belt Disney om een reservering te maken voor morgen om te golfen en ik kruip achter de computer om dag 1 van onze reis op het weblog te voorzien van foto’s.

Na een uurtje maken we Merel wakker en vertrekken papa en de kids richting het zwembad. Ik ben nog steeds met de foto’s bezig en kijk vanaf het balkon naar het zwemfestijn.

Even voor 6 uur zijn Lex en de kids weer boven en niet veel later vertrekken we naar Bahama Breeze. Daar aangekomen zien we dat het ontzettend druk is. We moeten even op een tafel wachten en het eten laat even op zich wachten, maar de kids vermaken zich wel. Fleming zit helemaal in zijn NDS en Merel zit lekker te kleuren.

Om 19.30 uur hadden we ons eten en het was het wachten zeker waard. Jammie, wat was dat lekker. De kids vallen inmiddels bijna in slaap, dus de hoogste tijd om dagsluiting te maken. Om 20.30 uur liggen ze in bed en vallen in slaap zoals ze zijn gaan liggen. Zo moe zijn ze. Lex loopt nog even naar de Starbucks voor een lekker bakkie leut en ik ga verder met het weblog en surf nog wat rond op internet. En zo kwam er een eind aan een mooie dag in Orlando.

Wie gaat dat betalen ? (dag 2)

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Tue, 29 Jul 2008 12:44:49 +0200

Na een paar uurtjes slapen, werd ik om 3 uur wakker. Ik blijf toch nog even liggen in het over heerlijke bed. Om 4 uur zijn de kids wakker en begint de drukte al weer. Lex is zeer resoluut, 6 uur is 6 uur, dus allemaal nog even rustig doen ! Ik zet Jetix op voor de kids en ga zelf op het balkon zitten om alvast het web-log bij te werken. Ik kan zelf namelijk ook niet meer slapen………. Het lukt Fleming niet om rustig te blijven, dus zet ik hem bij mij op het balkon. We hebben nog een lange dag voor de boeg en soms moet mama even verstandig zijn voor de kleine man. Als we hem nu niet rustig krijgen, stort hij vanmiddag in en dat is niet bevorderlijk voor de gezelligheid in de groep.

Terwijl ik op het balkon het web-log zit bij te werken, hoor ik een hoop lawaai op de golfbaan. Het is 5.30 uur en de baan wordt gemaaid. Doet me denken aan de ski vakantie; daar worden de pistes ook midden in de nacht klaar gemaakt voor de volgende dag. Dit geeft ongeveer hetzelfde geluid, alleen is het hier in Florida “iets” warmer

Rond 6 uur spoor ik Lex aan om uit bed te komen. Na allemaal even een douche te hebben genomen, vertrekken we even na 7.00 uur naar de valet-parking. Lex wacht op de auto en ik check ons uit. Mmmmm, $ 30,00 valet-parking fee, nou toe dan maar, die mannen moeten immers ook betaald worden (al hebben ze volgens mij al een mooi inkomen van de fooien die ze krijgen). Eenmaal bij de auto aangekomen, blijkt er een probleempje; de auto heeft schade. Wel potjandriedubbeltjes (let wel, dit is de nette versie….) Waarschijnlijk hebben ze gisteren bij het parkeren een muur geraakt met als gevolg, een fikse deuk in de linker achterkant. Niemand voelt zich verantwoordelijk en ik zie onszelf al verwikkeld raken in een juridische procedure.

Na veel 5-een en 6-een wordt de manager van valet-parking gebeld. Tja, meneer zal rond een uur of 9 er wel zijn. Maar we kunnen gerust gaan hoor. Nou, dat dacht ik niet. Inmiddels hebben we zelf de schade al aangemeld bij Alamo en hebben we geregeld dat we bij het Disney Car Care Center de auto kunnen omwisselen.

Tegen half 10 komt er iemand naar ons toe die schijnbaar de assistent van de manager is. Hij verteld ons niets nieuws en het is nu een verzekeringskwestie. Ja, lekker dan, en dan gaat Alamo zeker even een eigen risico aan ons in rekening brengen. Zijn we mooi klaar mee. Betaal ik $ 30,- om mijn auto te parkeren en mag ik op de koop toe nog eens een fiks bedrag aan de verhuurder betalen. En dan moeten we nog maar zien hoe we dat terug gaan krijgen van de verzekering.

Inmiddels ben ik flink pissed en verzoek ik vriendelijk, doch zeer dringend om een compensatie van de verloren tijd. We hebben immers voor Jan Doedel 2 uur staan wachten, we hadden al bijna in Orlando kunnen zijn. Nou, daar waren de heren al helemaal niet van gediend. Ik moest maar een claim indienen bij hun verzekering.

Het mogelijke eigen risico dat we kwijt zijn, ligt me zwaar op de maag. Ik besluit nogmaals Alamo te bellen om onze juridische positie te bepalen. De heren van het hotel erkennen immers geen schuld. Ik ben er goed ziek van. Helaas worden we aan de telefoon niet veel wijzer, dus besluiten we terug te rijden naar de verhuurlocatie bij het vliegveld. Daar werd in no time duidelijk dat we geen eigen risico hoefden de betalen. Eind goed, al goed ? Ik hoop dat we deze vakantie niet te vaak meer gebeld worden over dit gevalletje parkeerschade.

Uiteindelijk reden we om 11.00 uur weg bij Alamo, op weg naar Orlando. En waar zouden we zijn zonder onze Tom Tom. Wat is Miami toch een verschrikkelijke stad om te rijden. Maar Tom Tom laveerde ons er zo doorheen. Pffff, we zijn eindelijk op weg met verwachte aankomsttijd 14.45 uur. Toch jammer van die verloren uren.

Voor de mensen die de route Miami-Orlando niet kennen; dat is 1 snelweg, de Florida Turnpike, en die moet je dus zo’n 325 kilometer blijven volgen. Een erg eentonige weg. Voor de variatie doen we 3 van de 4 Service Plaza’s aan. De eerste keer om eindelijk ons bakkie koffie bij Starbucks te halen, een kopje koffie kregen we niet eens aangeboden in het hotel tijdens het wachten, en om van chauffeur te wisselen. Jawel, na 8 keer in de States te zijn geweest, is dit de eerste keer dat ik achter het stuur kruip. Dat het er dan toch nog van is gekomen.

Het is lekker rustig in de auto. De kids vermaken zich met de NDS en doen een klein tukkie. Bij de 2^e Service Plaza geeft Merel echter aan dat ze moet plassen. Ik vraag nog:”Fleming moet je ook een plasje doen ?” Maar nee hoor, was niet nodig. Dus hup een sanitaire stop voor mama & Merel, even snel wat verse meloen gekocht en door. Lex neemt het stuur weer over. En jawel, de mensen die mijn zoon kennen, kunnen het al raden. We zijn nog geen 5 minuten weg en meneer moet plassen. Dus op naar de volgende Service Plaza maar weer. Daarna gaan we wederom op weg en de verwachte aankomsttijd is inmiddels 15.00 uur geworden. Nou ja, we hebben vakantie, zullen we maar zeggen.

We zijn er bijna

We besluiten om eerst naar de pick-up lokatie van Undercovertourist te rijden. Dan hebben we de Disney tickets voor Lex en de kids tenminste alvast binnen. Even na 3 uur rijden we het parkeerterrein op en na het tonen van mijn paspoort en de credit card waarmee in de tickets heb besteld, krijg ik keurig een enveloppe mee waarin de tickets zitten.

Zo en nu door naar Blue Heron. En alhoewel we de weg inmiddels redelijk goed kennen hier, stellen we toch de Tom Tom in. We zijn benieuwd hoe hij ons leidt. En vreemd genoeg had Tom Tom op het eind toch een iets andere route voor ons in de planning dan wij zelf in gedachten hadden. Maar, eigenwijs als wij zijn, negeren we de aanwijzigen en rijden we iets voor half 4 de parkeerplaats van Blue Heron op.

Lex besluit bij de kids in de auto te blijven terwijl ik in check. Bij het noemen van mijn naam wordt er al gezegd: “Welcome back mrs. Van der Dussen” Goh, ze kennen ons hier Het blijkt dat de kamer die ze voor ons in gedachten hadden nog niet klaar is en ik vraag of kamer 1501 of 1510 beschikbaar is. En jawel, kamer 1510 is beschikbaar dus niet veel later openen we de deur van het appartement waar we vorig jaar ook 2 weken hebben gezeten Welkom thuis !

We droppen onze bagage, Merel trekt even een schone broek aan, meloen op een witte broek geeft mooie gekleurde vlekken……… en vertrekken weer snel. We moeten immers eerst de auto nog switchen.

Om exact 16.30 uur rijden we Disney World binnen. We rijden langs Down Town Disney en het feest der herkenning begint. In no time zijn we bij het Disney Car Care Center en helaas, geen midsize SUV meer beschikbaar. We kunnen tijdelijk een full-size meekrijgen en dan later deze week nog een keer proberen of er een midsize is. Hier hebben we niet zo veel behoefte aan, we willen deze auto ellende vandaag afsluiten en niet de komende week nog eens een auto moeten gaan switchen. Dus vragen we of de mevrouw van Alamo wil checken of er op het vliegveld wel midsize SUV’s staan. En jawel, ze stonden er. Dus hup iedereen in de auto en even naar Orlando International Airport om de auto te ruilen.

Om 17.45 uur zijn we, na een extra rondje rond terminal A, dan toch in de parkeergarage van Alamo aanbeland. We hebben een naam op opgekregen en ik meld me bij die mevrouw. Samen lopen we naar de voor ons gereserveerde auto en wat blijkt; een collega van haar had net “onze” auto vergeven aan andere mensen. En helaas, dat was de laatste midsize SUV. Ik maak iedereen duidelijk dat we het nu beu zijn. Dit is de 3^e Alamo lokatie waar we zijn vandaag en ik wil NU de auto die ik gehuurd heb. De Alamo medewerkersters merken dat we het menen en geven schoorvoetend de auto aan ons mee. We bedanken de dames van Alamo, die achter blijven met inmiddels mopperende mensen aan wie de auto ook beloofd was. We verlaten de parkeergarage... op naar Mickey !

We stellen de Tom Tom weer in en komen op voor ons onbekende plekken. We vinden ook al dat de geschatte reistijd wel erg lang is. Ineens heb ik het, ik heb ingetoetst dat ik tolwegen wil vermijden. Dit herstel ik snel en laat Tom Tom meteen naar een Mac Donalds zoeken op onze route. We hebben inmiddels allemaal ontzettende trek gekregen. Binnen 10 minuten zijn we bij Mac Donalds aangekomen en lopen we binnen bij de smerigste ome Mac die we ooit gezien hebben. Nou misschien was de Mac op Curaçao nog wel smeriger, maar deze vestiging deed er niet voor onder. We bestellen snel wat en gaan lekker buiten zitten.

Na onze eerste hamburger in de States deze vakantie, gaan we dan uiteindelijk toch op weg naar Mickey. Zou het dan toch nog gaan lukken vandaag ? Jaaaaaaaaaa, we parkeren de auto op Dropey 15 en om 19:45 komen we met het treintje aan bij de monorail / boot. We besluiten vandaag de monorail te nemen. We roepen een nieuw spelletje in het leven om het wachten te veraangenamen; zie zoveel mogelijk verschillende monorailtoestellen (leuk woord voor galgje ) en mama zal ze dan op de foto zetten.

We hebben in totaal 8 van de 12 toestellen gezien, maar dit is de foto oogst voor vandaag:

GEEL

ZWART

Iets voor 8 uur zijn we bij Magic Kingdom. Hup snel naar binnen en sfeer proeven.

Ondanks dat we allemaal moe zijn, hebben we toch nog een paar uurtjes lol. We gaan in de vliegende tapijtjes van Aladdin, we kijken bij de Tiki Room, we doen de Jingle Cruise by night (best een leuke ervaring om deze attractie in het donker te doen) en jawel, we moeten natuurlijk ook nog even naar Buzz. Daarna wil Merel natuurlijk ook nog in de TTA En terwijl Wishes begint, banen wij ons een weg naar buiten door de drukte.

De grootste lol in Aladdin

We hebben in 2 uurtjes tijd lekker even de sfeer geproefd, het is goed zo, we zijn thuis

Even voor 11 uur zijn we weer bij Blue Heron. De kids zijn inmiddels vertrokken naar dromenland en Lex brengt ze een voor een al slapend naar boven. Wij pakken nog even alles uit, drinken nog even wat en duiken tegen 1 uur ook ons bedje in.

Het was een lange dag, die totaal anders is verlopen dan gepland. Hopelijk hebben we nu alle ellende met de auto achter de rug en kan de vakantie morgen echt beginnen.

Met Floortje naar Florida (dag 1)

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Mon, 28 Jul 2008 11:56:08 +0200

Vanochtend stond de wekker op 6.00 uur. Normaal gesproken wordt de wekker nog wel een paar keer in de wacht gezet (snooze), maar vandaag niet, want we gaan naar Mickey ! Dus Lex zet een lekker kopje thee, ik duik onderde douche en maak daarna de kids wakker.

Het streven was om uiterlijk om 8.00 uur weg te rijden. Nou vooruit 5 over 8 was het.

We waren het dorp nog niet uit, of er was herrie in de auto; Merel en Fleming hadden al ruzie. Mmmmmm, niet zo’n lekker begin van de vakantie. Nadat de gemoederen wat tot bedaren waren gekomen, konden we verder. Het is lekker rustig op de weg, het zonnetje schijnt, wie maakt ons wat.

Even voor Rotterdam vraagt Lex:”Wat doen we Brienenoord of Benelux” Ach laten we de Brienenoord maar eens nemen. Ja mis, via Ridderkerk konden we alsnog via de Benelux tunnel rijden. De hoofdrijbaan van de Brienenoord was namelijk afgesloten. En zo kwam het dat we een kwartiertje later dan gepland, tegen kwart voor 10 “Lang parkeren” op reden. Lex heeft mij, de kids en de bagage eerst af gezet en is vervolgens de auto weg gaan zetten. Nog geen 5 minuten later werd hij keurig bij de opstapplaats voor de bus afgezet door een Tuk Tuk.

Na een ritje van een kleine 10 minuten waren we bij vertrekhal 3, alwaar we aan konden sluiten bij de lange rij die er voor balie 20 stond. Pfffffff, wat duurde dat lang.

Rond een uurtje of 11 waren we klaar met inchecken en kregen we te horen dat we al om 11.40 bij de gate moesten zijn.. Ja het is goed, eerst een laatste nicotine shot ! Kort daarna sloten we aan bij de rij voor de douane. Het is druk op Schiphol, maar dat was te verwachten.

Voordat we naar de gate gingen, toch eerst snel (de haast gebruikelijke) inkopen gedaan: sigaretten (Marlboro), drank (Whiskey & Malibu), een lekker geurtje voor mama (Jean Paul Gaultier) en een zonnebril, deze keer voor mij en niet voor Lex. Na een laatste sanitaire stop, dan toch maar door naar de gate.

Rond kwart voor 12 sloten we aan in de rij voor de security check en niet veel later kon het wachten beginnen. Nou eerst de kids maar eens in hun tas laten kijken. In beide rugzakken zat namelijk al een hele dag een Nintendo DS.

Kadootje van papa & mama, waarvan ze gehoopt hadden het voor hun verjaardag te krijgen. Goed, kids aan de NDS, papa en mama uitleggen, maar al snel hebben de kids eerder door hoe het werkt dan papa & mama.

Dus pak ik de laptop er maar even bij en schrijf alvast een stukje van mijn blog voor vandaag.

Om 12.55 start het boarden en in tegenstelling tot 95 % van de wachtenden, blijven wij gewoon rustig zitten. Wat heeft het voor nut om met z’n allen in een rij te staan wachten om aan boord te mogen ? Dus wachten wij nog 10 minuutjes en kunnen daarna eigenlijk meteen doorlopen naar het vliegtuig. We zitten op rij 39, achter in het vliegtuig, maar in no time zitten we op onze stoelen, klaar voor vertrek.

Om 13.26 uur verlaten we de gate en om 13.37 verlaten we de Nederlandse bodem. Allemaal keurig op tijd dus.

Tot dusver geen klagen over Martinair. En ach, laat ik maar niet gaan klagen ook. Laat ik maar niets zeggen over het vee vervoer in Economy class. Voor € 49,-pp had ik immers wel 5 centimeter meer ruimte kunnen hebben. Voor de terugreis toch maar overwegen. Misschien dat ik dan niet steeds de voeten van mijn achterbuurvrouw in mijn achterwerk voel. En laat ik maar niets zeggen over het eten dat voor de kids 2 uur en voor ons 3 uur op zich laat wachten. Laat ik maar niets zeggen over de krijsende baby 2 rijen verder, waar de ouders niets aan doen, nee, laat ik maar niets van dat alles zeggen. Het einddoel is Miami en Floortje brengt ons er keurig.

Kids lunch

Chicken or pasta

Helemaal blij met de NDS

En toch ook nog even een dutje doen

Ho, ho, u vliegt verkeerd piloot. Orlando ligt iets noordelijker

Na een lange vlucht landen we om 16.51 uur op Amerikaanse bodem. Nog voordat we het vliegtuig uit zijn bel ik (o)pa en (o)ma om te vertellen dat we veilig geland zijn. Kunnen zij tenminste ook weer rustig slapen.

Niet veel later gaan we van boord en lopen we de luchthaven binnen. Mmm, toch wel vreemd hoor als je Orlando gewend bent. Eerst naar immigrations alwaar we na een kwartiertje wachten aan de beurt waren. Vervolgens door naar de bagage en die liet wel even op zich wachten.

Maar alle koffers, inclusief de golftas, waren aangekomen, dus iedereen blij. De hoogste tijd voor wat nicotine Om 18.10 uur staan we buiten en genieten papa & mama van een sigaretje. Het is een drukte van jewelste met taxi’s en bussen.

Niet veel later zoeken we de bus op die ons naar Alamo brengt. Daar aangekomen moeten we nog even wachten en na het afhandelen van de administratie kunnen we even na half 7 op zoek naar een Mid-size SUV.

En jawel, hier staat hij wel hoor; de Equinox. We bekijken er een paar en het valt ons op dat de auto’s hier bar slecht schoongemaakt zijn. Dat zijn we helemaal niet gewend van Alamo. Na veel 5-en en 6-en besluit Lex dat het toch weer een RAV4 wordt deze keer. Wat jij wil, jij rijdt er het meest in. We maken nog wel even snel een foto van de schade op de bumper en melden deze schade bij de balie. Uiteindelijk rijden we om 19.00 uur het terrein van Alamo af.

Foto speciaal gemaakt voor opa

Tom Tom, die inmiddels de satellieten heeft gevonden, leidt ons keurig door de wir war van wegen heen en tegen half 8 rijden we de valet parking van de Fairmont Turnberry Isle Resort & Club op. We checken in en gaan snel naar onze kamer. En wat voor kamer………. Een deluxe suite en dan ook echt deluxe. Een ruimte om je vingers bij af te likken en een badkamer……. We hebben zelfs tv in de badkamer. Jammer dat we hier maar voor 1 nachtje zijn.

Lachen om de tv in de badkamer

Nadat we de spullen op de kamer hebben gezet, besluiten we toch nog even naar een supermarkt te gaan voor de eerste inkopen. Maar eerst moeten we zorgen dat er van die mooie groene briefjes in onze portemonnee komen. Beetje duur om steeds een fooi in Euro’s te geven En wat blijkt, ze hebben hier zelfs een pin-drive-thru. Moet niet gekker worden. Mama is echter lekker eigenwijs en stapt uit en loopt terug naar de drive-thru

Nu we geen landlopers meer zijn, maar echt geld op zak hebben, is het tijd om toch nog even iets te eten. We belanden bij “Grandmother’s Feelgood” of anders om ik weet het niet meer. We hebben met name dorst, maar bestellen ook wat te eten. Het eten van de kids (chicken fingers) is er in no time, maar dat van ons laat op zich wachten. We zijn helemaal op en besluiten na een half uur wachten onze bestelling te annuleren, we willen naar bed.

Na wat boodschapjes bij Wine & Dixie (of zoiets), vertrekken we weer naar het hotel. Hup kids plat en slapen. Lex en ik relaxen nog even op het balkon en genieten van het uitzicht op de golfbaan. He wat is dat ? Regendruppels. Nou dan maar alles naar binnen, het is immers voor ons ook de hoogste tijd om te douchen en te gaan slapen.

Ik leg de Nintendo’s en de laptop nog even onder de oplader en om 23.00 uur duik ook ik, na een lekkere douche, mijn bedje in. Ik geloof dat ik binnen 5 minuten sliep. De rest was al lang naar dromenland vertrokken. En zo kwam er een eind aan ene lange, vermoeiende dag. Maar dat maakt niet uit; we zijn in Amerika en dat wilden we !

We komen er aan !

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Fri, 25 Jul 2008 22:50:26 +0200

Nog 2 nachtjes slapen en dan is het zo ver ! Het aftellen is nog nooit zo snel gegaan. Oh nee dat is niet waar, toen Lex en ik voor het eerst naar WDW gingen, hebben we op maandag geboekt en zaten we op zaterdag in het vliegtuig. Maar hoe dan ook Mickey, we komen er bijna aan !

Gisteren mijn laatste (halve) werkdag gehad. Lex was al een hele week vrij, maar is afgelopen woensdag is hij toch nog even naar kantoor gegaan. Vandaag ben ik begonnen met inpakken en op wat laatste dingetjes na staat alles ingepakt en zijn we klaar voor vertrek. Morgen moet Merel nog afzwemmen voor haar C diploma, daarna gaan we onze woef naar opa & oma brengen (sorry Chester, je mag weer niet mee) en dan vroeg naar bed want des te eerder is het zondag.

Zojuist nog even naar de planning gekeken. Ik heb mezelf toch weer aangemeld bij Tourguide Mike, want nu het echt hoogseizoen is gaan we zeker proberen de grote massa’s te ontlopen.

De planning:

Zondag 27 juli: Amsterdam - Miami, huurauto ophalen en door naar The Fairmont Turnberry Isle Resort in Aventura

Maandag 28 juli: Aventura – Orlando, inchecken bij Blue Heron Beach Resort, Disney tickets voor Lex en de kids ophalen bij undercovertourist en even sfeer proeven in Magic Kingdom. Dat laatste is niet TGM-style, maar he, als Mickey zo dicht bij is, dan willen we hem zien ook.

Dinsdag 29 juli: Rope drop @ Disney Hollywood Studios (DHS), rond een uurtje of 2 terug naar Blue Heron voor een break en ’s avonds terug naar DHS voor Fantasmic !

Woensdag 30 juli: Rope drop @ Magic Kingdom (MK) voor het inmiddels alom bekende DomboPoohPan rondje en daarna door naar Toon Town, want deze vakantie willen we prinsessen toch echt een keer van dichtbij zien. Rond een uurtje of 2 houden we het voor gezien. Lex gaat misschien golfen, we zien wel hoe het loopt.

Donderdag 31 juli: Een rustdag. Nou ja rust, ik denk dat het uitslapen en shoppen wordt ……..

Vrijdag 1 augustus: Rope drop @ Epcot, om 11.45 uur lunch in Le Cellier (Canada)

Zaterdag 2 augustus: Onder voorbehoud: Merel golfclinic in Celebration of anders Magic Kingdom

Zondag 3 augustus: Rope drop @ Animal Kingdom met om 11.45 uur lunch @ Yak & Yeti. Ja, ja, we hebben deze keer een table seating reservering in Animal Kingdom. Toch wat geleerd afgelopen april/mei vakantie

Maandag 4 augustus: Een beetje uitslapen en uiterlijk 11.00 uur in Epcot voor the World Showcase

Dinsdag 5 augustus: Onze laatste dag in de Disney Hollywood Studios. Afhankelijk van de wensen van iedereen kijken we hoe de dag loopt.

Woensdag 6 augustus: Onze laatste dag in Magic Kingdom al weer. Ik heb gehoord dat er tussen 10 en 12 een 20-tal mensen door het park lopen die op zoek zijn naar iets……… Leg ik later nog wel een keertje uit. ’s Avonds zijn we in ieder geval in MK om Spectro en Wishes te zien.

Donderdag 7 augustus: Een rustdag; beetje uitslapen en misschien een waterpark. Lex gaat misschien golfen ’s middags.

Vrijdag 8 augustus: Onze laatste dag in Orlando al weer. Hoe de dag gaat lopen weten we nog niet, maar we sluiten de dag en onze vakantie af met Illuminations in Epcot.

Zaterdag 9 augustus: Tijd om weer naar huis te gaan. Op ons gemakje verlaten we Orlando (tot volgend jaar !) en vertrekken we richting Miami en dan is het al weer voorbij.

Zondag 10 augustus: Rond een uurtje of half elf zijn we weer op Nederlandse bodem en hopen we terug te kunnen kijken op een te gekke snoepreis naar Orlando.

Maar eerst gaan we genieten !

De weersverwachting

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Sun, 20 Jul 2008 01:02:15 +0200

Afgelopen vrijdag schreef de Telegraaf dat de mensen die nu vakantie hebben niet naar het buitenland hoeven te gaan. Het wordt immers beter weer in Nederland. Nou ben ik niet een persoon die alles gelooft wat er in de Telegraaf staat, dus dit bericht gewoon genegeerd.

En jawel hoor, kijk ik zojuist toch even snel naar de weersverwachting voor de komende 2 weken en wat zie ik................. zomer in Nederland.

Begrijp me niet verkeerd, ik gun iedereen het mooiste weer van de wereld, maar dit begint toch wel verdacht te worden. Iedere keer als wij naar Florida gaan, is het hier in Nederland het mooiste weer van de wereld. Het is natuurlijk niet wetenschappelijk bewezen, maar daar moet iets uit te halen zijn........... Daar valt vast een handeltje van te maken.

Aangeboden: zomers weer in Nederland. De prijs: 4 vliegtickets naar Orlando voor Tinnetam and Co.

Gezocht: Sponsors voor een trip naar Orlando. Uw voordeel: gegarandeerd mooi, zonnig en warm weer in Nederland.

Zou iemand er in trappen ?

The story continues

noreply@skynetblogs.be (Patrice (a.k.a. Tinnetam)) — Fri, 18 Jul 2008 23:28:37 +0200

De regelmatige bezoeker van mijn blog zal ongetwijfeld gemerkt hebben dat er nog steeds geen nabeschouwingen zijn geschreven. Afscheid nemen is nu eenmaal moeilijk en ik kon het echt niet.

En zo brak de zomervakantie aan. We hadden ons voorgenomen om niet weg te gaan. We waren immers in april / mei al op vakantie geweest. En alhoewel het eerste weekend van de zomervakantie best aardig begon qua weer, was het de weken erna gewoon bagger. Tja en dan viert de heimwee hoogtij.

En zo kwam het dat er stiekem, heel voorzichtig toch gekeken werd of het toch niet mogelijk was om nog een keertje dit jaar de oceaan over te vliegen. Om een lang verhaal kort te maken:

WE GAAN WEER NAAR ORLANDO !!!!

De planning:

Zondag 27/7 vertrekken we om 13:20 uur naar Miami (jawel de ervaren Orlando ganger weet op basis van de vertrektijd al met wie we vliegen: Martinair ) Na aankomst de huurauto ophalen en richting Aventura waar we een nachtje logeren in Fairmont Turnberry Isle Resort & Club.

Maandag 28/7: We vertrekken vroeg richting Orlando, of moet ik zeggen Lake Buena Vista waar we de komende 12 dagen zullen verblijven in Blue Heron Beach resort.

Zaterdag 9/8: Op ons gemak rijden we terug naar Miami alwaar we hopen dat onze vrienden van Martinair ons met niet al te veel vertraging weer naar Nederland zullen vliegen.

Met nog 8 dagen op de teller is er nog best veel te regelen, maar we weten zeker dat ook dit weer een fantastische vakantie gaat worden.

We hebben er zin in !